Three in the Morning

For a long time nothing happened. Ana stood on the step in the cold with her hand still raised, and she thought that perhaps Walter had not heard, or had heard and decided to ignore it. Then the bolt slid back with a heavy sound, and the door opened a few centimetres. Warm air and the smell of flour came out into the night.

Για πολλή ώρα δεν έγινε τίποτα. Η Άνα στεκόταν στο σκαλοπάτι μέσα στο κρύο, με το χέρι ακόμα σηκωμένο. Σκέφτηκε ότι ίσως ο Γουόλτερ δεν είχε ακούσει ή είχε ακούσει και αποφάσισε να μην δώσει σημασία. Τότε ο σύρτης τραβήχτηκε με έναν βαρύ ήχο και η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά. Ζεστός αέρας και η μυρωδιά από αλεύρι βγήκαν μέσα στη νύχτα.

Walter looked out through the gap. He was in his white apron, with flour on his hands and on the front of his shirt. His face was grey and older than it had been a week ago. When he saw who it was, something closed in it at once, like a shop shutter coming down.

Ο Γουόλτερ κοίταξε έξω από το άνοιγμα. Φορούσε τη λευκή του ποδιά, με αλεύρι στα χέρια και στο μπροστινό μέρος από το πουκάμισό του. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό και πιο γερασμένο από ό,τι πριν από μία εβδομάδα. Όταν είδε ποια ήταν, κάτι έκλεισε αμέσως μέσα του, σαν ρολό μαγαζιού που κατεβαίνει.

“I told you to go,” he said. “I meant it. Go back to wherever you’re sleeping.”

«Σου είπα να φύγεις», είπε. «Το εννοούσα. Γύρισε πίσω εκεί όπου κοιμάσαι».

“I know about the fire, Walter.”

«Ξέρω για τη φωτιά, Γουόλτερ».

She had not planned how to say it. She had walked the river for five hours, and in all that time she had not found a better way than the simplest one. So she said it again, more quietly. “I know what really happened. Michael told me tonight. All of it. The bottle behind the flour. The cloth on the oven door. The step.”

Δεν είχε σχεδιάσει πώς να το πει. Είχε περπατήσει πέντε ώρες δίπλα στο ποτάμι και σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχε βρει καλύτερο τρόπο από τον πιο απλό. Έτσι το είπε ξανά, πιο ήσυχα. «Ξέρω τι έγινε πραγματικά. Ο Μάικλ μού τα είπε απόψε. Όλα. Το μπουκάλι πίσω από το αλεύρι. Το πανί στην πόρτα του φούρνου. Το σκαλοπάτι».

Walter did not say anything. He did not shut the door, either. He simply stood there, with one floury hand on the frame, and Ana watched his face lose the last of its colour. Then, very slowly, the door opened all the way, and he came out onto the step and sat down on it, next to the brown paper bag, as if his legs had decided for him.

Ο Γουόλτερ δεν είπε τίποτα. Ούτε την πόρτα έκλεισε. Απλώς στεκόταν εκεί, με το ένα αλευρωμένο χέρι στην κάσα. Η Άνα έβλεπε το πρόσωπό του να χάνει και το τελευταίο του χρώμα. Μετά, πολύ αργά, η πόρτα άνοιξε ολόκληρη. Βγήκε στο σκαλοπάτι και κάθισε πάνω του, δίπλα στην καφέ χάρτινη σακούλα, σαν να είχαν αποφασίσει τα πόδια του γι’ αυτόν.

Ana hesitated. Then she sat down next to him. They sat side by side in the dark, an old man and a young woman, with the bag of bread between them. Behind them, Crumb came to the open door and lay down across it with a long sigh, as he had done the first night Michael sat there.

Η Άνα δίστασε. Μετά κάθισε δίπλα του. Κάθισαν πλάι-πλάι μέσα στο σκοτάδι, ένας γέρος άντρας και μια νέα γυναίκα, με τη σακούλα με το ψωμί ανάμεσά τους. Πίσω τους, ο Κραμπ ήρθε στην ανοιχτή πόρτα και ξάπλωσε μπροστά της με έναν βαθύ αναστεναγμό, όπως είχε κάνει την πρώτη νύχτα που καθόταν εκεί ο Μάικλ.

“I woke up here,” Walter said at last. His voice was very quiet and rough. “On this step. I didn’t know where I was. It was so cold that my face hurt, and I could hear somebody shouting inside, and there was smoke coming out over my head. I thought I was dreaming. Then I heard Jess crying, upstairs.”

«Εδώ ξύπνησα», είπε τελικά ο Γουόλτερ. Η φωνή του ήταν πολύ ήσυχη και βραχνή. «Σε αυτό το σκαλοπάτι. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Είχε τόσο κρύο που πονούσε το πρόσωπό μου, άκουγα κάποιον να φωνάζει μέσα και έβγαινε καπνός πάνω από το κεφάλι μου. Νόμιζα ότι έβλεπα όνειρο. Μετά άκουσα την Τζες να κλαίει, στον επάνω όροφο».

“I went back in. I don’t know how. I couldn’t see anything for the smoke. And there was Michael on the stairs with her in his arms, wrapped in a blanket, and he pushed her into mine and said, take her out the front, Dad. So I did.” He looked down at his hands, which were shaking badly now. “And when I came out into the street with her, everyone was there, and they all thought I had saved her.”

«Μπήκα πάλι μέσα. Δεν ξέρω πώς. Δεν έβλεπα τίποτα από τον καπνό. Και είδα τον Μάικλ στις σκάλες να την κρατάει στην αγκαλιά του, τυλιγμένη σε μια κουβέρτα. Την έσπρωξε στα δικά μου χέρια και είπε: “Βγάλ’ την έξω από μπροστά, μπαμπά”. Έτσι έκανα». Κοίταξε κάτω τα χέρια του, που τώρα έτρεμαν πολύ. «Και όταν βγήκα στον δρόμο μαζί της, ήταν όλοι εκεί και νόμιζαν ότι την είχα σώσει εγώ».