Step Two

Leila came in at ten on Sunday night with snow in her hair and a look on her face I hadn’t seen since she was sixteen. She saw my laptop open on the kitchen table and stopped smiling.

Leila kwam zondagavond om tien uur binnen, met sneeuw in haar haar en een blik op haar gezicht die ik niet meer had gezien sinds ze zestien was. Ze zag mijn laptop open op de keukentafel staan en hield op met glimlachen.

“Dad told me,” she said. “About Northgate. About your firm. And about tonight.”

“Papa heeft het me verteld,” zei ze. “Over Northgate. Over je kantoor. En over vanavond.”

“Are you going to tell me not to?”

“Ga je me zeggen dat ik het niet moet doen?”

“You’ll lose everything you’ve worked for. Twelve years.” She sat down opposite me and turned her mug round and round. “A month ago I’d have told you to do it, and to call me first with the story. Now I think some secrets have to be kept and some have to come out, and the whole job is knowing which is which.”

“Je verliest alles wat je hebt opgebouwd. Twaalf jaar.” Ze ging tegenover me zitten en draaide haar mok rond en rond. “Een maand geleden had ik gezegd: doe het, en bel mij eerst met het verhaal. Nu denk ik dat sommige geheimen bewaard moeten worden en andere naar buiten moeten komen, en dat het hele werk is om te weten welke welke is.”

“Which is this?”

“Welke is dit?”

“You know which this is. That’s why I’m not telling you not to.” She looked at the laptop. “How many documents?”

“Dat weet je zelf. Daarom zeg ik niet dat je het niet moet doen.” Ze keek naar de laptop. “Hoeveel documenten zijn het?”

“Hundreds, probably. I’ve got one night.”

“Honderden, waarschijnlijk. Ik heb één nacht.”

“Then don’t read them. Nobody finds anything by reading four hundred documents.” She said it the way I used to explain court rules to trainees. “When I’ve got a box of papers and no time, I search for the one thing I know that they don’t know I know. The detail only an insider would write down. Find yours, Karim, and search for that.”

“Dan moet je ze niet lezen. Niemand vindt iets door vierhonderd documenten te lezen.” Ze zei het zoals ik vroeger de regels van de rechtbank aan stagiairs uitlegde. “Als ik een doos papieren heb en geen tijd, zoek ik naar het ene wat ik weet en wat zij niet weten dat ik weet. Het detail dat alleen iemand van binnen zou opschrijven. Zoek het jouwe, Karim, en zoek daarop.”

She stood up and, to my great surprise, put her arms round me, quickly and awkwardly, the way nobody in our family does. “Good luck, Karim,” she said, and went to bed.

Ze stond op en sloeg, tot mijn grote verbazing, haar armen om me heen, snel en onhandig, zoals niemand in onze familie dat doet. “Succes, Karim,” zei ze, en ze ging naar bed.

At eleven, when the shop was closed and nobody in London would be working, I typed my username and my password, and then the code from my phone. My hands were perfectly steady, which surprised me.

Om elf uur, toen de winkel dicht was en niemand in Londen nog werkte, typte ik mijn gebruikersnaam en mijn wachtwoord, en daarna de code van mijn telefoon. Mijn handen waren volkomen rustig, en dat verbaasde me.

Northgate’s folders came up on the screen, with the dull names lawyers give to things: “Corporate”, “Finance”, “Ashby Lane Properties Ltd”, “St Nicholas Square, Phase 1”. The last one held four hundred and twelve documents. Reading them all would take a week, and I had one night.

De mappen van Northgate verschenen op het scherm, met de saaie namen die juristen aan dingen geven: “Corporate”, “Finance”, “Ashby Lane Properties Ltd”, “St Nicholas Square, Fase 1”. In de laatste zaten vierhonderdtwaalf documenten. Ze allemaal lezen zou een week kosten, en ik had één nacht.

I want to be clear about what I found, because afterwards people told the story as if I had found a confession. I didn’t. There were no secret emails, nothing between Northgate and the council, nothing that said “close the market”. Simon Rourke’s name was at the top of every document, and every document was polite, professional and dull.

Ik wil duidelijk zijn over wat ik vond, want achteraf vertelden mensen het verhaal alsof ik een bekentenis had gevonden. Dat was niet zo. Er waren geen geheime e-mails, niets tussen Northgate en de gemeente, niets wat zei: “sluit de markt”. De naam van Simon Rourke stond bovenaan elk document, en elk document was beleefd, professioneel en saai.

But a project has to be planned, and a plan has to be written down. And I knew something nobody at Northgate expected an associate on a shop offer to know: clause four of a lease from 1976, with too many commas in it. So I did what my sister had told me. I didn’t read. I searched. I typed “clause 4”.

Maar een project moet gepland worden, en een plan moet worden opgeschreven. En ik wist iets wat niemand bij Northgate van een medewerker op een winkelbod verwachtte: artikel vier van een huurcontract uit 1976, met te veel komma’s erin. Dus deed ik wat mijn zus had gezegd. Ik las niet. Ik zocht. Ik typte “artikel 4”.