The Wonderful Weaver

I. THE WARP.

I. DE KETTING.

There was a young girl in Greece whose name was Arachne. Her face was pale but fair, and her eyes were big and blue, and her hair was long and like gold.

Er was eens een jong meisje in Griekenland dat Arachne heette. Haar gezicht was bleek maar mooi, en haar ogen waren groot en blauw, en haar haar was lang en leek op goud.

All that she cared to do from morn till noon was to sit in the sun and spin; and all that she cared to do from noon till night was to sit in the shade and weave.

Het enige wat ze van de ochtend tot de middag wilde doen, was in de zon zitten en spinnen; en het enige wat ze van de middag tot de avond wilde doen, was in de schaduw zitten en weven.

And oh, how fine and fair were the things which she wove in her loom!

En o, wat waren de dingen die ze op haar weefgetouw weefde fijn en mooi!

Flax, wool, silk—she worked with them all; and when they came from her hands, the cloth which she had made of them was so thin and soft and bright that men came from all parts of the world to see it.

Vlas, wol, zijde — ze werkte ermee allemaal; en wanneer ze uit haar handen kwamen, was de doek die ze ervan had gemaakt zo dun en zacht en helder dat er mensen uit alle delen van de wereld kwamen om hem te zien.

And they said that cloth so rare could not be made of flax, or wool, or silk, but that the warp was of rays of sunlight and the woof was of threads of gold.

En ze zeiden dat zo’n zeldzame stof niet gemaakt kon zijn van vlas, wol of zijde, maar dat de schering bestond uit zonnestralen en de inslag uit gouddraad.

Then as, day by day, the girl sat in the sun and span, or sat in the shade and wove, she said: “In all the world there is no yarn so fine as mine, and in all the world there is no cloth so soft and smooth, nor silk so bright and rare.”

Toen, terwijl het meisje dag in dag uit in de zon zat te spinnen of in de schaduw zat te weven, zei ze: “In heel de wereld is er geen garen zo fijn als het mijne, en in heel de wereld is er geen doek zo zacht en glad, noch zijde zo helder en zeldzaam.”

“Who taught you to spin and weave so well?” some one asked.

“Wie heeft u geleerd zo goed te spinnen en te weven?”, vroeg iemand.

“No one taught me,” she said. “I learned how to do it as I sat in the sun and the shade; but no one showed me.”

“Niemand heeft het me geleerd,” zei ze. “Ik heb geleerd hoe het moet terwijl ik in de zon en de schaduw zat; maar niemand heeft het me laten zien.”

“But it may be that Athena, the queen of the air, taught you, and you did not know it.”

“Maar het kan zijn dat Athena, de koningin van de lucht, het u heeft geleerd en dat u het niet wist.”

“Athena, the queen of the air? Bah!” said Arachne. “How could she teach me? Can she spin such skeins of yarn as these? Can she weave goods like mine? I should like to see her try. I can teach her a thing or two.”

“Athena, de koningin van de lucht? Bah!”, zei Arachne. “Hoe zou zij mij iets kunnen leren? Kan zij zulke strengen garen spinnen als deze? Kan zij zulke stoffen weven als de mijne? Ik zou het haar graag zien proberen. Ik kan haar nog wel het een en ander leren.”

She looked up and saw in the doorway a tall woman wrapped in a long cloak. Her face was fair to see, but stern, oh, so stern! and her gray eyes were so sharp and bright that Arachne could not meet her gaze.

Ze keek op en zag in de deuropening een rijzige vrouw gehuld in een lange mantel. Haar gezicht was mooi om te zien, maar streng, o, zo streng! en haar grijze ogen waren zo scherp en helder dat Arachne haar blik niet kon verdragen.

“Arachne,” said the woman, “I am Athena, the queen of the air, and I have heard your boast. Do you still mean to say that I have not taught you how to spin and weave?”

“Arachne,” zei de vrouw, “ik ben Athena, de koningin van de lucht, en ik heb je gepoch gehoord. Blijf je werkelijk beweren dat ik je niet heb geleerd hoe je moet spinnen en weven?”

“No one has taught me,” said Arachne; “and I thank no one for what I know;” and she stood up, straight and proud, by the side of her loom.

“Niemand heeft het me geleerd,” zei Arachne; “en ik dank niemand voor wat ik weet;” en ze ging rechtop en trots naast haar weefgetouw staan.