Whittington and His Cat

In the reign of the famous King Edward III. there was a little boy called Dick Whittington, whose father and mother died when he was very young.

Tijdens de regering van de beroemde koning Edward III leefde er een kleine jongen genaamd Dick Whittington, wiens vader en moeder stierven toen hij nog heel jong was.

As poor Dick was not old enough to work, he was very badly off; he got but little for his dinner, and sometimes nothing at all for his breakfast; for the people who lived in the village were very poor indeed, and could not spare him much more than the parings of potatoes, and now and then a hard crust of bread.

Omdat de arme Dick nog niet oud genoeg was om te werken, had hij het erg zwaar; hij kreeg maar weinig voor zijn avondeten en soms helemaal niets als ontbijt; want de mensen in het dorp waren erg arm en konden hem niet veel meer geven dan aardappelschillen en af en toe een harde broodkorst.

Now Dick had heard a great many very strange things about the great city called London; for the country people at that time thought that folks in London were all fine gentlemen and ladies; and that there was singing and music there all day long; and that the streets were all paved with gold.

Nu had Dick heel veel vreemde dingen gehoord over de grote stad Londen; want de dorpsmensen dachten in die tijd dat iedereen in Londen een deftige heer of dame was; en dat er de hele dag werd gezongen en gemusiceerd; en dat de straten er allemaal met goud geplaveid waren.

One day a large waggon and eight horses, all with bells at their heads, drove through the village while Dick was standing by the sign-post.

Op een dag reed er een grote wagen met acht paarden, die allemaal bellen aan hun hoofd hadden, door het dorp terwijl Dick bij de wegwijzer stond.

He thought that this waggon must be going to the fine town of London; so he took courage, and asked the waggoner to let him walk with him by the side of the waggon.

Hij dacht dat deze wagen vast naar de mooie stad Londen ging; dus vatte hij moed en vroeg de voerman of hij met hem mee mocht lopen naast de wagen.

As soon as the waggoner heard that poor Dick had no father or mother, and saw by his ragged clothes that he could not be worse off than he was, he told him he might go if he would, so off they set together.

Zodra de voerman hoorde dat de arme Dick geen vader of moeder had, en aan zijn haveloze kleren zag dat hij het niet slechter kon hebben dan hij het al had, zei hij dat hij mee mocht als hij wilde, en zo gingen ze samen op pad.

So Dick got safe to London, and was in such a hurry to see the fine streets paved all over with gold, that he did not even stay to thank the kind waggoner; but ran off as fast as his legs would carry him, through many of the streets, thinking every moment to come to those that were paved with gold; for Dick had seen a guinea three times in his own little village, and remembered what a deal of money it brought in change; so he thought he had nothing to do but to take up some little bits of the pavement, and should then have as much money as he could wish for.

Zo kwam Dick veilig in Londen aan, en hij had zo’n haast om de mooie straten te zien die overal met goud geplaveid waren, dat hij niet eens bleef om de vriendelijke voerman te bedanken; maar hij rende zo snel zijn benen hem konden dragen door vele straten, terwijl hij ieder ogenblik dacht bij de straten te komen die met goud geplaveid waren; want Dick had in zijn eigen dorpje driemaal een guinje gezien en herinnerde zich hoeveel wisselgeld dat opbracht; dus dacht hij dat hij alleen maar wat stukjes van de straatstenen hoefde op te rapen, en dat hij dan zoveel geld zou hebben als hij maar kon wensen.

Poor Dick ran till he was tired, and had quite forgot his friend the waggoner; but at last, finding it grow dark, and that every way he turned he saw nothing but dirt instead of gold, he, sat down in a dark corner and cried himself to sleep.

De arme Dick rende tot hij moe was en was zijn vriend de voerman helemaal vergeten; maar toen hij ten slotte merkte dat het donker werd en dat hij overal waar hij keek niets dan vuil zag in plaats van goud, ging hij in een donker hoekje zitten en huilde zichzelf in slaap.

Little Dick was all night in the streets; and next morning, being very hungry, he got up and walked about, and asked everybody he met to give him a halfpenny to keep him from starving; but nobody stayed to answer him, and only two or three gave him a halfpenny; so that the poor boy was soon quite weak and faint for the want of victuals.

De kleine Dick bracht de hele nacht op straat door; en de volgende ochtend, toen hij erg veel honger had, stond hij op en liep rond, en vroeg iedereen die hij tegenkwam om hem een halve penning te geven om hem van de hongerdood te redden; maar niemand bleef staan om hem te antwoorden, en slechts twee of drie gaven hem een halve penning; zodat de arme jongen al snel heel zwak en slap werd door het gebrek aan eten.