Twee minuten terug

1

1

Het horloge was van mijn oma. Het is oud en zwaar, van zilver. Op de achterkant staan twee letters: “E. W.” Oma gaf het me voor haar dood.

The watch belonged to my grandmother. It is old and heavy, made of silver. On the back there are two letters: “E. W.” Grandma gave it to me before her death.

Ik heet Jonas, ik ben achtentwintig en woon in Leipzig. Ik werk op een kantoor dicht bij het centraal station. Mijn leven is rustig. Misschien een beetje te rustig.

My name is Jonas, I’m twenty-eight and I live in Leipzig. I work in an office near the main station. My life is quiet. Maybe a little too quiet.

Oma zei toen maar één zin: “Druk maar één keer per dag op de kleine knop.” Ik lachte. Ik dacht dat ze moe en in de war was.

Back then Grandma said only one sentence: “Press the little button only once a day.” I laughed. I thought she was tired and confused.

Een jaar lang lag het horloge in een la. Toen ging mijn andere horloge kapot. Dus ging ik oma’s horloge dragen.

For a year the watch lay in a drawer. Then my other watch broke. So I wore Grandma’s watch.

Het liep altijd precies op tijd. Geen seconde te vroeg, geen seconde te laat. Alleen de kleine knop aan de zijkant was een raadsel voor me.

It always kept exact time. Not a second too early, not a second too late. Only the little button on the side was a mystery to me.