Ο ξακουστός πηδηχτός βάτραχος της επαρχίας Καλαβέρας

Συμμορφούμενος προς την παράκληση ενός φίλου μου, ο οποίος μου έγραψε από την Ανατολή, επισκέφθηκα τον καλόκαρδο, φλύαρο γερο-Σάιμον Γουίλερ και ρώτησα για τον φίλο του φίλου μου, τον Λεωνίδα Γ. Σμάιλι, όπως ακριβώς μου είχε ζητηθεί, και παραθέτω ενταύθα το αποτέλεσμα.

In compliance with the request of a friend of mine, who wrote me from the East, I called on good-natured, garrulous old Simon Wheeler, and inquired after my friend’s friend, Leonidas W. Smiley, as requested to do, and I hereunto append the result.

Τρέφω μια υπόγεια υποψία ότι ο Λεωνίδας Γ.

I have a lurking suspicion that Leonidas W.

Σμάιλι είναι ένα μυθοπλάσμα· ότι ο φίλος μου ουδέποτε γνώρισε τέτοιο πρόσωπο· και ότι απλώς εμέθυσε την υπόθεση πως, εάν ρωτούσα τον γερο-Γουίλερ γι’ αυτόν, τούτο θα του θύμιζε τον κακόφημο Τζιμ Σμάιλι του, οπότε θα καταπιανόταν να με εξοντώσει από την πλήξη με κάποια εξοργιστική ανάμνηση εκείνου, τόσο μακροσκελή και ανιαρή όσο και άχρηστη για μένα.

Smiley is a myth that my friend never knew such a personage; and that he only conjectured that if I asked old Wheeler about him, it would remind him of his infamous Jim Smiley, and he would go to work and bore me to death with some exasperating reminiscence of him as long and as tedious as it should be useless to me.

Εάν αυτός ήταν ο σκοπός, πέτυχε απόλυτα.

If that was the design, it succeeded.

Βρήκα τον Σάιμον Γουίλερ να λαγοκοιμάται αναπαυτικά πλάι στη στόφα του καπηλειού, στο ερειπωμένο πανδοχείο του παρηκμασμένου μεταλλευτικού καταυλισμού Έιντζελς, και παρατήρησα πως ήταν παχύς και φαλακρός, με μια έκφραση αφοπλιστικής πραότητας και απλοϊκότητας αποτυπωμένη στην ήρεμη όψη του.

I found Simon Wheeler dozing comfortably by the bar-room stove of the dilapidated tavern in the decayed mining camp of Angel’s, and I noticed that he was fat and bald-headed, and had an expression of winning gentleness and simplicity upon his tranquil countenance.

Ανασηκώθηκε και με καλημέρισε. Του είπα ότι ένας φίλος μου μού είχε αναθέσει να ζητήσω ορισμένες πληροφορίες για έναν αγαπημένο σύντροφο των παιδικών του χρόνων ονόματι Λεωνίδα Γ. Σμάιλι — τον Αιδεσιμότατο Λεωνίδα Γ.

He roused up, and gave me good day. I told him that a friend of mine had commissioned me to make some inquiries about a cherished companion of his boyhood named Leonidas W. Smiley—Rev. Leonidas W.

Σμάιλι, έναν νεαρό λειτουργό του Ευαγγελίου, για τον οποίο είχε ακούσει ότι κάποτε διέμενε στον Καταυλισμό του Έιντζελ. Πρόσθεσα ότι, εάν ο κύριος Γουίλερ μπορούσε να μου αναφέρει οτιδήποτε σχετικό με αυτόν τον Αιδεσιμότατο Λεωνίδα Γ. Σμάιλι, θα του ήμουν υπόχρεος.

Smiley, a young minister of the Gospel, who he had heard was at one time resident of Angel’s Camp. I added that if Mr. Wheeler could tell me anything about this Rev. Leonidas W. Smiley, I would feel under many obligations to him.

Ο Σάιμον Γουίλερ με στρίμωξε σε μια γωνιά και με απέκλεισε εκεί με την καρέκλα του, έπειτα κάθισε και άρχισε να ξετυλίγει τη μονότονη αφήγηση που ακολουθεί αυτή την παράγραφο.

Simon Wheeler backed me into a corner and blockaded me there with his chair, and then sat down and reeled off the monotonous narrative which follows this paragraph.

Δεν χαμογέλασε ποτέ, δεν συνοφρυώθηκε ποτέ, δεν άλλαξε ποτέ τη φωνή του από τον απαλό, ρέοντα τόνο στον οποίο κούρδισε την αρχική του φράση, δεν πρόδωσε την παραμικρή υποψία ενθουσιασμού· ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια της ατέρμονης διήγησης, διακρινόταν ένα υπόστρωμα επιβλητικής σοβαρότητας και ειλικρίνειας, το οποίο μου κατέστησε σαφές ότι, πόρρω απέχοντας από το να θεωρεί πως υπήρχε οτιδήποτε γελοίο ή αστείο στην ιστορία του, την έκρινε ως ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας και θαύμαζε τους δύο ήρωές της ως ανθρώπους υπέρτατης ιδιοφυΐας στην «πανουργία».

He never smiled, he never frowned, he never changed his voice from the gentle flowing key to which he tuned his initial sentence, he never betrayed the slightest suspicion of enthusiasm; but all through the interminable narrative there ran a vein of impressive earnestness and sincerity, which showed me plainly that, so far from his imagining that there was anything ridiculous or funny about his story, he regarded it as a really important matter, and admired its two heroes as men of transcendent genius in ‘finesse.’

Τον άφησα να συνεχίσει κατά τον τρόπο του, δίχως να τον διακόψω ούτε μία φορά.

I let him go on in his own way, and never interrupted him once.

«Αιδεσιμότατος Λεωνίδας Γ.

“Rev. Leonidas W.

Χμ, Αιδεσιμότατος Λε— ε, υπήρχε ένας τύπος εδώ, κάποτε, ονόματι Τζιμ Σμάιλι, τον χειμώνα του ’49 —ή ίσως ήταν η άνοιξη του ’50— δεν καλοθυμάμαι ακριβώς, κάπως έτσι, αν και αυτό που με κάνει να πιστεύω πως ήταν το ένα ή το άλλο είναι ότι θυμάμαι πως το μεγάλο αυλάκι δεν είχε αποτελειωθεί όταν πρωτοήρθε στον καταυλισμό· μα όπως και να ‘χει, ήταν ο πιο περίεργος άνθρωπος στο να στοιχηματίζει πάντα σε ό,τι τύχαινε που έχετε δει ποτέ σας, αρκεί να έβρισκε κάποιον να ποντάρει στην αντίθετη πλευρά· κι αν δεν μπορούσε, άλλαζε πλευρά ο ίδιος.

H’m, Reverend Le—well, there was a feller here, once by the name of Jim Smiley, in the winter of ’49—or maybe it was the spring of ’50—I don’t recollect exactly, somehow, though what makes me think it was one or the other is because I remember the big flume warn’t finished when he first come to the camp; but anyway, he was the curiousest man about always betting on anything that turned up you ever see, if he could get anybody to bet on the other side; and if he couldn’t he’d change sides.