Βάνκα

Βάνκα

Vanka

Ο Βάνκα Ζούκοφ, ένα αγόρι εννέα χρονών, που ήταν εδώ και τρεις μήνες μαθητευόμενος στον τσαγκάρη Αλιάχιν, καθόταν ξάγρυπνος την παραμονή των Χριστουγέννων.

Vanka Zhukov, a boy of nine, who had been for three months apprenticed to Alyahin the shoemaker, was sitting up on Christmas Eve.

Περιμένοντας μέχρι να πάνε το αφεντικό του, η κυρά του και οι εργάτες τους στη μεταμεσονύκτια λειτουργία, έβγαλε από το ντουλάπι του αφεντικού του ένα μπουκαλάκι μελάνι κι ένα κοντυλοφόρο με σκουριασμένη πένα και, απλώνοντας μπροστά του ένα τσαλακωμένο φύλλο χαρτί, άρχισε να γράφει.

Waiting till his master and mistress and their workmen had gone to the midnight service, he took out of his master’s cupboard a bottle of ink and a pen with a rusty nib, and, spreading out a crumpled sheet of paper in front of him, began writing.

Προτού σχηματίσει το πρώτο γράμμα, κοίταξε αρκετές φορές φοβισμένος γύρω του προς την πόρτα και τα παράθυρα, έριξε μια κλεφτή ματιά στη σκοτεινή εικόνα, που και από τις δύο πλευρές της απλώνονταν ράφια γεμάτα καλαπόδια, και έβγαλε έναν βαθύ αναστεγμό.

Before forming the first letter he several times looked round fearfully at the door and the windows, stole a glance at the dark ikon, on both sides of which stretched shelves full of lasts, and heaved a broken sigh.

Το χαρτί βρισκόταν πάνω στον πάγκο, ενώ εκείνος ήταν γονατιστός μπροστά του.

The paper lay on the bench while he knelt before it.

«Αγαπημένε παππού, Κονσταντίν Μακάριτς», έγραψε, «σου γράφω ένα γράμμα. Σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα και κάθε καλό από τον Παντοδύναμο Θεό. Δεν έχω ούτε πατέρα ούτε μητέρα, μονάχα εσύ μου έχεις απομείνει».

“Dear grandfather, Konstantin Makaritch,” he wrote, “I am writing you a letter. I wish you a happy Christmas, and all blessings from God Almighty. I have neither father nor mother, you are the only one left me.”

Ο Βάνκα σήκωσε τα μάτια του προς τη σκοτεινή εικόνα, πάνω στην οποία καθρεφτιζόταν το φως του κεριού του, και θυμήθηκε ολοζώντανα τον παππού του, τον Κονσταντίν Μακάριτς, που ήταν νυχτοφύλακας σε μια οικογένεια με το όνομα Ζιβάρεφ.

Vanka raised his eyes to the dark ikon on which the light of his candle was reflected, and vividly recalled his grandfather, Konstantin Makaritch, who was night watchman to a family called Zhivarev.

Ήταν ένας αδύνατος, αλλά εξαιρετικά ευκίνητος και ζωηρός γεράκος εξήντα πέντε χρονών, με ένα πρόσωπο που γελούσε διαρκώς και μάτια μεθυσμένα.

He was a thin but extraordinarily nimble and lively little old man of sixty-five, with an everlastingly laughing face and drunken eyes.

Την ημέρα κοιμόταν στην κουζίνα του υπηρετικού προσωπικού ή αστειευόταν με τις μαγείρισσες· τη νύχτα, τυλιγμένος σε μια φαρδιά προβιά, περπατούσε γύρω από το κτήμα και χτυπούσε το μικρό του ξύλινο σφυράκι.

By day he slept in the servants’ kitchen, or made jokes with the cooks; at night, wrapped in an ample sheepskin, he walked round the grounds and tapped with his little mallet.

Η γριά Καστάνκα και ο Χέλι, που ονομαζόταν έτσι εξαιτίας του σκούρου χρώματός του και του μακριού σώματός του σαν νυφίτσας, τον ακολουθούσαν με κατεβασμένα τα κεφάλια.

Old Kashtanka and Eel, so-called on account of his dark colour and his long body like a weasel’s, followed him with hanging heads.

Αυτός ο Χέλι ήταν εξαιρετικά ευγενικός και χαδιάρης, και κοίταζε με την ίδια καλοσύνη τόσο τους ξένους όσο και τα δικά του αφεντικά, αλλά δεν είχε και πολύ καλή φήμη. Πίσω από την ευγένεια και την πραότητά του κρυβόταν η πιο ιησουίτικη πονηριά.

This Eel was exceptionally polite and affectionate, and looked with equal kindness on strangers and his own masters, but had not a very good reputation. Under his politeness and meekness was hidden the most Jesuitical cunning.

Κανείς δεν ήξερε καλύτερα πώς να πλησιάζει αθόρυβα όταν βρισκόταν ευκαιρία και να δαγκώνει τα πόδια, να τρυπώνει στην αποθήκη τροφίμων ή να κλέβει μια κότα από κάποιον χωρικό.

No one knew better how to creep up on occasion and snap at one’s legs, to slip into the store-room, or steal a hen from a peasant.

Τα πίσω του πόδια παραλίγο να ξεριζωθούν πάνω από μία φορά, δύο φορές τον είχαν κρεμάσει, κάθε εβδομάδα τον ξυλοκοπούσαν μέχρι που έμενε μισοπεθαμένος, αλλά πάντα συν Venρχόταν και ζωντάνευε.

His hind legs had been nearly pulled off more than once, twice he had been hanged, every week he was thrashed till he was half dead, but he always revived.

Αυτή τη στιγμή ο παππούς στεκόταν, χωρίς αμφιβολία, στην πύλη, μισόκλεινε τα μάτια του κοιτάζοντας τα κόκκινα παράθυρα της εκκλησίας, χτυπούσε τα πόδια του με τις ψηλές τσόχινες μπότες του και αστειευόταν με τους υπηρέτες. Το μικρό του σφυράκι κρεμόταν στη ζώνη του.

At this moment grandfather was, no doubt, standing at the gate, screwing up his eyes at the red windows of the church, stamping with his high felt boots, and joking with the servants. His little mallet was hanging on his belt.