De storm (Verhalen naar Shakespeare)

De storm

The Tempest

Er was een zeker eiland in de zee, waarvan de enige bewoners een oude man waren, genaamd Prospero, en zijn dochter Miranda, een beeldschone jonge dame.

There was a certain island in the sea, the only inhabitants of which were an old man, whose name was Prospero, and his daughter Miranda, a very beautiful young lady.

Zij kwam zo jong naar dit eiland, dat zij zich geen ander menselijk gezicht herinnerde dan dat van haar vader.

She came to this island so young, that she had no memory of having seen any other human face than her father’s.

Zij woonden in een grot of kluis, uitgehouwen in een rots; deze was verdeeld in verscheidene vertrekken, waarvan Prospero er één zijn studeerkamer noemde; daar bewaarde hij zijn boeken, die voornamelijk handelden over magie, een studie die in die tijd zeer geliefd was bij alle geleerde mannen: en de kennis van deze kunst bleek hem bijzonder nuttig; want nadat hij door een wonderlijk toeval op dit eiland was geworpen, dat was betoverd door een heks genaamd Sycorax, die daar kort voor zijn aankomst was gestorven, bevrijdde Prospero krachtens zijn toverkunst vele goede geesten die Sycorax in de stammen van grote bomen had opgesloten, omdat zij hadden geweigerd haar goddeloze bevelen uit te voeren.

They lived in a cave or cell, made out of a rock; it was divided into several apartments, one of which Prospero called his study; there he kept his books, which chiefly treated of magic, a study at that time much affected by all learned men: and the knowledge of this art he found very useful to him; for being thrown by a strange chance upon this island, which had been enchanted by a witch called Sycorax, who died there a short time before his arrival, Prospero, by virtue of his art, released many good spirits that Sycorax had imprisoned in the bodies of large trees, because they had refused to execute her wicked commands.

Deze vriendelijke geesten waren voortaan altijd gehoorzaam aan de wil van Prospero. Van hen was Ariel de voornaamste.

These gentle spirits were ever after obedient to the will of Prospero. Of these Ariel was the chief.

De levendige kleine geest Ariel had niets kwaadwilligs in zijn aard, behalve dat hij er iets te veel plezier in schiep om een lelijk monster genaamd Caliban te kwellen, want hij koesterde een wrok tegen hem omdat hij de zoon was van zijn oude vijandin Sycorax.

The lively little sprite Ariel had nothing mischievous in his nature, except that he took rather too much pleasure in tormenting an ugly monster called Caliban, for he owed him a grudge because he was the son of his old enemy Sycorax.

Deze Caliban had Prospero in het bos gevonden, een vreemd, wanstaltig schepsel, in gedaante veel minder menselijk dan een aap: hij nam hem mee naar zijn kluis en leerde hem spreken; en Prospero zou heel vriendelijk voor hem zijn geweest, maar de slechte aard die Caliban van zijn moeder Sycorax had geërfd, liet hem niets goeds of nuttigs leren: daarom werd hij als een slaaf gebruikt, om hout te halen en het zwaarste werk te doen; en Ariel had de taak hem tot deze diensten te dwingen.

This Caliban, Prospero found in the woods, a strange misshapen thing, far less human in form than an ape: he took him home to his cell, and taught him to speak; and Prospero would have been very kind to him, but the bad nature which Caliban inherited from his mother Sycorax, would not let him learn anything good or useful: therefore he was employed like a slave, to fetch wood, and do the most laborious offices; and Ariel had the charge of compelling him to these services.

Wanneer Caliban lui was en zijn werk veronachtzaamde, kwam Ariel (die voor iedereen onzichtbaar was behalve voor Prospero) stilletjes aan en kneep hem, en soms deed hij hem in de modder tuimelen; en dan trok Ariel, in de gedaante van een aap, gekke bekken naar hem.

When Caliban was lazy and neglected his work, Ariel (who was invisible to all eyes but Prospero’s) would come slily and pinch him, and sometimes tumble him down in the mire; and then Ariel, in the likeness of an ape, would make mouths at him.

Daarna veranderde hij vlug van gedaante en ging hij, als een egel, op de weg van Caliban liggen buitelen, die bang was dat de scherpe stekels van de egel in zijn blote voeten zouden prikken.

Then swiftly changing his shape, in the likeness of a hedgehog, he would lie tumbling in Caliban’s way, who feared the hedgehog’s sharp quills would prick his bare feet.

Met een keur aan dergelijke ergerlijke streken kwelde Ariel hem vaak, telkens wanneer Caliban het werk verwaarloosde dat Prospero hem had opgedragen te doen.

With a variety of suchlike vexatious tricks Ariel would often torment him, whenever Caliban neglected the work which Prospero commanded him to do.

Omdat deze machtige geesten gehoorzaam waren aan zijn wil, kon Prospero door hun toedoen heersen over de winden en de golven van de zee.

Having these powerful spirits obedient to his will, Prospero could by their means command the winds, and the waves of the sea.

Op zijn bevel wekten zij een hevige storm op, te midden waarvan, zwoegend tegen de woeste zeegolven die het elk ogenblik dreigden te verzwelgen, hij zijn dochter een fraai, groot schip wees, waarvan hij haar vertelde dat het vol levende wezens was zoals zijzelf.

By his orders they raised a violent storm, in the midst of which, and struggling with the wild sea-waves that every moment threatened to swallow it up, he showed his daughter a fine large ship, which he told her was full of living beings like themselves.