The Devoted Friend

One morning the old Water-rat put his head out of his hole. He had bright beady eyes and stiff grey whiskers and his tail was like a long bit of black india-rubber.

Ένα πρωί ο γέρος Νεροπόντικας έβγαλε το κεφάλι του έξω από την τρύπα του. Είχε λαμπερά σαν χάντρες μάτια και σκληρά γκρίζα μουστάκια, και η ουρά του έμοιαζε με ένα μακρύ κομμάτι μαύρο λάστιχο.

The little ducks were swimming about in the pond, looking just like a lot of yellow canaries, and their mother, who was pure white with real red legs, was trying to teach them how to stand on their heads in the water.

Τα παπάκια κολυμπούσαν στη λιμνούλα και έμοιαζαν ολόιδια με ένα σωρό κίτρινα καναρίνια, και η μητέρα τους, που ήταν κατάλευκη με αληθινά κόκκινα πόδια, προσπαθούσε να τα μάθει πώς να στέκονται με το κεφάλι μέσα στο νερό.

“You will never be in the best society unless you can stand on your heads,” she kept saying to them; and every now and then she showed them how it was done. But the little ducks paid no attention to her.

«Δεν θα μπείτε ποτέ στην καλή κοινωνία αν δεν μπορείτε να σταθείτε με το κεφάλι σας κάτω», τους έλεγε συνέχεια· και κάθε τόσο τους έδειχνε πώς γινόταν. Αλλά τα παπάκια δεν της έδιναν καμία σημασία.

They were so young that they did not know what an advantage it is to be in society at all.

Ήταν τόσο μικρά που δεν ήξεραν καθόλου τι πλεονέκτημα είναι να είσαι στην καλή κοινωνία.

“What disobedient children!” cried the old Water-rat; “they really deserve to be drowned.”

«Τι ανυπάκουα παιδιά!» φώναξε ο γέρος Νεροπόντικας· «πραγματικά τους αξίζει να πνιγούν».

“Nothing of the kind,” answered the Duck, “every one must make a beginning, and parents cannot be too patient.”

«Καθόλου τέτοιο πράγμα», απάντησε η Πάπια, «όλοι πρέπει να κάνουν μια αρχή, και οι γονείς δεν μπορούν να είναι ποτέ υπερβολικά υπομονετικοί».

“Ah! I know nothing about the feelings of parents,” said the Water-rat; “I am not a family man. In fact, I have never been married, and I never intend to be. Love is all very well in its way, but friendship is much higher.

«Α! Δεν ξέρω τίποτα για τα συναισθήματα των γονιών», είπε ο Νεροπόντικας· «δεν είμαι οικογενειάρχης. Στην πραγματικότητα, δεν έχω παντρευτεί ποτέ και δεν σκοπεύω ποτέ να παντρευτώ. Ο έρωτας είναι πολύ καλός με τον τρόπο του, αλλά η φιλία είναι πολύ ανώτερη.

Indeed, I know of nothing in the world that is either nobler or rarer than a devoted friendship.”

Πράγματι, δεν ξέρω τίποτα στον κόσμο που να είναι είτε πιο ευγενικό είτε πιο σπάνιο από μια αφοσιωμένη φιλία».

“And what, pray, is your idea of the duties of a devoted friend?” asked a Green Linnet, who was sitting in a willow-tree hard by, and had overheard the conversation.

«Και ποια είναι, σε παρακαλώ, η γνώμη σου για τα καθήκοντα ενός αφοσιωμένου φίλου;» ρώτησε ένα Πράσινο Φανέτο, που καθόταν σε μια ιτιά εκεί κοντά και είχε ακούσει τη συνομιλία.

“Yes, that is just what I want to know,” said the Duck; and she swam away to the end of the pond, and stood upon her head, in order to give her children a good example.

«Ναι, αυτό ακριβώς θέλω να μάθω», είπε η Πάπια· και κολύμπησε ως την άκρη της λιμνούλας και στάθηκε με το κεφάλι της κάτω, για να δώσει στα παιδιά της ένα καλό παράδειγμα.

“What a silly question!” cried the Water-rat. “I should expect my devoted friend to be devoted to me, of course.”

«Τι ανόητη ερώτηση!» φώναξε ο Νεροπόντικας. «Θα περίμενα από τον αφοσιωμένο φίλο μου να είναι αφοσιωμένος σε εμένα, φυσικά».

“And what would you do in return?” said the little bird, swinging upon a silver spray, and flapping his tiny wings.

«Και εσύ τι θα έκανες σε αντάλλαγμα;» είπε το μικρό πουλί, κουνώντας τις μικροσκοπικές του φτερούγες πάνω σε ένα ασημένιο κλαράκι.

“I don’t understand you,” answered the Water-rat.

«Δεν σε καταλαβαίνω», απάντησε ο Νεροπόντικας.

“Let me tell you a story on the subject,” said the Linnet.

«Άφησέ με να σου πω μια ιστορία πάνω σε αυτό το θέμα», είπε το Φανέτο.