Το μαρτυρικό καρδιοχτύπι

Ναι, είναι αλήθεια! Είχα πάρα πολύ άγχος τότε και έχω άγχος τώρα. Αλλά γιατί λέτε ότι είμαι τρελός; Δεν είμαι τρελός. Η αρρώστια μου έκανε τα αυτιά μου πιο δυνατά, όχι πιο αδύναμα. Άκουγα τα πάντα στον ουρανό και στη γη. Πώς μπορώ να είμαι τρελός; Ακούστε! Ακούστε πόσο ήρεμα μπορώ να σας πω όλη την ιστορία.

Yes, it is true! I was very, very nervous then, and I am nervous now. But why do you say that I am mad? I am not mad. My illness made my ears sharper, not weaker. I heard everything in the sky and on the earth. How can I be mad? Listen! Listen to how calmly I can tell you the whole story.

Δεν μπορώ να πω πότε μπήκε η ιδέα στο μυαλό μου για πρώτη φορά. Αλλά μετά από αυτό, έμεινε μαζί μου μέρα και νύχτα. Δεν υπήρχε κανένας λόγος. Αγαπούσα τον γέρο. Ήταν πάντα καλός μαζί μου και δεν ήθελα τον χρυσό του.

I cannot say when the idea first came into my head. But after that, it stayed with me day and night. There was no reason for it. I loved the old man. He was always good to me, and I did not want his gold.

Νομίζω ότι έφταιγε το μάτι του. Ναι, ήταν το μάτι του! Είχε το μάτι ενός όρνιου. Ήταν ένα απαλό γαλάζιο μάτι, με μια λεπτή πέτσα από πάνω. Όταν εκείνο το μάτι με κοίταζε, ξαφνικά φοβόμουν πάρα πολύ. Έτσι, σιγά σιγά, πολύ σιγά, αποφάσισα να σκοτώσω τον γέρο. Σκέφτηκα: «Τότε θα ελευθερωθώ από το μάτι του όρνιου για πάντα».

I think it was his eye. Yes, it was his eye! He had the eye of a vulture. It was a pale blue eye, with a thin skin over it. When that eye looked at me, I was suddenly very afraid. So, slowly, very slowly, I decided to kill the old man. I thought: “Then I will be free of the vulture eye for ever.”

Νομίζετε ότι είμαι τρελός. Οι τρελοί δεν ξέρουν τίποτα. Αλλά κοιτάξτε με! Κοιτάξτε πόσο προσεκτικός ήμουν, πόσο έξυπνος! Ποτέ δεν ήμουν πιο καλός με τον γέρο από εκείνη την εβδομάδα πριν τον σκοτώσω.

You think I am mad. Mad people know nothing. But look at me! Look how careful I was, how clever! I was never kinder to the old man than in that week before I killed him.

Και κάθε νύχτα, τα μεσάνυχτα, γύριζα το πόμολο της πόρτας του και την άνοιγα. Α, τόσο ήσυχα! Μετά έβαζα ένα φανάρι μέσα στο δωμάτιο. Το δικό μου είχε ένα μικρό μεταλλικό πορτάκι, έτσι μπορούσα να το κλείσω και δεν έβγαινε φως. Το μικρό πορτάκι του ήταν κλειστό, εντελώς κλειστό.

And every night, at midnight, I turned the handle of his door and opened it. Oh, so quietly! Then I put a lantern into the room. Mine had a small metal door, so I could close it and no light came out. Its little door was closed, closed.

Μετά έβαζα το κεφάλι μου μέσα από την πόρτα. Α, μπορείτε να γελάσετε, αλλά ήμουν τόσο έξυπνος! Κουνήθηκα αργά, πάρα πολύ αργά. Δεν ήθελα να ξυπνήσω τον γέρο. Μου πήρε μία ώρα για να βάλω όλο το κεφάλι μου μέσα στο δωμάτιο. Χα! Είναι ένας τρελός τόσο έξυπνος όσο αυτό;

Then I put my head in through the door. Oh, you can laugh, but I was so clever! I moved my head slowly, very, very slowly. I did not want to wake the old man. It took me an hour to get my whole head into the room. Ha! Is a mad man as clever as that?

Όταν το κεφάλι μου ήταν μέσα στο δωμάτιο, άνοιξα το μικρό πορτάκι του φαναριού. Α, τόσο προσεκτικά, τόσο προσεκτικά! Το άνοιξα μόνο λίγο, και μια λεπτή αχτίδα βγήκε. Η λεπτή αχτίδα έπεσε πάνω στο μάτι του όρνιου.

When my head was in the room, I opened the little door of the lantern. Oh, so carefully, so carefully! I opened it only a little, and a thin ray came out. The thin ray fell on the vulture eye.

Το έκανα αυτό για επτά μεγάλες νύχτες. Κάθε νύχτα το μάτι ήταν κλειστό. Έτσι δεν έκανα τίποτα. Δεν μισούσα τον γέρο. Μισούσα το μάτι του, το μάτι του όρνιου.

I did this for seven long nights. Every night the eye was closed. So I did nothing. It was not the old man that I hated. It was his eye, the vulture eye.

Και κάθε πρωί, όταν έβγαινε ο ήλιος, πήγαινα στο δωμάτιό του. Τον φώναζα με το όνομά του με μια ζεστή, φιλική φωνή. «Πώς κοιμήθηκες;» τον ρωτούσα. Κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα τον κοίταζα ενώ κοιμόταν, και εκείνος δεν έμαθε ποτέ τίποτα.

And every morning, when the sun came up, I went into his room. I called him by his name in a warm, friendly voice. “How did you sleep?” I asked him. Every night at midnight I looked at him while he slept, and he never knew.

Την όγδοη νύχτα ήμουν ακόμα πιο προσεκτικός στην πόρτα. Ο δείκτης ενός ρολογιού κινείται πιο γρήγορα από ό,τι κινούνταν το χέρι μου τότε. Ένιωθα τόσο έξυπνος εκείνη τη νύχτα! Ήμουν εκεί στην πόρτα του και την άνοιγα σιγά σιγά. Και εκείνος δεν ήξερε τίποτα για το μυστικό μου σχέδιο!

On the eighth night I was even more careful at the door. The hand of a clock moves faster than my hand moved then. I felt so clever that night! There I was at his door, and I opened it little by little. And he knew nothing about my secret plan!

Γέλασα σιγά με την ιδέα. Ίσως με άκουσε, γιατί ξαφνικά κουνήθηκε στο κρεβάτι. Νομίζετε ότι έκανα πίσω; Όχι! Το δωμάτιό του ήταν πολύ σκοτεινό. Τα παντζούρια ήταν κλειστά, γιατί φοβόταν τους κλέφτες. Έτσι ήξερα ότι δεν μπορούσε να δει την πόρτα να κινείται. Και συνέχισα να τη σπρώχνω, σιγά, σιγά.

I laughed quietly at the idea. Maybe he heard me, because he suddenly moved on the bed. Do you think that I went back? No! His room was very black. The shutters were closed, because he was afraid of robbers. So I knew that he could not see the door move. And I went on pushing it, slowly, slowly.