Δύο λεπτά πίσω

1

1

Το ρολόι ανήκε στη γιαγιά μου. Είναι παλιό και βαρύ, από ασήμι. Στην πίσω πλευρά υπάρχουν δύο γράμματα: «Ε. Β.» Η γιαγιά μού το έδωσε πριν από τον θάνατό της.

The watch belonged to my grandmother. It is old and heavy, made of silver. On the back there are two letters: “E. W.” Grandma gave it to me before her death.

Με λένε Γιόνας, είμαι είκοσι οκτώ χρονών και μένω στη Λειψία. Δουλεύω σε ένα γραφείο κοντά στον κεντρικό σταθμό. Η ζωή μου είναι ήρεμη. Ίσως λίγο υπερβολικά ήρεμη.

My name is Jonas, I’m twenty-eight and I live in Leipzig. I work in an office near the main station. My life is quiet. Maybe a little too quiet.

Η γιαγιά τότε είπε μόνο μία πρόταση: «Πάτα το μικρό κουμπί μόνο μία φορά την ημέρα.» Γέλασα. Σκέφτηκα ότι ήταν κουρασμένη και μπερδεμένη.

Back then Grandma said only one sentence: “Press the little button only once a day.” I laughed. I thought she was tired and confused.

Για έναν χρόνο το ρολόι έμεινε σε ένα συρτάρι. Μετά χάλασε το άλλο μου ρολόι. Έτσι φόρεσα το ρολόι της γιαγιάς.

For a year the watch lay in a drawer. Then my other watch broke. So I wore Grandma’s watch.

Πήγαινε πάντα σωστά. Ούτε ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα, ούτε ένα δευτερόλεπτο αργότερα. Μόνο το μικρό κουμπί στο πλάι ήταν για μένα ένα μυστήριο.

It always kept exact time. Not a second too early, not a second too late. Only the little button on the side was a mystery to me.