Yarının Mesajı

1

1

“Lütfen bana yardım et. Yarın, yirmi altı Eylül’de, akşam saat altıda, demir köprüde. Eğer kimse gelmezse gidiyorum. Ve bir daha asla geri dönmeyeceğim.”

“Please help me. Tomorrow, on the twenty-sixth of September, at six in the evening, at the iron bridge. If nobody comes, I’m leaving. And then I’m never coming back.”

Bu, yeni eski telefonumda duyduğum ilk mesajdı. Ve bugün yirmi beş Eylül.

That was the first message I heard on my new old phone. And today is the twenty-fifth of September.

Adım Nele, otuz bir yaşındayım ve Leipzig’deki küçük bir atölyede bisiklet tamir ediyorum. Kendi telefonum geçen hafta bir kova yağın içine düştü. Çok param olmadığı için perşembe öğleden sonra kanaldaki bit pazarına gittim.

My name is Nele, I’m thirty-one and I repair bicycles in a small workshop in Leipzig. Last week my own phone fell into a bucket of oil. Because I don’t have much money, I went to the flea market by the canal on Thursday afternoon.

Eski lambalar, plaklar ve kahve fincanları arasında elektronik eşyaların olduğu bir masa buldum. Arkasında çok yavaş konuşan yaşlı bir adam oturuyordu. Güneş parladığı halde gri bir palto giymişti.

Between old lamps, records and coffee cups I found a table of electronics. Behind it sat an old man who spoke very slowly. He was wearing a grey coat, even though the sun was shining.

“Yirmi Euro” dedi ve gümüş renkli bir telefonu işaret etti. “Çalışıyor. Aileme aitti.”

“Twenty euros,” he said, pointing at a silver phone. “It works. It belonged to my family.”

Uzun süre düşünmedim. Eve gidince telefonu şarj kablosuna taktım ve bir saat sonra ekran ışık verdi. Şifre yoktu. Fotoğraf yok, kişi yok. Biri neredeyse her şeyi silmişti. Neredeyse her şeyi.

I didn’t think about it for long. At home I plugged the phone into the charger, and after an hour the screen lit up. No password. No photos, no contacts. Someone had deleted almost everything. Almost everything.

Sesli mesaj kutusunda sadece tek bir mesaj kalmıştı. Ses genç bir kadına aitti. Alçak sesle ve hızlı konuşuyordu, sanki yakınlarda onu duymaması gereken biri varmış gibi. Arka planda bir tren sesi duydum.

There was still one single voice message in the mailbox. The voice belonged to a young woman. She spoke quietly, quickly, as if someone was nearby who mustn’t hear her. In the background I heard a train.

Mesajı beş kez dinledim. Sonra kaydedildiği tarihe baktım. Ve o an içim ürperdi.

I listened to the message five times. Then I looked at the date it had been saved. And at that moment I went cold.

Mesaj yeni değildi. On bir yıl önce, yirmi beş Eylül’de kaydedilmişti. Tam bugün, sadece on bir yıl önce.

The message wasn’t new. It had been recorded eleven years ago, on the twenty-fifth of September. Exactly today, only eleven years earlier.

Kendi kendime bunun bir anlamı olmadığını söyledim. Kadın o zamanlar “yarın” demişti ve o yarın çoktan geçmişti. Muhtemelen her şey iyi sonuçlanmıştı. Muhtemelen gelen birini bulmuştu.

I told myself that it meant nothing. Back then the woman said “tomorrow”, and that tomorrow was long gone. Probably everything turned out fine. Probably she found someone who came.

Ama bir şey beni rahatsız ediyordu. Mesaj hiç açılmamıştı. Yanında hâlâ “yeni” anlamına gelen küçük mavi nokta yanıyordu. Kimse dinlememişti. On bir yıl boyunca kimse. Sadece ben.

But something bothered me. The message had never been opened. Next to it the little blue dot that means “new” was still glowing. Nobody had heard it. For eleven years, nobody. Only me.

Telefonu mutfak masasına koydum ve odada bir aşağı bir yukarı yürüdüm. Ev arkadaşım Katrin eve geldi ve bana tuhaf bir şekilde baktı.

I put the phone on the kitchen table and paced up and down the room. My flatmate Katrin came home and gave me a strange look.

“Sanki bir hayalet görmüş gibisin” dedi.

“You look like you’ve seen a ghost,” she said.