Dla W.

Dla W.

For W.

O piątej w niedzielę elektryczka leżała pod karuzelą z latarką w ustach i była tam od ósmej.

At five o’clock on Sunday the electrician was lying under the carousel with a torch in her mouth, and she had been there since eight.

Miała na imię Bev. W środę zadzwoniłem do dwunastu elektryków, a jedenastu śmiało się z terminów albo nie odebrało. Bev odebrała. Od poniedziałku do soboty pracowała w dużej firmie, która robiła instalacje w biurowcach i nie pozwalała swoim elektrykom brać prywatnych zleceń; w niedziele była sama sobie szefem. – Jedna niedziela – powiedziała. – Tyle pan ma przed rozprawą. Zacznę o ósmej i zostanę, aż skończę. Jeśli do północy nie będzie gotowe, to nie będzie gotowe.

Her name was Bev. On Wednesday I had rung twelve electricians, and eleven had laughed at the dates or hadn’t answered. Bev had answered. From Monday to Saturday she worked for a big company that wired office buildings and didn’t allow its electricians to take private jobs; on Sundays she was her own boss. “One Sunday,” she had said. “That’s what you’ve got before your hearing. I’ll start at eight and stay till it’s done. If it isn’t done by midnight, it isn’t done.”

Więc gdy plac patrzył, jak Father Tom otwiera skrzynkę na listy, a mój ojciec opowiadał w kawiarni panu Pike’owi o 2001 roku, Bev sama przeszła przez wszystkie budki. Wyszła spod karuzeli i wyjęła latarkę z ust. Miała około pięćdziesiątki, była mała i silna, miała bardzo krótko obcięte siwe włosy i głos jak żwir.

So while the square had watched Father Tom open the letter box, and while my father told Mr Pike about 2001 in the café, Bev had worked through every hut on her own. She came out from under the carousel and took the torch out of her mouth. She was about fifty, small and strong, with grey hair cut very short and a voice like gravel.

– Lampki w porządku. Budki w porządku, jak tylko pański stolarz przestanie wbijać gwoździe w moje kable. Karuzela nie. – Skrzynka sterownicza pochodziła mniej więcej z 1985 roku, powiedziała, a wyłącznik w niej się stopił. Takiego wyłącznika nie da się już kupić. Jest taki, który zrobi to samo, w hurtowni elektrycznej przy obwodnicy, ale jest niedziela i hurtownia jest zamknięta. – Gdybym miała go do ósmej, zamontowałabym go i sprawdziła. Bez niego podpiszę wszystko oprócz karuzeli. A jarmark bożonarodzeniowy bez karuzeli to parking ze światełkami.

“Lights, fine. Huts, fine, once your carpenter stops putting nails through my cables. Carousel, no.” The control box was from about 1985, she said, and the switch in it had melted. You couldn’t buy that switch any more. There was one that would do the same job at the electrical wholesaler on the ring road, and it was Sunday, and the wholesaler was shut. “If I had it by eight, I’d fit it and test it. Without it I sign for everything except the carousel. And a Christmas market without a carousel is a car park with lights.”

Właścicielem był człowiek nazwiskiem Ray Dunmore. Bev była mu winna pieniądze za październikową robotę i nie chciała dzwonić do niego sama. Zadzwoniłem do niego zza furgonetki kwiaciarki. Był na urodzinach wnuczki i powiedział mi o tym dwa razy, z przejęciem. Pozwoliłem mu skończyć. Potem powiedziałem mu, do czego jest ten wyłącznik, zaproponowałem podwójną cenę i obiecałem, że Father Tom podziękuje mu z imienia ze schodów kościoła w dniu otwarcia, o co nie pytałem Father Toma. Zapadła długa cisza pełna śpiewających dzieci. Potem powiedział, że spotka się ze mną o siódmej i że jestem najbardziej irytującym człowiekiem, z jakim rozmawiał w tym roku.

The owner was a man called Ray Dunmore. Bev owed him for a job in October and wouldn’t ring him herself. I rang him from behind the florist’s van. He was at his granddaughter’s birthday party, and he told me so twice, with feeling. I let him finish. Then I told him what the switch was for, offered him double his price, and promised that Father Tom would thank him by name from the church steps on opening night, which I had not asked Father Tom about. There was a long silence full of children singing. Then he said he would meet me at seven, and that I was the most annoying man he had spoken to all year.

Pojechałem furgonetką ojca na obwodnicę w śniegu. Nie miała ogrzewania, a jej drugi bieg wydawał dźwięk jak cierpiące zwierzę. Ray Dunmore otworzył roletę w papierowej urodzinowej czapce, znalazł wyłącznik z tyłu i wziął z mojej karty dwa razy tyle, ile on kosztował, nawet nie mrugnąwszy. W drodze do domu furgonetka stanęła na czerwonym świetle i przez cztery minuty nie chciała zapalić, a za mną samochody trąbiły; roześmiałem się głośno, sam, po raz pierwszy od może roku.

I drove my father’s van to the ring road in the snow. It had no heater, and its second gear made a noise like an animal in pain. Ray Dunmore opened his shutter in a paper birthday hat, found the switch at the back, and took twice its price from my card without blinking. On the way home the van stopped at a red light and refused to start for four minutes, with cars sounding their horns behind me, and I laughed out loud, alone, for the first time in perhaps a year.

Dwadzieścia po jedenastej karuzela zapaliła się, wszystkie jej małe żarówki naraz, i zaczęła powoli się kręcić na pustym placu, grając melodię, której nie słyszałem od dwudziestu pięciu lat. Bev podpisała świadectwo na masce furgonetki. – Niech nikt nie rusza mojego okablowania – powiedziała. – I niech pan do mnie nie dzwoni w poniedziałek.

At twenty past eleven the carousel lit up, all its little bulbs at once, and began to turn slowly on the empty square, playing a tune I hadn’t heard for twenty-five years. Bev signed the certificate on the bonnet of the van. “Don’t let anyone touch my wiring,” she said. “And don’t call me on a Monday.”