De Opmerkelijke Vuurpijl

De zoon van de Koning ging trouwen, dus er heerste algemene vreugde. Hij had een heel jaar op zijn bruid gewacht, en eindelijk was ze aangekomen. Ze was een Russische Prinses en was helemaal vanuit Finland komen rijden in een slee die werd getrokken door zes rendieren.

The King’s son was going to be married, so there were general rejoicings. He had waited a whole year for his bride, and at last she had arrived. She was a Russian Princess, and had driven all the way from Finland in a sledge drawn by six reindeer.

De slee had de vorm van een grote gouden zwaan, en tussen de vleugels van de zwaan lag de kleine Prinses zelf.

The sledge was shaped like a great golden swan, and between the swan’s wings lay the little Princess herself.

Haar lange hermelijnen mantel reikte helemaal tot aan haar voeten, op haar hoofd droeg ze een piepklein mutsje van zilverstof, en ze was zo bleek als het Sneeuwpaleis waarin ze altijd had gewoond. Ze was zo bleek dat alle mensen zich verwonderden toen ze door de straten reed.

Her long ermine-cloak reached right down to her feet, on her head was a tiny cap of silver tissue, and she was as pale as the Snow Palace in which she had always lived. So pale was she that as she drove through the streets all the people wondered.

“Ze lijkt wel een witte roos!” riepen ze, en vanaf de balkons gooiden ze bloemen naar haar toe.

“She is like a white rose!” they cried, and they threw down flowers on her from the balconies.

Bij de poort van het Kasteel stond de Prins te wachten om haar te ontvangen. Hij had dromerige violette ogen en zijn haar leek op fijn goud. Toen hij haar zag, zakte hij op één knie en kuste haar hand.

At the gate of the Castle the Prince was waiting to receive her. He had dreamy violet eyes, and his hair was like fine gold. When he saw her he sank upon one knee, and kissed her hand.

“Je portret was prachtig,” prevelde hij, “maar jij bent mooier dan je portret”; en de kleine Prinses bloosde.

“Your picture was beautiful,” he murmured, “but you are more beautiful than your picture”; and the little Princess blushed.

“Zojuist leek ze nog op een witte roos,” zei een jonge Page tegen zijn buurman, “maar nu lijkt ze op een rode roos”; en het hele Hof was verrukt.

“She was like a white rose before,” said a young Page to his neighbour, “but she is like a red rose now”; and the whole Court was delighted.

De volgende drie dagen liep iedereen rond terwijl ze zeiden: “Witte roos, Rode roos, Rode roos, Witte roos”; en de Koning gaf bevel dat het salaris van de Page verdubbeld moest worden.

For the next three days everybody went about saying, “White rose, Red rose, Red rose, White rose”; and the King gave orders that the Page’s salary was to be doubled.

Aangezien hij helemaal geen salaris ontving, had hij hier niet veel aan, maar het werd als een grote eer beschouwd en werd netjes gepubliceerd in de Staatscourant.

As he received no salary at all this was not of much use to him, but it was considered a great honour, and was duly published in the Court Gazette.

Toen de drie dagen voorbij waren, werd het huwelijk voltrokken. Het was een schitterende plechtigheid, en de bruid en bruidegom liepen hand in hand onder een baldakijn van paars fluweel dat was geborduurd met kleine parels.

When the three days were over the marriage was celebrated. It was a magnificent ceremony, and the bride and bridegroom walked hand in hand under a canopy of purple velvet embroidered with little pearls.

Daarna was er een Staatsbanket, dat vijf uur duurde. De Prins en Prinses zaten aan het hoofd van de Grote Zaal en dronken uit een beker van helder kristal.

Then there was a State Banquet, which lasted for five hours. The Prince and Princess sat at the top of the Great Hall and drank out of a cup of clear crystal.

Alleen ware geliefden konden uit deze beker drinken, want als valse lippen hem aanraakten, werd hij grijs, dof en troebel.

Only true lovers could drink out of this cup, for if false lips touched it, it grew grey and dull and cloudy.

“Het is overduidelijk dat ze van elkaar houden,” zei de kleine Page, “zo helder als kristal!” en de Koning verdubbelde zijn salaris voor een tweede keer. “Wat een eer!” riepen alle hovelingen.

“It’s quite clear that they love each other,” said the little Page, “as clear as crystal!” and the King doubled his salary a second time. “What an honour!” cried all the courtiers.

Na het banket zou er een Bal zijn. De bruid en bruidegom zouden samen de Rozendans dansen, en de Koning had beloofd op de fluit te spelen. Hij speelde erg vals, maar niemand had hem dat ooit durven zeggen, omdat hij de Koning was.

After the banquet there was to be a Ball. The bride and bridegroom were to dance the Rose-dance together, and the King had promised to play the flute. He played very badly, but no one had ever dared to tell him so, because he was the King.