The Tell-Tale Heart

Yes, it is true! I was very, very nervous then, and I am nervous now. But why do you say that I am mad? I am not mad. My illness made my ears sharper, not weaker. I heard everything in the sky and on the earth. How can I be mad? Listen! Listen to how calmly I can tell you the whole story.

Tak, to prawda! Wtedy było we mnie bardzo, bardzo dużo nerwowości i teraz też tak jest. Ale dlaczego mówicie, że to szaleństwo? Nie ma we mnie szaleństwa. Choroba wyostrzyła mój słuch, a nie osłabiła go. Było słychać wszystko na niebie i na ziemi. Jak można mówić o szaleństwie? Posłuchajcie! Posłuchajcie, jak spokojnie można opowiedzieć wam całą tę historię.

I cannot say when the idea first came into my head. But after that, it stayed with me day and night. There was no reason for it. I loved the old man. He was always good to me, and I did not want his gold.

Trudno powiedzieć, kiedy ta myśl po raz pierwszy pojawiła się w głowie. Ale potem została na dzień i na noc. Nie było żadnego powodu. Starzec był kimś kochanym. Zawsze był dobry i jego złoto nie było potrzebne.

I think it was his eye. Yes, it was his eye! He had the eye of a vulture. It was a pale blue eye, with a thin skin over it. When that eye looked at me, I was suddenly very afraid. So, slowly, very slowly, I decided to kill the old man. I thought: “Then I will be free of the vulture eye for ever.”

Chyba chodziło o jego oko. Tak, to było jego oko! Miał oko sępa. To było bladoniebieskie oko z cienką błoną. Kiedy to oko patrzyło na mnie, nagle pojawiał się wielki strach. Więc powoli, bardzo powoli, przyszła decyzja, żeby zabić starca. Pojawiła się myśl: „Wtedy nastąpi wolność od oka sępa na zawsze”.

You think I am mad. Mad people know nothing. But look at me! Look how careful I was, how clever! I was never kinder to the old man than in that week before I killed him.

Myślicie, że to szaleństwo. Szaleni ludzie nic nie wiedzą. Ale spójrzcie na mnie! Spójrzcie, ile było w tym ostrożności, ile sprytu! Nigdy nie było tyle dobroci dla starca, co w tamtym tygodniu przed jego zabiciem.

And every night, at midnight, I turned the handle of his door and opened it. Oh, so quietly! Then I put a lantern into the room. Mine had a small metal door, so I could close it and no light came out. Its little door was closed, closed.

I każdej nocy, o północy, trzeba było nacisnąć klamkę jego drzwi i otworzyć je. O, jak cicho! Potem do pokoju wsuwała się latarnia. Moja latarnia miała małe metalowe drzwiczki, więc można było je zamknąć i żadne światło nie wychodziło. Jej drzwiczki były zamknięte, zamknięte.

Then I put my head in through the door. Oh, you can laugh, but I was so clever! I moved my head slowly, very, very slowly. I did not want to wake the old man. It took me an hour to get my whole head into the room. Ha! Is a mad man as clever as that?

Potem przez drzwi wsuwała się głowa. O, możecie się śmiać, ale to było takie sprytne! Moja głowa poruszała się powoli, bardzo, bardzo powoli. Nie chodziło o to, by obudzić starca. Cała godzina minęła, zanim cała głowa znalazła się w pokoju. Ha! Czy szalony człowiek jest aż tak sprytny?

When my head was in the room, I opened the little door of the lantern. Oh, so carefully, so carefully! I opened it only a little, and a thin ray came out. The thin ray fell on the vulture eye.

Gdy głowa była w pokoju, małe drzwiczki latarni otwierały się. O, jak ostrożnie, jak ostrożnie! Otwierały się tylko trochę i cienki promień wychodził na zewnątrz. Cienki promień padał na oko sępa.

I did this for seven long nights. Every night the eye was closed. So I did nothing. It was not the old man that I hated. It was his eye, the vulture eye.

Tak było przez siedem długich nocy. Każdej nocy oko było zamknięte. Więc nic się nie działo. To nie starzec budził nienawiść. To jego oko, oko sępa.

And every morning, when the sun came up, I went into his room. I called him by his name in a warm, friendly voice. “How did you sleep?” I asked him. Every night at midnight I looked at him while he slept, and he never knew.

A każdego ranka, gdy wschodziło słońce, wchodziło się do jego pokoju. Z ust płynęło jego imię ciepłym, przyjaznym głosem. „Jak się spało?” – pytało się go. Każdej nocy o północy patrzyło się na niego podczas snu, a on o niczym nie wiedział.

On the eighth night I was even more careful at the door. The hand of a clock moves faster than my hand moved then. I felt so clever that night! There I was at his door, and I opened it little by little. And he knew nothing about my secret plan!

Ósmej nocy przy drzwiach było jeszcze więcej ostrożności. Wskazówka zegara porusza się szybciej, niż poruszała się wtedy ręka. Tej nocy czuło się tyle sprytu! Stało się pod jego drzwiami i otwierało je po kawałku. A on nie wiedział nic o tajemnym planie!