Four Pages

JESS. I AM NO GOOD WITH WORDS SO I HAVE WRITTEN THEM DOWN. IF I TRY TO SAY THEM I WILL STOP HALFWAY AND MAKE A CUP OF TEA. YOU KNOW I WILL. SO READ THIS AND THEN I WILL ANSWER ANYTHING YOU ASK. THAT IS A PROMISE AND I HAVE NOT KEPT MANY.

ΤΖΕΣ. ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΩ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΟΠΟΤΕ ΤΑ ΕΓΡΑΨΑ. ΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΣΤΑ ΠΩ, ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑ ΦΛΙΤΖΑΝΙ ΤΣΑΙ. ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΣΕ Ο,ΤΙ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ.

That was how it began. Jess had read those first lines in the corridor with a kind of weary irritation, the way she read his shopping lists, hearing his voice in every capital letter. Grandad, writing a letter. Grandad, who signed birthday cards with a single W and thought a phone call longer than two minutes was showing off. She had nearly laughed.

Έτσι άρχιζε. Η Τζες είχε διαβάσει εκείνες τις πρώτες γραμμές στον διάδρομο με ένα είδος κουρασμένης ενόχλησης, με τον ίδιο τρόπο που διάβαζε τις λίστες του για τα ψώνια, ακούγοντας τη φωνή του σε κάθε κεφαλαίο γράμμα. Ο παππούς, να γράφει γράμμα. Ο παππούς, που υπέγραφε τις κάρτες γενεθλίων μόνο με ένα «Γ» κι έκρινε πως ένα τηλεφώνημα μεγαλύτερο των δύο λεπτών ήταν επίδειξη. Παραλίγο να γελάσει.

AFTER YOUR GRANDMOTHER DIED I STARTED TO DRINK. NOT IN THE PUB. AT HOME AT NIGHT AT THE TABLE BEFORE THE BREAD. I KEPT THE BOTTLES BEHIND THE FLOUR. YOUR FATHER KNEW. I KNEW HE KNEW. WE NEVER SAID ONE WORD ABOUT IT. THAT IS HOW WE WERE.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΣΟΥ, ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΠΙΝΩ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΜΠ. ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΨΩΜΙ. ΕΚΡΥΒΑ ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΕΥΡΙ. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΤΟ ΗΞΕΡΕ. ΗΞΕΡΑ ΟΤΙ ΤΟ ΗΞΕΡΕ. ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙ’ ΑΥΤΟ. ΕΤΣΙ ΗΜΑΣΤΑΝ.

She had not laughed after that. She had read on, through the night in January, the oven, the cloth, the paper bags on the shelves, and the floor of the corridor had begun very slowly to tilt. I WAS ASLEEP. I WAS DRUNK. I DID NOT WAKE UP WHEN THE KITCHEN WAS ON FIRE. YOUR FATHER DRAGGED ME OUT LIKE A SACK OF FLOUR AND LEFT ME ON THE STEP. THEN HE WENT BACK UPSTAIRS FOR YOU.

Δεν είχε γελάσει μετά από αυτό. Είχε συνεχίσει να διαβάζει, για εκείνη τη νύχτα του Ιανουαρίου, τον φούρνο, το πανί, τις χαρτοσακούλες στα ράφια, και το πάτωμα του διαδρόμου είχε αρχίσει πολύ αργά να γέρνει. ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ. ΗΜΟΥΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ. ΔΕΝ ΞΥΠΝΗΣΑ ΟΤΑΝ Η ΚΟΥΖΙΝΑ ΠΗΡΕ ΦΩΤΙΑ. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΜΕ ΕΣΥΡΕ ΕΞΩ ΣΑΝ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΜΕ ΑΛΕΥΡΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΣΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ. ΜΕΤΑ ΑΝΕΒΗΚΕ ΠΑΛΙ ΕΠΑΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

HE GAVE YOU TO ME ON THE STAIRS AND SAID TAKE HER OUT THE FRONT DAD. SO I CARRIED YOU OUT AND EVERYBODY SAW ME DO IT. THAT IS THE STORY YOU HAVE HEARD ALL YOUR LIFE. IT IS TRUE. IT IS ALSO THE BIGGEST LIE IN HOLLIN BRIDGE AND I AM THE ONE WHO TOLD IT, BY SAYING NOTHING.

ΣΕ ΕΔΩΣΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΒΓΑΛ’ ΤΗΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΡΟΣΤΙΝΗ ΠΟΡΤΑ ΜΠΑΜΠΑ. ΕΤΣΙ ΣΕ ΕΒΓΑΛΑ ΕΞΩ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΔΑΝ ΟΛΟΙ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣ ΣΕ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ ΣΤΟ ΧΟΛΙΝ ΜΠΡΙΤΖ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ, ΜΗ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Somewhere in the second page, Jess had understood what she was reading, and then she had gone on reading anyway, because there was nothing else to do with her eyes. The insurance. The investigator in the grey anorak. Her father in the street, in front of Priya’s shop, telling everyone that it was his fault. Her grandfather in a chair with a blanket round his shoulders, opening his mouth and closing it again.

Κάπου στη δεύτερη σελίδα, η Τζες είχε καταλάβει τι διάβαζε, και στη συνέχεια είχε εξακολουθήσει να διαβάζει έτσι κι αλλιώς, επειδή δεν υπήρχε τίποτε άλλο να κάνει με τα μάτια της. Η ασφάλεια. Ο πραγματογνώμονας με το γκρι άνορακ. Ο πατέρας της στον δρόμο, μπροστά στο μαγαζί της Πρίγια, να λέει σε όλους ότι ήταν δικό του λάθος. Ο παππούς της σε μια καρέκλα με μια κουβέρτα στους ώμους του, να ανοίγει το στόμα του και να το ξανακλείνει.

I LET HIM DO IT JESS. I LET MY SON TAKE MY SHAME ON HIS BACK AND GET ON A TRAIN WITH IT. AND THEN I LET YOU GROW UP THINKING YOUR FATHER WAS A MAN WHO NEARLY BURNED YOU AND RAN AWAY. EVERY TIME SOMEBODY SAID IT IN FRONT OF YOU I KNEW AND I SAID NOTHING. THERE IS NO EXCUSE. I HAVE LOOKED FOR ONE FOR FIFTEEN YEARS.

ΤΟΝ ΑΦΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΖΕΣ. ΑΦΗΣΑ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΑΦΗΣΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΩΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ‘ΣΚΑΣΕ. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΤΟ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΛΕΓΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ. ΨΑΧΝΩ ΜΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ.

That was the line at which she had looked up and seen him, her father, standing at the window at the end of the corridor with his back to her, shoulders bent, grey in the grey light. A tall tired man in a jumper with a hole in one elbow, who had folded paper bags into squares and kept them in a shoe box, who had left her a song and nothing else. Who had left her a song and, it turned out, everything else as well.

Αυτή ήταν η σειρά στην οποία είχε σηκώσει το βλέμμα της και τον είχε δει, τον πατέρα της, να στέκεται στο παράθυρο στην άκρη του διαδρόμου με την πλάτη γυρισμένη σε εκείνη, τους ώμους κυρτούς, γκρίζος μες στο γκρίζο φως. Ένας ψηλός, κουρασμένος άντρας με ένα πουλόβερ με μια τρύπα στον έναν αγκώνα, που είχε διπλώσει χαρτοσακούλες σε τετράγωνα και τις φύλαγε σε ένα κουτί παπουτσιών, που της είχε αφήσει ένα τραγούδι και τίποτα άλλο. Που της είχε αφήσει ένα τραγούδι και, όπως αποδείχθηκε, όλα τα υπόλοιπα επίσης.