Het verhaal van eekhoorn Nutkin

Dit is een verhaal over een staart — een staart die toebehoorde aan een kleine rode eekhoorn, en zijn naam was Nutkin.

This is a Tale about a tail—a tail that belonged to a little red squirrel, and his name was Nutkin.

Hij had een broer die Twinkleberry heette, en een heleboel neefjes en nichtjes: zij woonden in een bos aan de rand van een meer.

He had a brother called Twinkleberry, and a great many cousins: they lived in a wood at the edge of a lake.

Midden in het meer ligt een eiland bedekt met bomen en notenstruiken; en tussen die bomen staat een holle eik, wat het huis is van een uil die Oude Brown wordt genoemd.

In the middle of the lake there is an island covered with trees and nut bushes; and amongst those trees stands a hollow oak-tree, which is the house of an owl who is called Old Brown.

Op een herfst, toen de noten rijp waren en de bladeren aan de hazelaars goud en groen waren, kwamen Nutkin en Twinkleberry en alle andere kleine eekhoorns uit het bos tevoorschijn, naar de rand van het meer.

One autumn when the nuts were ripe, and the leaves on the hazel bushes were golden and green—Nutkin and Twinkleberry and all the other little squirrels came out of the wood, and down to the edge of the lake.

Ze maakten kleine vlotten van twijgen en peddelden over het water naar Uileneiland om noten te verzamelen.

They made little rafts out of twigs, and they paddled away over the water to Owl Island to gather nuts.

Elke eekhoorn had een zakje en een grote roeispaan, en spreidde zijn staart uit als een zeil.

Each squirrel had a little sack and a large oar, and spread out his tail for a sail.

Ze namen ook een offerande van drie dikke muizen mee als geschenk voor Oude Brown, en legden die neer op zijn drempel.

They also took with them an offering of three fat mice as a present for Old Brown, and put them down upon his door-step.

Toen maakten Twinkleberry en de andere kleine eekhoorns ieder een diepe buiging en zeiden beleefd —

Then Twinkleberry and the other little squirrels each made a low bow, and said politely—

“Oude meneer Brown, wilt u ons de gunst verlenen om noten te mogen verzamelen op uw eiland?”

“Old Mr. Brown, will you favour us with permission to gather nuts upon your island?”

Maar Nutkin was buitengewoon onbeschaamd in zijn manieren. Hij wipte op en neer als een rode kers, terwijl hij zong —

But Nutkin was excessively impertinent in his manners. He bobbed up and down like a little red cherry, singing—

“Raad eens, raad eens, ret-tet-tet! Een heel klein mannetje, zo pront en net! Een staf in zijn hand en een steen in zijn keel; Als u dit raadsel weet, krijgt u een duit van mijn deel.”

“Riddle me, riddle me, rot-tot-tote! A little wee man, in a red red coat! A staff in his hand, and a stone in his throat; If you’ll tell me this riddle, I’ll give you a groat.”

Nu is dit raadsel zo oud als de weg naar Rome; meneer Brown schonk hoegenaamd geen aandacht aan Nutkin.

Now this riddle is as old as the hills; Mr. Brown paid no attention whatever to Nutkin.

Hij kneep koppig zijn ogen dicht en ging slapen.

He shut his eyes obstinately and went to sleep.

De eekhoorns vulden hun zakjes met noten en voeren ’s avonds weer naar huis.

The squirrels filled their little sacks with nuts, and sailed away home in the evening.