ไมเคิล สโตรกอฟ

งานเต้นรำที่พระราชวังใหม่

The Ball at the New Palace

“ฝ่าบาท มีข้อความใหม่ครับ”

“Sire, a new message.”

“มาจากไหน”

“From where?”

“จากทอมสค์ครับ”

“From Tomsk.”

“สายโทรเลขหลังเมืองนั้นถูกตัดหรือยัง”

“Is the telegraph wire cut after that town?”

“ถูกตัดแล้วครับ ตั้งแต่เมื่อวาน”

“Yes, sire. Since yesterday.”

“ส่งข้อความไปทอมสค์ทุกชั่วโมง นายพล แล้วบอกฉันทุกเรื่อง”

“Send a message to Tomsk every hour, General. Tell me everything.”

“ครับ ฝ่าบาท” นายพลคิสซอฟตอบ

“Yes, sire,” said General Kissoff.

เวลาผ่านหลังเที่ยงคืนไป 2 ชั่วโมงในวันที่ 16 กรกฎาคม ที่มอสโก งานเต้นรำที่พระราชวังใหม่กำลังสนุกที่สุด วงดนตรีเล่นเพลงพอลกาและวอลต์ซตลอดเย็น คู่เต้นรำหลายร้อยคู่เต้นรำในห้องใหญ่ แสงเทียนหนึ่งพันเล่มส่องประกายในกระจกเงา ข้างนอก ทหารเดินไปมาในความมืด หมวกเหล็กของพวกเขาสะท้อนแสงไฟจากหน้าต่าง ด้านล่างพระราชวัง เรือแล่นช้าๆ ไปตามแม่น้ำ

It was two hours after midnight on the sixteenth of July. In Moscow, the ball at the New Palace was at its best. The bands played polkas and waltzes all evening. Hundreds of couples danced in the big rooms. The lights of a thousand candles shone in the mirrors. Outside, soldiers walked up and down in the dark. Their helmets shone in the light from the windows. Below the palace, boats moved slowly down the river.

ชายที่คุยกับนายพลคือเจ้าภาพของงานเต้นรำ เขาใส่เครื่องแบบเรียบๆ และเขาไม่ชอบเสื้อผ้าหรูหรา รอบตัวเขามีคนใส่เครื่องแบบสีสดใสและราคาแพง แต่เขาเดินจากกลุ่มหนึ่งไปอีกกลุ่มหนึ่งด้วยเสื้อโค้ตตัวเรียบ เขาพูดน้อย เขาตัวสูงและใจดี แต่หน้าตาจริงจัง แขกคนสำคัญสองสามคนมองเขาและคิดว่า “เขามีเรื่องกังวล” ไม่มีใครถามเขาเรื่องนั้น

The man who spoke to the General was the host of the ball. He wore a plain uniform, and he did not like fine clothes. Around him were men in bright, rich uniforms, but he moved from group to group in his simple coat. He spoke little. He was tall and friendly, but his face was serious. A few important guests looked at him and thought, “He has a worry.” Nobody asked him about it.

เขาไม่อยากให้ความกังวลของเขาทำให้งานเสีย ดังนั้นเสียงดนตรีจึงเล่นต่อไป และแขกก็เต้นรำ

He did not want his worry to spoil the ball. So the music played on, and the guests danced.

แต่นายพลยังยืนอยู่ที่เดิม เจ้าภาพอ่านข้อความอีกครั้ง หน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น เขาวางมือบนดาบ หลังจากนั้นเขาพานายพลไปที่หน้าต่าง

But the General was still standing there. The host read the message again. His face grew darker. He put his hand on his sword. Then he took the General to a window.

“เราไม่มีข่าวจากแกรนด์ดยุก น้องชายของฉัน ตั้งแต่เมื่อวานเลยหรือ”

“So we have no news from my brother, the Grand Duke, since yesterday?”

“ไม่มีเลยครับ ตอนนี้ไม่มีข้อความข้ามพรมแดนไซบีเรียได้เลย”

“None, sire. No message crosses the Siberian border now.”