De wolf en de kraanvogel

Een wolf had te gulzig geschranst, en er was een botje dwars in zijn keel blijven steken. Hij kreeg het naar boven noch naar beneden, en natuurlijk kon hij niets meer eten. Dat was uiteraard een vreselijke toestand voor een gulzige wolf.

A Wolf had been feasting too greedily, and a bone had stuck crosswise in his throat. He could get it neither up nor down, and of course he could not eat a thing. Naturally that was an awful state of affairs for a greedy Wolf.

Dus haastte hij zich weg naar de kraanvogel. Hij was er zeker van dat zij, met haar lange hals en snavel, gemakkelijk bij het botje zou kunnen en het eruit zou kunnen trekken.

So away he hurried to the Crane. He was sure that she, with her long neck and bill, would easily be able to reach the bone and pull it out.

“Ik zal je heel vorstelijk belonen,” zei de wolf, “als je dat botje er voor mij uittrekt.”

“I will reward you very handsomely,” said the Wolf, “if you pull that bone out for me.”

De kraanvogel vond het, zoals je je kunt voorstellen, erg ongemakkelijk om haar kop in de keel van een wolf te steken. Maar ze was hebberig van aard, dus deed ze wat de wolf haar vroeg.

The Crane, as you can imagine, was very uneasy about putting her head in a Wolf’s throat. But she was grasping in nature, so she did what the Wolf asked her to do.

Toen de wolf voelde dat het botje weg was, begon hij weg te lopen.

When the Wolf felt that the bone was gone, he started to walk away.

“Maar hoe zit het met mijn beloning!” riep de kraanvogel bezorgd.

“But what about my reward!” called the Crane anxiously.

“Wat!” snauwde de wolf, terwijl hij zich omdraaide. “Heb je die dan niet gekregen? Is het niet genoeg dat ik je je kop uit mijn bek heb laten halen zonder hem eraf te happen?”

“What!” snarled the Wolf, whirling around. “Haven’t you got it? Isn’t it enough that I let you take your head out of my mouth without snapping it off?”

Verwacht geen beloning voor het dienen van de goddelozen.

Expect no reward for serving the wicked.