ลูกกุญแจ

ทะเลสาบ

The lake

ผมชื่อทอม ผมอายุ 31 ปีและอาศัยอยู่ที่ลอนดอน หรือผมเคยอาศัยอยู่ที่ลอนดอน ตอนนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแล้ว

My name is Tom. I am thirty-one years old, and I live in London. Or I lived in London. I’m not sure anymore.

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นที่อบอุ่นในเดือนมิถุนายน เรือข้ามฟากจอดที่เมืองเล็กๆ ริมทะเลสาบการ์ดา ทางตอนเหนือของอิตาลี น้ำในทะเลสาบเป็นสีฟ้า ภูเขาสูงใหญ่ และในอากาศมีกลิ่นหอมของมะนาว

It is a warm evening in June. The ferry stops at a little town on Lake Garda, in the north of Italy. The water is blue, the mountains are high, and the air smells of lemons.

ผมเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง เมื่อ 14 ปีก่อน ผมเคยใช้เวลาช่วงฤดูร้อนทั้งหมดที่นี่กับคุณย่าของผม ย่านอนนาโรซา ตอนนั้นผมอายุ 17 ปี

I was here once before. Fourteen years ago, I spent a whole summer here with my grandmother, Nonna Rosa. I was seventeen.

นอนนาโรซาเสียชีวิตไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ท่านอายุ 91 ปี และท่านยกบ้านของท่านให้ผม ที่นั่นคือวิลลาลีโมเน โรงแรมเก่าหลังเล็กๆ เหนือทะเลสาบ

Two weeks ago, Nonna Rosa died. She was ninety-one. And she left me her house: the Villa Limone, a small old hotel above the lake.

แผนของผมนั้นง่ายมาก อยู่ในอิตาลีหนึ่งสัปดาห์ ผมเซ็นเอกสาร ขายโรงแรม แล้วก็บินกลับบ้าน

My plan is simple. One week in Italy. I sign the papers, I sell the hotel, and I fly home.

ง่ายมาก อย่างน้อยผมก็คิดแบบนั้น

Simple. That’s what I think.

ผมถือกระเป๋าเดินขึ้นเนิน ถนนแคบและชัน ด้านบนมีบ้านสีเหลืองที่มีบานหน้าต่างสีเขียวและมีต้นมะนาวต้นใหญ่สองต้นอยู่ตรงประตู

I walk up the hill with my bag. The street is narrow and steep. At the top there is a yellow house with green shutters and two big lemon trees by the door.

ตรงประตูมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังรออยู่ เธอมีผมสั้นสีน้ำตาลและใส่แว่นตากลม

A young woman is waiting at the door. She has short brown hair and round glasses.

Elena: คุณเบกเกอร์ใช่ไหมคะ ยินดีต้อนรับสู่วิลลาลีโมเนค่ะ ฉันชื่อเอเลนา ฉันทำงานที่นี่ ฉันเป็น… ฉันเคยเป็นผู้จัดการของคุณย่าของคุณค่ะ

Elena: Mr Becker? Welcome to the Villa Limone. I’m Elena. I work here. I’m … I was your grandmother’s manager.

เธอยื่นลูกกุญแจเก่าดอกใหญ่ให้ผม นิ้วของเราสัมผัสกัน เธอมองผมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วผมก็ลืมไปว่ากำลังจะพูดอะไร

She gives me a big old key. Our fingers touch. For a second she looks at me, and I forget what I want to say.

“ทอม” ในที่สุดผมก็พูดออกมา “เรียกผมว่าทอมเถอะครับ”

“Tom,” I say finally. “Please, just call me Tom.”

Elena: ได้ค่ะ… ทอม เข้ามาข้างในสิ ฉันจะพาดูบ้าน

Elena: Okay … Tom. Come in. I’ll show you the house.