Miecz Damoklesa

Żył kiedyś król, który miał na imię Dionizjusz. Był tak niesprawiedliwy i okrutny, że zyskał miano tyrana. Wiedział, że prawie wszyscy go nienawidzą, dlatego nieustannie żył w strachu, że ktoś pozbawi go życia.

There was once a king whose name was Dionysius. He was so unjust and cruel that he won for himself the name of tyrant. He knew that almost everybody hated him, and so he was always in dread lest some one should take his life.

Był jednak bardzo bogaty i mieszkał we wspaniałym pałacu, w którym znajdowało się wiele pięknych i kosztownych rzeczy, a usługiwało mu mnóstwo sług, którzy byli zawsze gotowi spełnić każde jego polecenie.

But he was very rich, and he lived in a fine palace where there were many beautiful and costly things, and he was waited upon by a host of servants who were always ready to do his bidding.

Pewnego dnia jego przyjaciel, który miał na imię Damokles, rzekł do niego: —

One day a friend of his, whose name was Damocles, said to him,—

„Jakże musisz być szczęśliwy! Masz tu wszystko, czego człowiek mógłby zapragnąć”.

“How happy you must be! You have here everything that any man could wish.”

„Może chciałbyś zamienić się ze mną miejscami?”, zapytał tyran.

“Perhaps you would like to change places with me,” said the tyrant.

„O nie, nie o to chodzi, królu!”, rzekł Damokles. „Ale myślę, że gdybym tylko mógł mieć twoje bogactwa i twoje przyjemności przez jeden dzień, nie pragnąłbym większego szczęścia”.

“No, not that, O king!” said Damocles; “but I think, that, if I could only have your riches and your pleasures for one day, I should not want any greater happiness.”

„Bardzo dobrze”, rzekł tyran. „Będziesz je miał”.

“Very well,” said the tyrant. “You shall have them.”

I tak następnego dnia wprowadzono Damoklesa do pałacu, a wszystkim sługom nakazano traktować go jak swojego pana. Usiadł przy stole w sali biesiadnej i podano mu wykwintne potrawy.

And so, the next day, Damocles was led into the palace, and all the servants were bidden to treat him as their master. He sat down at a table in the banquet hall, and rich foods were placed before him.

Niczego nie brakowało, co mogłoby sprawić mu przyjemność. Były tam kosztowne wina, piękne kwiaty, rzadkie perfumy i zachwycająca muzyka. Spoczął wśród miękkich poduszek i poczuł, że jest najszczęśliwszym człowiekiem na całym świecie.

Nothing was wanting that could give him pleasure. There were costly wines, and beautiful flowers, and rare perfumes, and delightful music. He rested himself among soft cushions, and felt that he was the happiest man in all the world.

Wtedy przypadkowo skierował wzrok ku sufitowi. Cóż to takiego zwisało nad nim, niemal dotykając czubkiem jego głowy? Był to ostry miecz zawieszony na zaledwie jednym końskim włosie. A co, jeśli włos pęknie?

Then he chanced to raise his eyes toward the ceiling. What was it that was dangling above him, with its point almost touching his head? It was a sharp sword, and it was hung by only a single horse-hair. What if the hair should break?

W każdej chwili groziło niebezpieczeństwo, że tak się stanie.

There was danger every moment that it would do so.

Uśmiech zniknął z ust Damoklesa. Jego twarz stała się popielatobłada. Ręce mu drżały. Nie chciał już więcej jedzenia; nie mógł pić więcej wina; muzyka nie sprawiała mu już żadnej radości. Pragnął jedynie wydostać się z pałacu i uciec jak najdalej, było mu obojętne gdzie.

The smile faded from the lips of Damocles. His face became ashy pale. His hands trembled. He wanted no more food; he could drink no more wine; he took no more delight in the music. He longed to be out of the palace, and away, he cared not where.

„Co się stało?”, zapytał tyran.

“What is the matter?” said the tyrant.

„Ten miecz! Ten miecz!”, zawołał Damokles. Był tak bardzo przerażony, że nie śmiał się poruszyć.

“That sword! that sword!” cried Damocles. He was so badly frightened that he dared not move.