Het lelijke eendje

Het was heerlijk zomerweer op het land, en het gouden koren, de groene haver en de hooibergen die opgestapeld lagen in de weiden zagen er prachtig uit.

It was lovely summer weather in the country, and the golden corn, the green oats, and the haystacks piled up in the meadows looked beautiful.

De ooievaar liep rond op zijn lange rode poten en kwebbelde in de Egyptische taal, die hij van zijn moeder had geleerd. De korenvelden en weiden waren omgeven door grote bossen, en midden daarin lagen diepe poelen.

The stork walking about on his long red legs chattered in the Egyptian language, which he had learnt from his mother. The corn-fields and meadows were surrounded by large forests, in the midst of which were deep pools.

Het was werkelijk heerlijk om buiten op het land rond te lopen.

It was, indeed, delightful to walk about in the country.

Op een zonnige plek stond een gezellige oude boerderij vlak bij een diepe rivier, en vanaf het huis tot aan de waterkant groeiden grote klisbladeren, zo hoog dat een klein kind onder de hoogste rechtop kon staan.

In a sunny spot stood a pleasant old farm-house close by a deep river, and from the house down to the water side grew great burdock leaves, so high, that under the tallest of them a little child could stand upright.

De plek was net zo wild als het diepst van een dicht bos.

The spot was as wild as the centre of a thick wood.

In dit knusse hoekje zat een eend op haar nest te wachten tot haar jonge broedsel uitkwam; ze begon haar taak beu te worden, want de kleintjes lieten lang op zich wachten om uit hun eierschaal te komen, en ze kreeg zelden bezoek.

In this snug retreat sat a duck on her nest, watching for her young brood to hatch; she was beginning to get tired of her task, for the little ones were a long time coming out of their shells, and she seldom had any visitors.

De andere eenden vonden het veel leuker om in de rivier rond te zwemmen dan tegen de glibberige oevers op te klimmen en onder een klisblad te gaan zitten om gezellig met haar te kletsen.

The other ducks liked much better to swim about in the river than to climb the slippery banks, and sit under a burdock leaf, to have a gossip with her.

Eindelijk barstte er één schaal open, en daarna nog een, en uit elk ei kwam een levend wezentje tevoorschijn dat zijn kopje optilde en riep: “Piep, piep.”

At length one shell cracked, and then another, and from each egg came a living creature that lifted its head and cried, “Peep, peep.”

“Kwak, kwak,” zei de moeder, en toen kwaakten ze allemaal zo goed als ze konden, en keken om zich heen naar alle kanten naar de grote groene bladeren. Hun moeder liet ze kijken zoveel ze wilden, want groen is goed voor de ogen.

“Quack, quack,” said the mother, and then they all quacked as well as they could, and looked about them on every side at the large green leaves. Their mother allowed them to look as much as they liked, because green is good for the eyes.

“Wat is de wereld groot,” zeiden de jonge eendjes, toen ze merkten hoeveel meer ruimte ze nu hadden dan toen ze nog in de eierschaal zaten. “Denken jullie dat dit de hele wereld is?”

“How large the world is,” said the young ducks, when they found how much more room they now had than while they were inside the egg-shell. “Do you imagine this is the whole world?”

vroeg de moeder; “Wacht maar tot jullie de tuin hebben gezien; die strekt zich nog veel verder uit tot aan het veld van de dominee, maar zo ver heb ik me nog nooit gewaagd. Zijn jullie er allemaal uit?” vervolgde ze, terwijl ze opstond; “Nee, werkelijk, het grootste ei ligt er nog steeds.

asked the mother; “Wait till you have seen the garden; it stretches far beyond that to the parson’s field, but I have never ventured to such a distance. Are you all out?” she continued, rising; “No, I declare, the largest egg lies there still.

Ik vraag me af hoe lang dit nog moet duren, ik ben het behoorlijk beu;” en ze ging weer op het nest zitten.

I wonder how long this is to last, I am quite tired of it;” and she seated herself again on the nest.

“Nou, hoe gaat het ermee?” vroeg een oude eend die haar een bezoekje bracht.

“Well, how are you getting on?” asked an old duck, who paid her a visit.

“Eén ei is nog niet uitgekomen,” zei de eend, “het wil maar niet breken. Maar kijk eens naar al die anderen, zijn het niet de mooiste eendjes die je ooit hebt gezien? Ze lijken sprekend op hun vader, die zo onaardig is dat hij nooit eens langskomt.”

“One egg is not hatched yet,” said the duck, “it will not break. But just look at all the others, are they not the prettiest little ducklings you ever saw? They are the image of their father, who is so unkind, he never comes to see.”