Four Pages

JESS. I AM NO GOOD WITH WORDS SO I HAVE WRITTEN THEM DOWN. IF I TRY TO SAY THEM I WILL STOP HALFWAY AND MAKE A CUP OF TEA. YOU KNOW I WILL. SO READ THIS AND THEN I WILL ANSWER ANYTHING YOU ASK. THAT IS A PROMISE AND I HAVE NOT KEPT MANY.

JESS. IK BEN NIET GOED MET WOORDEN DUS HEB IK ZE OPGESCHREVEN. ALS IK ZE PROBEER TE ZEGGEN STOP IK HALVERWEGE EN GA IK EEN KOP THEE ZETTEN. JE WEET DAT IK DAT DOE. DUS LEES DIT EN DAN ZAL IK ALLES BEANTWOORDEN WAT JE VRAAGT. DAT IS EEN BELOFTE EN IK HEB ER NIET VEEL GEHOUDEN.

That was how it began. Jess had read those first lines in the corridor with a kind of weary irritation, the way she read his shopping lists, hearing his voice in every capital letter. Grandad, writing a letter. Grandad, who signed birthday cards with a single W and thought a phone call longer than two minutes was showing off. She had nearly laughed.

Zo was het begonnen. Jess had die eerste regels in de gang gelezen met een soort vermoeide irritatie, zoals ze zijn boodschappenlijstjes las, terwijl ze zijn stem in elke hoofdletter hoorde. Opa, die een brief schreef. Opa, die verjaardagskaarten met een enkele W ondertekende en vond dat een telefoongesprek van meer dan twee minuten aanstellerij was. Ze had bijna gelachen.

AFTER YOUR GRANDMOTHER DIED I STARTED TO DRINK. NOT IN THE PUB. AT HOME AT NIGHT AT THE TABLE BEFORE THE BREAD. I KEPT THE BOTTLES BEHIND THE FLOUR. YOUR FATHER KNEW. I KNEW HE KNEW. WE NEVER SAID ONE WORD ABOUT IT. THAT IS HOW WE WERE.

NADAT JE GROOTMOEDER OVERLEED BEGON IK TE DRINKEN. NIET IN DE PUB. THUIS ‘S NACHTS AAN DE TAFEL VÓÓR HET BROOD. IK BEWAARDE DE FLESSEN ACHTER HET MEEL. JE VADER WIST HET. IK WIST DAT HIJ HET WIST. WE HEBBEN ER NOOIT ÉÉN WOORD OVER GEZEGD. ZO WAREN WE GEWOON.

She had not laughed after that. She had read on, through the night in January, the oven, the cloth, the paper bags on the shelves, and the floor of the corridor had begun very slowly to tilt. I WAS ASLEEP. I WAS DRUNK. I DID NOT WAKE UP WHEN THE KITCHEN WAS ON FIRE. YOUR FATHER DRAGGED ME OUT LIKE A SACK OF FLOUR AND LEFT ME ON THE STEP. THEN HE WENT BACK UPSTAIRS FOR YOU.

Daarna had ze niet meer gelachen. Ze had doorgelezen, over de nacht in januari, de oven, de doek, de papieren zakken op de planken, en de vloer van de gang was heel langzaam begonnen te kantelen. IK SLIEP. IK WAS DRONKEN. IK WERD NIET WAKKER TOEN DE KEUKEN IN BRAND STOND. JE VADER SLEEPTE ME NAAR BUITEN ALS EEN ZAK MEEL EN LIET ME OP HET STOEPJE LIGGEN. TOEN GING HIJ WEER NAAR BOVEN VOOR JOU.

HE GAVE YOU TO ME ON THE STAIRS AND SAID TAKE HER OUT THE FRONT DAD. SO I CARRIED YOU OUT AND EVERYBODY SAW ME DO IT. THAT IS THE STORY YOU HAVE HEARD ALL YOUR LIFE. IT IS TRUE. IT IS ALSO THE BIGGEST LIE IN HOLLIN BRIDGE AND I AM THE ONE WHO TOLD IT, BY SAYING NOTHING.

HIJ GAF JE AAN MIJ OP DE TRAP EN ZEI BRENG HAAR NAAR VOREN NAAR BUITEN PA. DUS IK DROEG JE NAAR BUITEN EN IEDEREEN ZAG ME HET DOEN. DAT IS HET VERHAAL DAT JE JE HELE LEVEN HEBT GEHOORD. HET IS WAAR. HET IS OOK DE GROOTSTE LEUGEN IN HOLLIN BRIDGE EN IK BEN DEGENE DIE HEM HEEFT VERTELD, DOOR NIETS TE ZEGGEN.

Somewhere in the second page, Jess had understood what she was reading, and then she had gone on reading anyway, because there was nothing else to do with her eyes. The insurance. The investigator in the grey anorak. Her father in the street, in front of Priya’s shop, telling everyone that it was his fault. Her grandfather in a chair with a blanket round his shoulders, opening his mouth and closing it again.

Ergens op de tweede pagina had Jess begrepen wat ze aan het lezen was, en daarna was ze toch maar doorgegaan met lezen, omdat er niets anders was om met haar ogen te doen. De verzekering. De onderzoeker in de grijze anorak. Haar vader op straat, voor Shah’s, die tegen iedereen zei dat het zijn schuld was. Haar grootvader in een stoel met een deken om zijn schouders, die zijn mond opendeed en weer sloot.

I LET HIM DO IT JESS. I LET MY SON TAKE MY SHAME ON HIS BACK AND GET ON A TRAIN WITH IT. AND THEN I LET YOU GROW UP THINKING YOUR FATHER WAS A MAN WHO NEARLY BURNED YOU AND RAN AWAY. EVERY TIME SOMEBODY SAID IT IN FRONT OF YOU I KNEW AND I SAID NOTHING. THERE IS NO EXCUSE. I HAVE LOOKED FOR ONE FOR FIFTEEN YEARS.

IK LIET HET HEM DOEN JESS. IK LIET MIJN ZOON MIJN SCHANDE OP ZIJN RUG NEMEN EN ERMEE OP EEN TREIN STAPPEN. EN TOEN LIET IK JOU OPGROEIEN MET DE GEDACHTE DAT JE VADER EEN MAN WAS DIE JE BIJNA VERBRANDDE EN WEGVOERDE. ELKE KEER DAT IEMAND HET WAAR JIJ BIJ WAS ZEI WIST IK HET EN ZEI IK NIETS. ER IS GEEN EXCUS. IK HEB ER VIJFTIEN JAAR NAAR GEZOCHT.

That was the line at which she had looked up and seen him, her father, standing at the window at the end of the corridor with his back to her, shoulders bent, grey in the grey light. A tall tired man in a jumper with a hole in one elbow, who had folded paper bags into squares and kept them in a shoe box, who had left her a song and nothing else. Who had left her a song and, it turned out, everything else as well.

Dat was de regel waarbij ze had opgekeken en hem had gezien, haar vader, staand bij het raam aan het einde van de gang met zijn rug naar haar toe, voorovergebogen schouders, grijs in het grijze licht. Een lange vermoeide man in een trui met een gat in een elleboog, die papieren zakken in vierkanten had gevouwen en ze in een schoenendoos bewaarde, die haar een liedje had nagelaten en verder niets. Die haar een liedje had nagelaten en, zo bleek, al het andere eveneens.