Het verhaal van een uur

Omdat men wist dat mevrouw Mallard aan een hartkwaal leed, deed men grote moeite om haar het nieuws van de dood van haar man zo voorzichtig mogelijk te brengen.

Knowing that Mrs. Mallard was afflicted with a heart trouble, great care was taken to break to her as gently as possible the news of her husband’s death.

Het was haar zus Josephine die het haar vertelde, in afgebroken zinnen; verhulde hints die openbaarden door half te verzwijgen. Richards, een vriend van haar man, was er ook, dicht bij haar.

It was her sister Josephine who told her, in broken sentences; veiled hints that revealed in half concealing. Her husband’s friend Richards was there, too, near her.

Hij was degene geweest die op de redactie van de krant was toen het bericht over de treinramp binnenkwam, met de naam van Brently Mallard bovenaan de lijst van “omgekomenen”.

It was he who had been in the newspaper office when intelligence of the railroad disaster was received, with Brently Mallard’s name leading the list of “killed.”

Hij had slechts de tijd genomen om zich van de waarheid te vergewissen door middel van een tweede telegram, en had zich gehaast om een minder voorzichtige, minder tedere vriend voor te zijn bij het overbrengen van de droevige boodschap.

He had only taken the time to assure himself of its truth by a second telegram, and had hastened to forestall any less careful, less tender friend in bearing the sad message.

Zij hoorde het verhaal niet aan zoals veel vrouwen hetzelfde hebben aangehoord, met een verlamd onvermogen om de betekenis ervan te aanvaarden. Ze huilde meteen, met een plotselinge, wilde overgave, in de armen van haar zus.

She did not hear the story as many women have heard the same, with a paralyzed inability to accept its significance. She wept at once, with sudden, wild abandonment, in her sister’s arms.

Toen de storm van verdriet was uitgewoed, ging ze alleen naar haar kamer. Ze wilde niet dat iemand haar volgde.

When the storm of grief had spent itself she went away to her room alone. She would have no one follow her.

Daar stond, tegenover het open raam, een comfortabele, ruime leunstoel. Hierin zakte ze weg, neergedrukt door een fysieke uitputting die haar lichaam kwelde en tot in haar ziel leek door te dringen.

There stood, facing the open window, a comfortable, roomy armchair. Into this she sank, pressed down by a physical exhaustion that haunted her body and seemed to reach into her soul.

Op het open plein voor haar huis kon ze de toppen zien van de bomen die trilden van het nieuwe lenteleven. De heerlijke adem van regen hing in de lucht. Beneden op straat prees een marskramer zijn waren aan.

She could see in the open square before her house the tops of trees that were all aquiver with the new spring life. The delicious breath of rain was in the air. In the street below a peddler was crying his wares.

De tonen van een ver lied dat iemand zong bereikten haar vaag, en talloze mussen kwinkeleerden onder de dakrand.

The notes of a distant song which some one was singing reached her faintly, and countless sparrows were twittering in the eaves.

Hier en daar waren stukken blauwe lucht te zien door de wolken die elkaar hadden ontmoet en zich boven elkaar hadden opgestapeld in het westen tegenover haar raam.

There were patches of blue sky showing here and there through the clouds that had met and piled one above the other in the west facing her window.

Ze zat met haar hoofd achterover tegen het kussen van de stoel, volkomen roerloos, behalve wanneer er een snik opkwam in haar keel en haar deed beven, zoals een kind dat zich in slaap heeft gehuild in zijn dromen blijft snikken.

She sat with her head thrown back upon the cushion of the chair, quite motionless, except when a sob came up into her throat and shook her, as a child who has cried itself to sleep continues to sob in its dreams.

Ze was jong, met een mooi, rustig gezicht, waarvan de lijnen getuigden van zelfbeheersing en zelfs van een zekere kracht. Maar nu stond er een wezenloze blik in haar ogen, wier staren ver weg gericht was op een van die stukken blauwe lucht.

She was young, with a fair, calm face, whose lines bespoke repression and even a certain strength. But now there was a dull stare in her eyes, whose gaze was fixed away off yonder on one of those patches of blue sky.

Het was geen blik van overpeinzing, maar wees eerder op een tijdelijke stilstand van helder denken.

It was not a glance of reflection, but rather indicated a suspension of intelligent thought.

Er kwam iets op haar af en ze wachtte erop, vol vrees. Wat was het? Ze wist het niet; het was te subtiel en ongrijpbaar om te benoemen.

There was something coming to her and she was waiting for it, fearfully. What was it? She did not know; it was too subtle and elusive to name.