Het open raam

“Mijn tante komt zo beneden, meneer Nuttel,” zei een heel zelfverzekerde jonge dame van vijftien; “in de tussentijd moet u maar proberen om met mij genoegen te nemen.”

“My aunt will be down presently, Mr. Nuttel,” said a very self-possessed young lady of fifteen; “in the meantime you must try and put up with me.”

Framton Nuttel deed zijn best om iets toepasselijks te zeggen dat het nichtje van het moment naar behoren vleide, zonder de tante die nog moest komen tekort te doen.

Framton Nuttel endeavoured to say the correct something which should duly flatter the niece of the moment without unduly discounting the aunt that was to come.

Bij zichzelf betwijfelde hij meer dan ooit of deze formele bezoeken aan een opeenvolging van wildvreemden veel zouden bijdragen aan de zenuwkuur die hij geacht werd te ondergaan.

Privately he doubted more than ever whether these formal visits on a succession of total strangers would do much towards helping the nerve cure which he was supposed to be undergoing.

“Ik weet al hoe het zal gaan,” had zijn zus gezegd toen hij zich klaarmaakte om naar dit landelijke toevluchtsoord te vertrekken; “je zult je daar begraven en tegen geen mens spreken, en je zenuwen zullen door al dat gepeins erger zijn dan ooit.

“I know how it will be,” his sister had said when he was preparing to migrate to this rural retreat; “you will bury yourself down there and not speak to a living soul, and your nerves will be worse than ever from moping.

Ik zal je gewoon introductiebrieven meegeven voor alle mensen die ik daar ken. Sommigen van hen waren, voor zover ik me kan herinneren, heel aardig.”

I shall just give you letters of introduction to all the people I know there. Some of them, as far as I can remember, were quite nice.”

Framton vroeg zich af of mevrouw Sappleton, de dame aan wie hij een van de introductiebrieven overhandigde, in de categorie van aardige mensen viel.

Framton wondered whether Mrs. Sappleton, the lady to whom he was presenting one of the letters of introduction, came into the nice division.

“Kent u veel mensen hier in de buurt?” vroeg het nichtje, toen zij oordeelde dat ze voldoende stilzwijgende verstandhouding hadden gehad.

“Do you know many of the people round here?” asked the niece, when she judged that they had had sufficient silent communion.

“Vrijwel niemand,” zei Framton. “Mijn zus logeerde hier, in de pastorie, weet u wel, een jaar of vier geleden, en zij heeft me introductiebrieven meegegeven voor enkele mensen hier.”

“Hardly a soul,” said Framton. “My sister was staying here, at the rectory, you know, some four years ago, and she gave me letters of introduction to some of the people here.”

Hij deed de laatste uitspraak op een toon van duidelijke spijt.

He made the last statement in a tone of distinct regret.

“Dan weet u praktisch niets over mijn tante?” vervolgde de zelfverzekerde jonge dame.

“Then you know practically nothing about my aunt?” pursued the self-possessed young lady.

“Alleen haar naam en adres,” gaf de bezoeker toe. Hij vroeg zich af of mevrouw Sappleton getrouwd dan wel weduwe was. Iets ondefinieerbaars in de kamer leek op mannelijke bewoning te wijzen.

“Only her name and address,” admitted the caller. He was wondering whether Mrs. Sappleton was in the married or widowed state. An undefinable something about the room seemed to suggest masculine habitation.

“Haar grote tragedie vond precies drie jaar geleden plaats,” zei het kind; “dat was dus na de tijd van uw zus.”

“Her great tragedy happened just three years ago,” said the child; “that would be since your sister’s time.”

“Haar tragedie?” vroeg Framton; op de een of andere manier leken tragedies op deze rustgevende plek op het platteland niet te passen.

“Her tragedy?” asked Framton; somehow in this restful country spot tragedies seemed out of place.

“U vraagt zich misschien af waarom we dat raam op een oktobermiddag wijd open laten staan,” zei het nichtje, terwijl ze wees naar een groot openslaand raam dat uitkwam op een gazon.

“You may wonder why we keep that window wide open on an October afternoon,” said the niece, indicating a large French window that opened on to a lawn.