Five Weeks in a Balloon

Dr Ferguson

ดอกเตอร์เฟอร์กูสัน

On the fourteenth of January, 1862, a big crowd came to the Royal Geographical Society in London. The hall was full. The president, Sir Francis, stood at the front and made a speech. People often stopped him with loud applause.

ในวันที่ 14 มกราคม ปี 1862 ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่สมาคมภูมิศาสตร์แห่งชาติในลอนดอน ห้องโถงแน่นขนัด เซอร์ฟรานซิสซึ่งเป็นประธานยืนอยู่ข้างหน้าแล้วกล่าวสุนทรพจน์ ผู้คนมักจะปรบมือเสียงดังจนเขาต้องหยุดพูด

“England is always first,” he said. “Our explorers go to the farthest places in the world. Now Dr Samuel Ferguson, one of our best sons, is going to do something new.”

“อังกฤษเป็นที่หนึ่งเสมอ” เขากล่าว “นักสำรวจของเราเดินทางไปยังดินแดนที่ไกลที่สุดในโลก ตอนนี้ดอกเตอร์แซมูเอล เฟอร์กูสัน ซึ่งเป็นหนึ่งในบุตรชายที่ดีที่สุดของเรา กำลังจะทำสิ่งใหม่”

“Yes!” shouted the crowd.

“ใช่!” ผู้คนตะโกน

“Dr Ferguson has a plan for Africa. If it works, we will finally know the whole map of that land. If it fails, people will still remember how brave it was.”

“ดอกเตอร์เฟอร์กูสันมีแผนการสำหรับแอฟริกา ถ้าทำสำเร็จ ในที่สุดเราจะได้รู้แผนที่ทั้งหมดของดินแดนนั้น ถ้าล้มเหลว ผู้คนก็จะยังจำได้ว่ามันกล้าหาญแค่ไหน”

“Hurrah for Ferguson!” cried a man at the back. “Hurrah!” cried everybody. Everybody said the name Ferguson, and the hall shook.

“ไชโยให้เฟอร์กูสัน!” ชายคนหนึ่งที่ด้านหลังร้องขึ้น “ไชโย!” ทุกคนร้องขึ้น ทุกคนพูดชื่อเฟอร์กูสัน และห้องโถงก็สั่นสะเทือน

Many famous travellers sat in the room. Some of them were old and tired now. They knew ships that sank, fires, wild animals and hungry days. But their hearts beat fast when they listened to Sir Francis.

นักเดินทางชื่อดังหลายคนนั่งอยู่ในห้อง บางคนแก่และเหนื่อยล้าแล้วในตอนนี้ พวกเขารู้จักเรือที่อับปาง ไฟไหม้ สัตว์ป่า และวันที่หิวโหย แต่หัวใจของพวกเขาเต้นเร็วเมื่อฟังเซอร์ฟรานซิส

In England, people do not only clap. They also give money. So the Society voted for a gift for Dr Ferguson. In a few minutes the gift was two thousand five hundred pounds.

ในอังกฤษ ผู้คนไม่ได้ทำแค่ปรบมือ พวกเขาให้เงินด้วย ดังนั้นสมาคมจึงลงคะแนนมอบเงินของขวัญให้ดอกเตอร์เฟอร์กูสัน ไม่กี่นาทีต่อมาเงินของขวัญก็มีจำนวนถึง 2,500 ปอนด์

“Where is the doctor?” asked a member. “Is he here?”

“คุณหมออยู่ที่ไหน” สมาชิกคนหนึ่งถาม “เขาอยู่ที่นี่ไหม”

“He is waiting,” said Sir Francis. “He is at your service.”

“เขากำลังรออยู่” เซอร์ฟรานซิสกล่าว “เขาพร้อมรับใช้พวกท่านแล้ว”

“Bring him in!” shouted the crowd. “We want to see this man!”

“พาเขาเข้ามา!” ผู้คนตะโกน “พวกเราอยากเห็นชายคนนี้!”

An old admiral with a bad leg was angry. “Maybe this is a joke,” he said. “Maybe there is no Dr Ferguson at all.”

นายพลเรือชราที่มีขาเจ็บคนหนึ่งรู้สึกโกรธ “บางทีนี่อาจเป็นเรื่องตลก” เขากล่าว “บางทีอาจไม่มีดอกเตอร์เฟอร์กูสันอยู่จริงเลยก็ได้”

“Then we must invent him,” said another member, and some people laughed.

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องสร้างเขาขึ้นมา” สมาชิกอีกคนกล่าว และบางคนก็หัวเราะ

“Please ask Dr Ferguson to come in,” said Sir Francis, quietly.

“ได้โปรดเชิญดอกเตอร์เฟอร์กูสันเข้ามา” เซอร์ฟรานซิสกล่าวเบาๆ