Tobermory

Ağustos sonunun serin, yağmurla yıkanmış bir öğleden sonrasıydı; çillerin hâlâ güvende ya da soğuk hava deposunda olduğu ve avlanacak hiçbir şeyin bulunmadığı o belirsiz mevsimdi—tabii kuzey sınırınız Bristol Kanalı değilse; öyle bir durumda semiz kızıl geyiklerin peşinden yasal olarak dörtnala koşabilirdiniz.

It was a chill, rain-washed afternoon of a late August day, that indefinite season when partridges are still in security or cold storage, and there is nothing to hunt—unless one is bounded on the north by the Bristol Channel, in which case one may lawfully gallop after fat red stags.

Lady Blemley’nin ev davetinin kuzeyi Bristol Kanalı ile çevrili değildi; bu yüzden söz konusu öğleden sonra bütün konuklar çay masasının etrafında eksiksiz toplanmıştı.

Lady Blemley’s house-party was not bounded on the north by the Bristol Channel, hence there was a full gathering of her guests round the tea-table on this particular afternoon.

Üstelik mevsimin kısırlığına ve ortamın sıradanlığına rağmen, toplulukta o piyanola kâbusunu ve bastırılmış briç hevesini ele veren yorgun huzursuzluktan eser yoktu.

And, in spite of the blankness of the season and the triteness of the occasion, there was no trace in the company of that fatigued restlessness which means a dread of the pianola and a subdued hankering for auction bridge.

Bütün davetlilerin gizlemeye gerek duymadığı ağzı açık dikkati, Bay Cornelius Appin’in gösterişsiz, silik şahsiyetine kilitlenmişti. Lady Blemley’nin tüm konukları arasında, geçmişi ve şöhreti en müphem olanı oydu.

The undisguised openmouthed attention of the entire party was fixed on the homely negative personality of Mr. Cornelius Appin. Of all her guests, he was the one who had come to Lady Blemley with the vaguest reputation.

Biri onun “zeki” olduğunu söylemişti ve ev sahibesinin, bu zekânın hiç değilse bir kısmının genel eğlenceye katkı sağlayacağına dair mütevazı beklentisi sayesinde davet edilmişti.

Some one had said he was “clever,” and he had got his invitation in the moderate expectation, on the part of his hostess, that some portion at least of his cleverness would be contributed to the general entertainment.

O günkü çay saatine dek Lady Blemley, onun zekâsının—şayet varsa—ne yönde olduğunu bir türlü keşfedememişti. Ne nüktedan biriydi ne kroket şampiyonu, ne büyüleyici bir kudrete sahipti ne de amatör tiyatro heveslerini körükleyen biri.

Until tea-time that day she had been unable to discover in what direction, if any, his cleverness lay. He was neither a wit nor a croquet champion, a hypnotic force nor a begetter of amateur theatricals.

Dış görünüşü de kadınların bol kepçe bir zekâ noksanlığını memnuniyetle bağışlayabileceği türden bir erkeği andırmıyordu. Nihayetinde yalnızca Bay Appin mertebesine gerilemişti; Cornelius adı ise apaçık bir vaftiz blöfü gibi görünüyordu.

Neither did his exterior suggest the sort of man in whom women are willing to pardon a generous measure of mental deficiency. He had subsided into mere Mr. Appin, and the Cornelius seemed a piece of transparent baptismal bluff.

Şimdiyse dünyaya öyle bir keşif sunduğunu iddia ediyordu ki barutun, matbaanın ve buharlı lokomotifin icadı onun yanında önemsiz teferruatlar olarak kalırdı.

And now he was claiming to have launched on the world a discovery beside which the invention of gunpowder, of the printing-press, and of steam locomotion were inconsiderable trifles.

Bilim son on yıllarda birçok alanda akıl almaz mesafeler katetmişti, fakat bu hadise bilimsel bir başarıdan ziyade bir mucize sahasına ait gibi görünüyordu.

Science had made bewildering strides in many directions during recent decades, but this thing seemed to belong to the domain of miracle rather than to scientific achievement.

Sir Wilfrid, “Yani sahiden hayvanlara insan gibi konuşma sanatını öğretecek bir yöntem keşfettiğinize,” diyordu, “ve sevgili yaşlı Tobermory’nin ilk başarılı talebeniz olduğuna inanmamızı mı bekliyorsunuz?”

“And do you really ask us to believe,” Sir Wilfrid was saying, “that you have discovered a means for instructing animals in the art of human speech, and that dear old Tobermory has proved your first successful pupil?”

Bay Appin, “Bu, üzerinde son on yedi yıldır çalıştığım bir meseledir,” dedi, “fakat yalnızca son sekiz veya dokuz aydır başarıya dair ilk parıltılarla ödüllendirildim.

“It is a problem at which I have worked for the last seventeen years,” said Mr. Appin, “but only during the last eight or nine months have I been rewarded with glimmerings of success.

Elbette binlerce hayvanla deneyler yaptım, fakat son zamanlarda sadece kedilerle çalıştım; o son derece gelişmiş vahşi içgüdülerini muhafaza ederken medeniyetimize de fevkalade intibak etmiş o harikulade yaratıklarla.

Of course I have experimented with thousands of animals, but latterly only with cats, those wonderful creatures which have assimilated themselves so marvellously with our civilization while retaining all their highly developed feral instincts.

Tıpkı insan güruhu arasında olduğu gibi, kediler arasında da tek tük üstün zekâlara rastlanır; bir hafta önce Tobermory ile tanıştığımda, olağanüstü zekâya sahip bir ‘Öte-kedi’ ile karşı karşıya olduğumu hemen anladım.

Here and there among cats one comes across an outstanding superior intellect, just as one does among the ruck of human beings, and when I made the acquaintance of Tobermory a week ago I saw at once that I was in contact with a ‘Beyond-cat’ of extraordinary intelligence.

Son deneylerimde başarı yolunda hayli mesafe katetmiştim; sizin verdiğiniz isimle Tobermory ile gayeme ulaştım.”

I had gone far along the road to success in recent experiments; with Tobermory, as you call him, I have reached the goal.”