Yarının Mesajı

1

1

“Lütfen bana yardım et. Yarın, yirmi altı Eylül’de, akşam saat altıda, demir köprüde. Eğer kimse gelmezse gidiyorum. Ve bir daha asla geri dönmeyeceğim.”

「お願い、助けて。明日、9月26日の夕方6時、鉄橋で。もし誰も来なかったら、私は行くわ。そして二度と戻らない」

Bu, yeni eski telefonumda duyduğum ilk mesajdı. Ve bugün yirmi beş Eylül.

それが、私の新しい古い携帯電話で聞いた最初のメッセージだった。そして今日は9月25日だ。

Adım Nele, otuz bir yaşındayım ve Leipzig’deki küçük bir atölyede bisiklet tamir ediyorum. Kendi telefonum geçen hafta bir kova yağın içine düştü. Çok param olmadığı için perşembe öğleden sonra kanaldaki bit pazarına gittim.

私の名前はネーレ、31歳。ライプツィヒの小さな工房で自転車の修理をしている。自分の携帯は先週、油のバケツに落としてしまった。お金があまりないので、木曜の午後、運河沿いのフリーマーケットへ行った。

Eski lambalar, plaklar ve kahve fincanları arasında elektronik eşyaların olduğu bir masa buldum. Arkasında çok yavaş konuşan yaşlı bir adam oturuyordu. Güneş parladığı halde gri bir palto giymişti.

古いランプやレコード、コーヒーカップの間に、電化製品のテーブルを見つけた。その奥に、とてもゆっくり話す老人が座っていた。太陽が照っているのに、彼は灰色のコートを着ていた。

“Yirmi Euro” dedi ve gümüş renkli bir telefonu işaret etti. “Çalışıyor. Aileme aitti.”

「20ユーロだ」と彼は言い、銀色の携帯電話を指さした。「動くよ。私の家族のものだったんだ」

Uzun süre düşünmedim. Eve gidince telefonu şarj kablosuna taktım ve bir saat sonra ekran ışık verdi. Şifre yoktu. Fotoğraf yok, kişi yok. Biri neredeyse her şeyi silmişti. Neredeyse her şeyi.

私は長く考えなかった。家に帰って携帯を充電器につなぐと、1時間後に画面が光った。パスワードはない。写真も連絡先もなかった。誰かがほとんどすべてを消去していた。ほとんどすべてを。

Sesli mesaj kutusunda sadece tek bir mesaj kalmıştı. Ses genç bir kadına aitti. Alçak sesle ve hızlı konuşuyordu, sanki yakınlarda onu duymaması gereken biri varmış gibi. Arka planda bir tren sesi duydum.

留守番電話には、メッセージが一つだけ残っていた。若い女性の声だった。彼女は静かに、急いで話していた。近くに誰かいて、聞かれてはいけないかのようだった。背景に電車の音が聞こえた。

Mesajı beş kez dinledim. Sonra kaydedildiği tarihe baktım. Ve o an içim ürperdi.

私はそのメッセージを5回聞いた。それから、保存された日付を見た。その瞬間、背筋が寒くなった。

Mesaj yeni değildi. On bir yıl önce, yirmi beş Eylül’de kaydedilmişti. Tam bugün, sadece on bir yıl önce.

そのメッセージは新しいものではなかった。11年前の9月25日に録音されていた。ちょうど今日、11年前の今日だ。

Kendi kendime bunun bir anlamı olmadığını söyledim. Kadın o zamanlar “yarın” demişti ve o yarın çoktan geçmişti. Muhtemelen her şey iyi sonuçlanmıştı. Muhtemelen gelen birini bulmuştu.

私は自分に言い聞かせた。何の意味もないと。あの女性は当時「明日」と言ったのであり、その明日はとうに過ぎている。たぶんすべてうまくいったのだろう。たぶん、来てくれる誰かが見つかったのだろう。

Ama bir şey beni rahatsız ediyordu. Mesaj hiç açılmamıştı. Yanında hâlâ “yeni” anlamına gelen küçük mavi nokta yanıyordu. Kimse dinlememişti. On bir yıl boyunca kimse. Sadece ben.

しかし、何かが気になった。メッセージは一度も開かれていなかった。その横には「未読」を意味する小さな青い点が光ったままだった。誰も聞いていなかったのだ。11年間、誰も。私以外は。

Telefonu mutfak masasına koydum ve odada bir aşağı bir yukarı yürüdüm. Ev arkadaşım Katrin eve geldi ve bana tuhaf bir şekilde baktı.

私は携帯をキッチンテーブルに置き、部屋を行ったり来たりした。ルームメイトのカトリンが帰ってきて、私を奇妙な目で見つめた。

“Sanki bir hayalet görmüş gibisin” dedi.

「幽霊でも見たような顔をしているわよ」と彼女は言った。