Het verhaal van Benjamin Bunny

Op een ochtend zat een klein konijn op een aarden wal.

One morning a little rabbit sat on a bank.

Hij spitste zijn oren en luisterde naar het klip-klap, klip-klap van een pony.

He pricked his ears and listened to the trit-trot, trit-trot of a pony.

Er kwam een tweewielig karretje over de weg aan; het werd bestuurd door meneer McGregor, en naast hem zat mevrouw McGregor met haar mooiste muts op.

A gig was coming along the road; it was driven by Mr. McGregor, and beside him sat Mrs. McGregor in her best bonnet.

Zodra ze voorbij waren, gleed de kleine Benjamin Bunny omlaag naar de weg en ging op weg—met een hink, stap en sprong—om zijn familie te bezoeken, die in het bos achter de tuin van meneer McGregor woonde.

As soon as they had passed, little Benjamin Bunny slid down into the road, and set off—with a hop, skip, and a jump—to call upon his relations, who lived in the wood at the back of Mr. McGregor’s garden.

Dat bos zat vol met konijnenholen; en in het netste, zanderigste hol van allemaal woonden Benjamins tante en zijn neven en nichtjes—Flopsy, Mopsy, Cotton-tail en Peter.

That wood was full of rabbit holes; and in the neatest, sandiest hole of all lived Benjamin’s aunt and his cousins—Flopsy, Mopsy, Cotton-tail, and Peter.

De oude mevrouw Rabbit was een weduwe; ze verdiende haar brood met het breien van wanten en polswarmers van konijnenwol (ik heb ooit een paar gekocht op een bazaar). Ze verkocht ook kruiden, en rozemarijnthee, en konijnentabak (wat wij lavendel noemen).

Old Mrs. Rabbit was a widow; she earned her living by knitting rabbit-wool mittens and muffatees (I once bought a pair at a bazaar). She also sold herbs, and rosemary tea, and rabbit-tobacco (which is what we call lavender).

De kleine Benjamin had niet zo heel veel zin om zijn tante te zien.

Little Benjamin did not very much want to see his Aunt.

Hij liep achter de dennenboom langs en viel bijna boven op zijn neef Peter.

He came round the back of the fir-tree, and nearly tumbled upon the top of his Cousin Peter.

Peter zat helemaal alleen. Hij zag er pips uit en was gekleed in een rode katoenen zakdoek.

Peter was sitting by himself. He looked poorly, and was dressed in a red cotton pocket-handkerchief.

“Peter,” zei de kleine Benjamin fluisterend, “wie heeft jouw kleren?”

“Peter,” said little Benjamin, in a whisper, “who has got your clothes?”

Peter antwoordde: “De vogelverschrikker in de tuin van meneer McGregor,” en beschreef hoe hij door de tuin was gejaagd en zijn schoenen en jasje had laten vallen.

Peter replied, “The scarecrow in Mr. McGregor’s garden,” and described how he had been chased about the garden, and had dropped his shoes and coat.

De kleine Benjamin ging naast zijn neef zitten en verzekerde hem dat meneer McGregor in een tweewielig karretje was vertrokken, en mevrouw McGregor ook; en zeker voor de hele dag, want ze droeg haar mooiste muts.

Little Benjamin sat down beside his cousin and assured him that Mr. McGregor had gone out in a gig, and Mrs. McGregor also; and certainly for the day, because she was wearing her best bonnet.

Peter zei dat hij hoopte dat het zou gaan regenen.

Peter said he hoped that it would rain.

Op dat moment klonk de stem van de oude mevrouw Rabbit vanuit het konijnenhol, terwijl ze riep: “Cotton-tail! Cotton-tail! haal nog wat kamille!”

At this point old Mrs. Rabbit’s voice was heard inside the rabbit hole, calling: “Cotton-tail! Cotton-tail! fetch some more camomile!”