Η μέτρηση

Την Πέμπτη στις 9:10 η κυρία Λουντ ανεβαίνει στον σταθμό. Έχει ένα μικρό βιβλίο και έναν μετρητή.

At 9:10 on Thursday Mrs Lund gets on at the station. She has a small book and a counter.

«Καλησπέρα, κυρία Φερέιρα. Κάθομαι πίσω. Μη μου μιλάτε.»

“Good evening, Ms Ferreira. I sit at the back. Don’t talk to me.”

«Καλησπέρα, κυρία Λουντ.»

“Good evening, Mrs Lund.”

Σηκώνει τον μετρητή. «Μόνο οι επιβάτες. Όχι εγώ.»

She holds up the counter. “Only passengers. Not me.”

Μετά έρχονται.

Then they come.

Η νοσοκόμα και οι δύο φίλες της από το νοσοκομείο. Κλικ, κλικ, κλικ. Τα τέσσερα αγόρια από την κουζίνα του εστιατορίου, πολύ χαρούμενα. Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ. Ο κύριος Κάπλαν, με το μεγάλο καπέλο του. Κλικ. Η γυναίκα με το μωρό. Κλικ, κλικ. Η γυναίκα από το φαρμακείο. Δύο φοιτητές. Ένας άντρας από τη λίστα μου με ένα σκυλί. Μετράει ένα σκυλί; Όχι. Μετράει ο άντρας.

The nurse and her two friends from the hospital. Click, click, click. The four boys from the restaurant kitchen, very happy. Click, click, click, click. Mr Kaplan, with his big hat. Click. The woman with the baby. Click, click. The woman from the chemist. Two students. A man from my list with a dog. Does a dog count? No. The man counts.

Και άλλοι. Άνθρωποι από τη λίστα μου, άνθρωποι από το λεωφορείο μου. Παλιά πρόσωπα, καινούργια πρόσωπα. Κλικ, κλικ, κλικ.

And more. People from my list, people from my bus. Old faces, new faces. Click, click, click.

Μετά ένα αυτοκίνητο σταματάει δίπλα στο λεωφορείο μου. Ο Χαμίντ κατεβαίνει. Ο Χαμίντ! Στον σταθμό! Το μαγαζί του είναι κλειστό για μία ώρα, γι’ αυτό.

Then a car stops next to my bus. Hamid gets out. Hamid! At the station! His shop is closed for an hour, for this.

«Ένα εισιτήριο, παρακαλώ. Για το μαγαζί μου.»

“One ticket, please. To my shop.”

Κλικ.

Click.

Μετά ανεβαίνει μια μικρή γυναίκα, με το καλό της κυριακάτικο παλτό. Η μητέρα μου.

Then a small woman gets on, in her good Sunday coat. My mother.

«Mãe! Εσύ δεν παίρνεις ποτέ το λεωφορείο μου!»

“Mãe! You never take my bus!”

«Είμαι εδώ.» Μου δίνει το εισιτήριό της. Μετά το λέει, πολύ σιγά: «Και τώρα φέρνεις τον άντρα στο μεσημεριανό των Χριστουγέννων.»

“I’m here.” She gives me her ticket. Then she says it, very quietly: “And now you bring the man to Christmas lunch.”

«Ποιον άντρα;»

“What man?”