The Tell-Tale Heart

True!—nervous—very, very dreadfully nervous I had been and am; but why will you say that I am mad? The disease had sharpened my senses—not destroyed—not dulled them. Above all was the sense of hearing acute.

Waarachtig! — nerveus — buitengewoon, ontzettend nerveus was ik en ben ik; maar waarom wilt u beweren dat ik krankzinnig ben? De kwaal had mijn zintuigen verscherpt — niet verwoest — niet afgestompt. Bovenal was mijn gehoor uitzonderlijk scherp.

I heard all things in the heaven and in the earth. I heard many things in hell. How, then, am I mad? Hearken! and observe how healthily—how calmly I can tell you the whole story.

Ik hoorde alle dingen in de hemel en op aarde. Ik hoorde menig ding in de hel. Hoezo ben ik dan krankzinnig? Luister! en zie hoe gezond — hoe kalm ik u het hele verhaal kan vertellen.

It is impossible to say how first the idea entered my brain; but once conceived, it haunted me day and night. Object there was none. Passion there was none. I loved the old man. He had never wronged me. He had never given me insult.

Het valt onmogelijk te zeggen hoe het idee voor het eerst in mijn brein opkwam; maar eenmaal gevormd, achtervolgde het mij dag en nacht. Een reden was er niet. Hartstocht was er evenmin. Ik hield van de oude man. Hij had mij nooit onrecht aangedaan. Nooit had hij mij beledigd.

For his gold I had no desire. I think it was his eye! yes, it was this! He had the eye of a vulture—a pale blue eye, with a film over it.

Naar zijn goud taalde ik niet. Ik geloof dat het zijn oog was! Ja, dat was het! Hij had het oog van een gier — een bleekblauw oog, met een vlies erover.

Whenever it fell upon me, my blood ran cold; and so by degrees—very gradually—I made up my mind to take the life of the old man, and thus rid myself of the eye forever.

Telkens wanneer het op mij rustte, stolde mijn bloed; en zo vatte ik langzamerhand — heel geleidelijk — het plan op om de oude man het leven te benemen, en mij zo voorgoed van het oog te verlossen.

Now this is the point. You fancy me mad. Madmen know nothing. But you should have seen me. You should have seen how wisely I proceeded—with what caution—with what foresight—with what dissimulation I went to work!

Nu komt het eropaan. U waant mij krankzinnig. Krankzinnigen weten van niets. Maar u had mij moeten zien. U had moeten zien hoe verstandig ik te werk ging — met wat voor omzichtigheid — met wat voor vooruitziende blik — met wat voor huichelarij ik te werk ging!

I was never kinder to the old man than during the whole week before I killed him. And every night, about midnight, I turned the latch of his door and opened it—oh, so gently!

Ik was nog nooit zo vriendelijk voor de oude man geweest als gedurende de hele week voor ik hem ombracht. En elke nacht, omstreeks middernacht, lichtte ik de klink van zijn deur en deed haar open — o, zo zachtjes!

And then, when I had made an opening sufficient for my head, I put in a dark lantern, all closed, closed, that no light shone out, and then I thrust in my head. Oh, you would have laughed to see how cunningly I thrust it in!

En dan, wanneer ik een opening had gemaakt die groot genoeg was voor mijn hoofd, stak ik er een dievenlantaarn in, helemaal gesloten, gesloten, zodat er geen schijnsel naar buiten viel, en dan stak ik mijn hoofd naar binnen. O, u had moeten lachen om te zien hoe sluw ik het naar binnen stak!

I moved it slowly—very, very slowly, so that I might not disturb the old man’s sleep. It took me an hour to place my whole head within the opening so far that I could see him as he lay upon his bed. Ha!—would a madman have been so wise as this?

Ik bewoog het langzaam — heel, heel langzaam, opdat ik de slaap van de oude man niet zou verstoren. Het kostte mij een uur om mijn hele hoofd dermate ver in de opening te brengen dat ik hem kon zien liggen op zijn bed. Ha! — zou een krankzinnige zo wijs zijn geweest?

And then, when my head was well in the room, I undid the lantern cautiously—oh, so cautiously—cautiously (for the hinges creaked)—I undid it just so much that a single thin ray fell upon the vulture eye.

En dan, wanneer mijn hoofd zich goed en wel in de kamer bevond, schoof ik de lantaarn behoedzaam open — o, zo behoedzaam — behoedzaam (want de scharnieren piepten) — ik schoof haar net ver genoeg open om één enkele dunne straal op het gieroog te laten vallen.

And this I did for seven long nights—every night just at midnight—but I found the eye always closed; and so it was impossible to do the work; for it was not the old man who vexed me, but his Evil Eye.

En dit deed ik zeven lange nachten — iedere nacht precies te middernacht — maar ik trof het oog telkens gesloten aan; en zo was het onmogelijk het werk te volvoeren; want het was niet de oude man die mij kwelde, maar zijn Boze Oog.

And every morning, when the day broke, I went boldly into the chamber, and spoke courageously to him, calling him by name in a hearty tone, and inquiring how he has passed the night.

En elke ochtend, wanneer de dag aanbrak, trad ik onbeschroomd de kamer binnen en sprak hem moedig toe, noemde hem hartelijk bij zijn naam en vroeg hoe hij de nacht had doorgebracht.