Tobermory

Het was een kille, doorregen namiddag op een late dag in augustus, dat onbestemde seizoen waarin patrijzen zich nog in veiligheid of in de koeling bevinden en er niets te bejagen valt — tenzij men in het noorden begrensd wordt door het Kanaal van Bristol, in welk geval men rechtmatig achter vette edelherten mag galopperen.

It was a chill, rain-washed afternoon of a late August day, that indefinite season when partridges are still in security or cold storage, and there is nothing to hunt—unless one is bounded on the north by the Bristol Channel, in which case one may lawfully gallop after fat red stags.

Lady Blemleys gastenverblijf werd in het noorden niet begrensd door het Kanaal van Bristol, vandaar dat haar gasten op deze bewuste middag voltallig rond de theetafel waren verzameld.

Lady Blemley’s house-party was not bounded on the north by the Bristol Channel, hence there was a full gathering of her guests round the tea-table on this particular afternoon.

En ondanks de leegte van het seizoen en het banale karakter van de gelegenheid, was er in het gezelschap geen spoor te bekennen van die afgematte rusteloosheid die duidt op vrees voor de pianola en een ingehouden hunkering naar robberbridge.

And, in spite of the blankness of the season and the triteness of the occasion, there was no trace in the company of that fatigued restlessness which means a dread of the pianola and a subdued hankering for auction bridge.

De onverholen, openmondige aandacht van het gehele gezelschap was gericht op de onooglijke, nietszeggende persoonlijkheid van meneer Cornelius Appin. Van al haar gasten was hij degene die bij Lady Blemley was geïntroduceerd met de vaagste reputatie.

The undisguised openmouthed attention of the entire party was fixed on the homely negative personality of Mr. Cornelius Appin. Of all her guests, he was the one who had come to Lady Blemley with the vaguest reputation.

Iemand had gezegd dat hij “knap” was, en hij had zijn uitnodiging te danken aan de bescheiden verwachting van zijn gastvrouw dat althans een deel van zijn scherpzinnigheid zou bijdragen aan het algemene vermaak.

Some one had said he was “clever,” and he had got his invitation in the moderate expectation, on the part of his hostess, that some portion at least of his cleverness would be contributed to the general entertainment.

Tot theetijd die dag had zij nog niet kunnen ontdekken in welke richting, als die er al was, zijn knapheid lag. Hij was noch een geestige prater, noch een croquetkampioen, noch een hypnotische kracht, noch een aanstichter van amateurtoneel.

Until tea-time that day she had been unable to discover in what direction, if any, his cleverness lay. He was neither a wit nor a croquet champion, a hypnotic force nor a begetter of amateur theatricals.

Evenmin deed zijn uiterlijk denken aan het slag man bij wie vrouwen bereid zijn een ruime mate van verstandelijk onvermogen door de vingers te zien. Hij was verworden tot louter meneer Appin, en dat Cornelius leek een staaltje doorzichtige doopbluf.

Neither did his exterior suggest the sort of man in whom women are willing to pardon a generous measure of mental deficiency. He had subsided into mere Mr. Appin, and the Cornelius seemed a piece of transparent baptismal bluff.

En nu beweerde hij een ontdekking op de wereld te hebben losgelaten, vergeleken waarbij de uitvinding van het buskruit, de boekdrukkunst en de stoomtractie onbeduidende futiliteiten waren.

And now he was claiming to have launched on the world a discovery beside which the invention of gunpowder, of the printing-press, and of steam locomotion were inconsiderable trifles.

De wetenschap had de afgelopen decennia in velerlei richting verbijsterende schreden gezet, maar dit leek eerder thuis te horen in het domein van het wonder dan in dat van de wetenschappelijke prestatie.

Science had made bewildering strides in many directions during recent decades, but this thing seemed to belong to the domain of miracle rather than to scientific achievement.

“En verlangt u werkelijk van ons te geloven,” sprak Sir Wilfrid, “dat u een middel hebt ontdekt om dieren te onderrichten in de kunst van de menselijke spraak, en dat onze beste Tobermory uw eerste geslaagde leerling is gebleken?”

“And do you really ask us to believe,” Sir Wilfrid was saying, “that you have discovered a means for instructing animals in the art of human speech, and that dear old Tobermory has proved your first successful pupil?”

“Het is een vraagstuk waaraan ik de afgelopen zeventien jaar heb gewerkt,” zei meneer Appin, “maar pas gedurende de laatste acht of negen maanden ben ik beloond met een glimp van succes.

“It is a problem at which I have worked for the last seventeen years,” said Mr. Appin, “but only during the last eight or nine months have I been rewarded with glimmerings of success.

Natuurlijk heb ik met duizenden dieren geëxperimenteerd, maar de laatste tijd uitsluitend met katten, die wonderbaarlijke schepsels die zich zo fabelachtig aan onze beschaving hebben aangepast en tegelijk al hun hoogontwikkelde wilde instincten hebben behouden.

Of course I have experimented with thousands of animals, but latterly only with cats, those wonderful creatures which have assimilated themselves so marvellously with our civilization while retaining all their highly developed feral instincts.

Hier en daar stuit men onder katten op een buitengewoon superieur intellect, net zoals men dat tegenkomt onder de grauwe massa der mensen, en toen ik een week geleden kennismaakte met Tobermory zag ik onmiddellijk dat ik in contact stond met een ‘Über-kat’ van buitengewone intelligentie.

Here and there among cats one comes across an outstanding superior intellect, just as one does among the ruck of human beings, and when I made the acquaintance of Tobermory a week ago I saw at once that I was in contact with a ‘Beyond-cat’ of extraordinary intelligence.