The Sword of Damocles

There was once a king whose name was Dionysius. He was so unjust and cruel that he won for himself the name of tyrant. He knew that almost everybody hated him, and so he was always in dread lest some one should take his life.

Er was eens een koning wiens naam Dionysius was. Hij was zo onrechtvaardig en wreed dat hij de naam tiran verwierf. Hij wist dat bijna iedereen hem haatte, en daarom vreesde hij voortdurend dat iemand hem het leven zou benemen.

But he was very rich, and he lived in a fine palace where there were many beautiful and costly things, and he was waited upon by a host of servants who were always ready to do his bidding.

Maar hij was heel rijk en hij woonde in een prachtig paleis waar veel mooie en kostbare dingen waren, en hij werd bediend door een schare bedienden die altijd klaarstonden om zijn bevelen op te volgen.

One day a friend of his, whose name was Damocles, said to him,—

Op een dag zei een vriend van hem, die Damocles heette, tegen hem:—

“How happy you must be! You have here everything that any man could wish.”

“Wat moet u gelukkig zijn! U hebt hier alles wat een mens zich maar kan wensen.”

“Perhaps you would like to change places with me,” said the tyrant.

“Misschien wil je wel met mij van plaats ruilen,” zei de tiran.

“No, not that, O king!” said Damocles; “but I think, that, if I could only have your riches and your pleasures for one day, I should not want any greater happiness.”

“Nee, dat niet, o koning!” zei Damocles; “maar ik denk dat als ik uw rijkdom en uw genoegens maar voor één dag zou mogen hebben, ik geen groter geluk zou wensen.”

“Very well,” said the tyrant. “You shall have them.”

“Uitstekend,” zei de tiran. “Je zult ze krijgen.”

And so, the next day, Damocles was led into the palace, and all the servants were bidden to treat him as their master. He sat down at a table in the banquet hall, and rich foods were placed before him.

En zo werd Damocles de volgende dag het paleis binnengeleid, en alle bedienden kregen de opdracht om hem als hun meester te behandelen. Hij ging aan een tafel in de banketzaal zitten en er werd rijk eten voor hem neergezet.

Nothing was wanting that could give him pleasure. There were costly wines, and beautiful flowers, and rare perfumes, and delightful music. He rested himself among soft cushions, and felt that he was the happiest man in all the world.

Er ontbrak niets dat hem plezier kon doen. Er waren kostbare wijnen, mooie bloemen, zeldzame parfums en heerlijke muziek. Hij rustte tussen zachte kussens en voelde zich de gelukkigste man ter wereld.

Then he chanced to raise his eyes toward the ceiling. What was it that was dangling above him, with its point almost touching his head? It was a sharp sword, and it was hung by only a single horse-hair. What if the hair should break?

Toen sloeg hij toevallig zijn ogen op naar het plafond. Wat bungelde daar boven hem, met de punt bijna tegen zijn hoofd? Het was een scherp zwaard, en het hing aan slechts één enkel paardenhaar. Wat als het haar zou breken?

There was danger every moment that it would do so.

Ieder ogenblik dreigde het gevaar dat dat zou gebeuren.

The smile faded from the lips of Damocles. His face became ashy pale. His hands trembled. He wanted no more food; he could drink no more wine; he took no more delight in the music. He longed to be out of the palace, and away, he cared not where.

De glimlach verdween van de lippen van Damocles. Zijn gezicht werd lijkbleek. Zijn handen trilden. Hij wilde geen eten meer; hij kon geen wijn meer drinken; hij genoot niet meer van de muziek. Hij verlangde ernaar weg te zijn uit het paleis, en weg te gaan, het maakte hem niet uit waarheen.

“What is the matter?” said the tyrant.

“Wat is er aan de hand?” vroeg de tiran.

“That sword! that sword!” cried Damocles. He was so badly frightened that he dared not move.

“Dat zwaard! Dat zwaard!” riep Damocles uit. Hij was zo erg geschrokken dat hij zich niet durfde te verroeren.