Het fluwelen konijn

Er was eens een fluwelen konijn, en in het begin was hij werkelijk prachtig. Hij was dik en mollig, zoals een konijn hoort te zijn; zijn vacht had bruine en witte vlekken, hij had snorharen van echt garen en zijn oren waren gevoerd met roze satijn.

There was once a velveteen rabbit, and in the beginning he was really splendid. He was fat and bunchy, as a rabbit should be; his coat was spotted brown and white, he had real thread whiskers, and his ears were lined with pink sateen.

Op kerstochtend, toen hij boven in de kerstsok van de Jongen geklemd zat met een hulsttakje tussen zijn poten, zag het er betoverend uit.

On Christmas morning, when he sat wedged in the top of the Boy’s stocking, with a sprig of holly between his paws, the effect was charming.

Er zaten nog andere dingen in de sok: noten, sinaasappels, een speelgoedlocomotief, chocoladearmandelen en een opwindmuis, maar het Konijn was beslist de allerbeste van allemaal.

There were other things in the stocking, nuts and oranges and a toy engine, and chocolate almonds and a clockwork mouse, but the Rabbit was quite the best of all.

Minstens twee uur lang hield de Jongen van hem, maar toen kwamen Tantes en Ooms eten. Er werd luid geknisperd met vloeipapier en pakjes werden uitgepakt, en in de opwinding van het bekijken van alle nieuwe cadeaus werd het Fluwelen Konijn vergeten.

For at least two hours the Boy loved him, and then Aunts and Uncles came to dinner, and there was a great rustling of tissue paper and unwrapping of parcels, and in the excitement of looking at all the new presents the Velveteen Rabbit was forgotten.

Lange tijd woonde hij in de speelgoedkast of op de vloer van de kinderkamer, en niemand dacht echt veel aan hem. Hij was van nature verlegen, en omdat hij maar van fluweel was gemaakt, keken sommige van de duurdere speeltjes behoorlijk op hem neer.

For a long time he lived in the toy cupboard or on the nursery floor, and no one thought very much about him. He was naturally shy, and being only made of velveteen, some of the more expensive toys quite snubbed him.

Het mechanische speelgoed voelde zich heel verheven en keek op iedereen neer; ze zaten vol moderne ideeën en deden net alsof ze echt waren.

The mechanical toys were very superior, and looked down upon every one else; they were full of modern ideas, and pretended they were real.

De modelboot, die al twee seizoenen had meegemaakt en het grootste deel van zijn verf kwijt was, nam die toon van hen over en liet geen kans voorbijgaan om in technische termen over zijn tuigage te praten.

The model boat, who had lived through two seasons and lost most of his paint, caught the tone from them and never missed an opportunity of referring to his rigging in technical terms.

Het Konijn kon nergens een model van zijn, want hij wist niet dat er echte konijnen bestonden; hij dacht dat ze allemaal met zaagsel gevuld waren, net als hijzelf, en hij begreep dat zaagsel vreselijk ouderwets was en in moderne kringen nooit genoemd mocht worden.

The Rabbit could not claim to be a model of anything, for he didn’t know that real rabbits existed; he thought they were all stuffed with sawdust like himself, and he understood that sawdust was quite out-of-date and should never be mentioned in modern circles.

Zelfs Timothy, de houten leeuw met scharnieren, die gemaakt was door gehandicapte soldaten en eigenlijk een bredere blik had moeten hebben, deed gewichtig en deed alsof hij banden had met de Regering.

Even Timothy, the jointed wooden lion, who was made by the disabled soldiers, and should have had broader views, put on airs and pretended he was connected with Government.

Door hen allemaal ging het arme kleine Konijn zich heel onbelangrijk en gewoon voelen, en de enige die überhaupt vriendelijk voor hem was, was het Leren Paard.

Between them all the poor little Rabbit was made to feel himself very insignificant and commonplace, and the only person who was kind to him at all was the Skin Horse.

Het Leren Paard woonde al langer in de kinderkamer dan wie dan ook. Hij was zo oud dat zijn bruine vacht hier en daar kaal was en de naden eronder te zien waren, en de meeste haren uit zijn staart waren uitgetrokken om kralenketingen mee te rijgen.

The Skin Horse had lived longer in the nursery than any of the others. He was so old that his brown coat was bald in patches and showed the seams underneath, and most of the hairs in his tail had been pulled out to string bead necklaces.

Hij was wijs, want hij had een lange reeks mechanische speeltjes zien binnenkomen om op te scheppen en te pronken, om na verloop van tijd hun veer te breken en te verdwijnen, en hij wist dat het maar speelgoed was dat nooit in iets anders zou veranderen.

He was wise, for he had seen a long succession of mechanical toys arrive to boast and swagger, and by-and-by break their mainsprings and pass away, and he knew that they were only toys, and would never turn into anything else.

Want de toverkracht van de kinderkamer is heel vreemd en wonderlijk, en alleen speelgoed dat oud, wijs en ervaren is zoals het Leren Paard, begrijpt er alles van.

For nursery magic is very strange and wonderful, and only those playthings that are old and wise and experienced like the Skin Horse understand all about it.