The Tell-Tale Heart

Yes, it is true! I was very, very nervous then, and I am nervous now. But why do you say that I am mad? I am not mad. My illness made my ears sharper, not weaker. I heard everything in the sky and on the earth. How can I be mad? Listen! Listen to how calmly I can tell you the whole story.

Ja, het is waar! Ik was toen heel erg zenuwachtig, en ik ben nu zenuwachtig. Maar waarom zeg je dat ik gek ben? Ik ben niet gek. Mijn ziekte maakte mijn oren scherper, niet zwakker. Ik hoorde alles in de lucht en op de aarde. Hoe kan ik gek zijn? Luister! Luister hoe rustig ik je het hele verhaal kan vertellen.

I cannot say when the idea first came into my head. But after that, it stayed with me day and night. There was no reason for it. I loved the old man. He was always good to me, and I did not want his gold.

Ik kan niet zeggen wanneer het idee voor het eerst in mijn hoofd opkwam. Maar daarna bleef het dag en nacht bij me. Er was geen reden voor. Ik hield van de oude man. Hij was altijd goed voor me, en ik wilde zijn goud niet.

I think it was his eye. Yes, it was his eye! He had the eye of a vulture. It was a pale blue eye, with a thin skin over it. When that eye looked at me, I was suddenly very afraid. So, slowly, very slowly, I decided to kill the old man. I thought: “Then I will be free of the vulture eye for ever.”

Ik denk dat het zijn oog was. Ja, het was zijn oog! Hij had het oog van een gier. Het was een lichtblauw oog, met een dun velletje eroverheen. Toen dat oog naar me keek, werd ik plotseling heel erg bang. Dus, langzaam, heel langzaam, besloot ik de oude man te doden. Ik dacht: “Dan ben ik voor altijd vrij van het gieroog.”

You think I am mad. Mad people know nothing. But look at me! Look how careful I was, how clever! I was never kinder to the old man than in that week before I killed him.

Je denkt dat ik gek ben. Gekke mensen weten niets. Maar kijk naar mij! Kijk hoe voorzichtig ik was, hoe slim! Ik was nooit aardiger voor de oude man dan in die week voor ik hem doodde.

And every night, at midnight, I turned the handle of his door and opened it. Oh, so quietly! Then I put a lantern into the room. Mine had a small metal door, so I could close it and no light came out. Its little door was closed, closed.

En elke nacht, om middernacht, draaide ik de klink van zijn deur om en deed hem open. O, zo zachtjes! Toen bracht ik een lantaarn in de kamer. De mijne had een deurtje van metaal, zodat ik het kon sluiten en er geen licht naar buiten kwam. Het deurtje was dicht, dicht.

Then I put my head in through the door. Oh, you can laugh, but I was so clever! I moved my head slowly, very, very slowly. I did not want to wake the old man. It took me an hour to get my whole head into the room. Ha! Is a mad man as clever as that?

Toen stak ik mijn hoofd door de deur. O, je mag lachen, maar ik was zo slim! Ik bewoog mijn hoofd langzaam, heel, heel langzaam. Ik wilde de oude man niet wakker maken. Het kostte me een uur om mijn hele hoofd in de kamer te krijgen. Ha! Is een gekke man zo slim?

When my head was in the room, I opened the little door of the lantern. Oh, so carefully, so carefully! I opened it only a little, and a thin ray came out. The thin ray fell on the vulture eye.

Toen mijn hoofd in de kamer was, deed ik het deurtje van de lantaarn open. O, zo voorzichtig, zo voorzichtig! Ik deed hem maar een klein beetje open, en er kwam een dunne straal naar buiten. De dunne straal viel op het gieroog.

I did this for seven long nights. Every night the eye was closed. So I did nothing. It was not the old man that I hated. It was his eye, the vulture eye.

Ik deed dit zeven lange nachten. Elke nacht was het oog dicht. Dus deed ik niets. Het was niet de oude man die ik haatte. Het was zijn oog, het gieroog.

And every morning, when the sun came up, I went into his room. I called him by his name in a warm, friendly voice. “How did you sleep?” I asked him. Every night at midnight I looked at him while he slept, and he never knew.

En elke ochtend, toen de zon opkwam, ging ik zijn kamer in. Ik riep hem bij zijn naam met een warme, vriendelijke stem. “Hoe heb je geslapen?”, vroeg ik hem. Elke nacht om middernacht keek ik naar hem terwijl hij sliep, en hij merkte het nooit.

On the eighth night I was even more careful at the door. The hand of a clock moves faster than my hand moved then. I felt so clever that night! There I was at his door, and I opened it little by little. And he knew nothing about my secret plan!

In de achtste nacht was ik nog voorzichtiger bij de deur. De wijzer van een klok beweegt sneller dan mijn hand toen bewoog. Ik voelde me zo slim die nacht! Daar stond ik bij zijn deur, en ik deed hem beetje bij beetje open. En hij wist niets van mijn geheime plan!