Kelimeler Yok

Kelimelerin hepsi hâlâ oradaydı. İşin komik yanı da buydu, eğer bir şakaysa tabii ve Walter Bell şakalardan hiçbir zaman pek anlamamıştı. Ekmek, fırın, un, Mary, oğul. Fırın kapağının camından kabarmış, altın sarısı ve hazır somunların görülebilmesi gibi, o da onları görebiliyordu. Ama onlara uzandığında eli boşluğa kapandı.

The words were all still there. That was the joke of it, if it was a joke, and Walter Bell had never been much good at jokes. Bread, oven, flour, Mary, son. He could see them, the way you can see loaves through the glass of an oven door, risen and golden and ready. But when he reached for them, his hand closed on air.

Hayır, eli değil. Eli artık başka bir şeydi. Sağ eli, birinin yanlışlıkla oraya bıraktığı bir paket gibi, ağır ve pek de kendine ait olmayan bir halde battaniyenin üzerinde duruyordu. İki yıl boyunca öyle fena titremişti ki tereyağını bile kesemez olmuştu; şimdiyse hiç titremiyordu ve yeniden titrediğini hissetmek için her şeyi, fırını, evi, son on beş yılı verirdi.

No, not his hand. His hand was something else now. His right hand lay on the blanket like a parcel somebody had left there by mistake, heavy and not quite his. For two years it had shaken so badly that he could not cut butter; now it did not shake at all, and he would have given anything, the bakery, the house, the last fifteen years, to feel it tremble again.

Bu yerde zaman uslu durmuyordu. Pencere vardı, pencerenin ötesinde bir otopark, otoparkın ötesinde de dükkân bütün pazarlarını ellerinden almadan önce Mary’nin pazar günleri yürümeyi sevdiği tepeler vardı. Penceredeki ışık bazen beyazdı, bazense sokak lambalarından ötürü turuncuydu ve birinden diğerine nasıl geçtiğini her zaman hatırlayamıyordu.

Time did not behave properly in this place. There was the window, and beyond the window a car park, and beyond the car park the hills where Mary had liked to walk on Sundays before the shop took all their Sundays away. Sometimes the light in the window was white, and sometimes it was orange from the street lamps, and he could not always remember how it had got from one to the other.

Mary bazen turuncu ışıkta gelirdi. Gerçekten değil. Şimdi bile deli değildi. Ama plastik sandalyede, elleri kucağında, mavi pazar paltosuyla otururdu; tıpkı un çuvallarından düşüp ayak bileğini kırdığı zaman yatağının başında oturduğu gibi. Ve ona, tam anlamıyla afetmek mümkün olmayan ama eninde sonunda bağışlanacak türden bir aptallık yaptığında takındığı o ifadeyle bakardı.

Mary came, sometimes, in the orange light. Not really. He was not a fool, even now. But she sat in the plastic chair with her hands in her lap, in her blue Sunday coat, the way she had sat beside his bed the time he broke his ankle falling off the flour sacks, and she looked at him with that expression she had kept for when he had been stupid in a way that was not quite forgivable but would, eventually, be forgiven.

“Eee, Walter,” derdi ya da o, onun yerine söylerdi. “Eee. Şu ikinizin haline bir bakın.”

Well, Walter, she said, or he said for her. Well. Look at the pair of you.

Çünkü ikisi de geliyordu. Diğer mesele de buydu. Oğlan gelip saatlerce o sandalyede oturuyordu; uzun boylu, kır saçlı ve bir tırmık kadar zayıf, artık geceleri çalıştığı fırından ötürü dizlerinde unla ve bir aile yeteneği olarak pek az konuşarak. Kız ise okuldan sonra gelip diğer tarafa oturuyordu; bazen onun sağlam elini tutuyor, bazen tutmuyordu ve o ikisinin de birer cevap olduğunu anlıyordu.

Because they came, both of them. That was the other thing. The boy came and sat in that chair for hours, tall and grey and thin as a rake, with flour on his knees from the bakery where he now worked at night, and said very little, which was a family talent. And the girl came after school and sat on the other side, and sometimes she held his good hand and sometimes she did not, and he understood that both were answers.

Oğlan. Kırk beş yaşındaydı. Walter bunu unutup duruyor, sonra yeniden hatırlıyordu ve her seferinde kapı altından gelen bir cereyan gibi içinden geçip gidiyordu bu. Kafasında oğlan otuz yaşındaydı; dükkâna sırtını dönmüş, dumanda caddede duruyor ve berrak, gür bir sesle bütün Bridge Street’e bir yalan söylüyordu. Sandalyede ise kırk beşindeydi, sakalında aklar vardı ve elleri, Walter’ın fark ettiği kadarıyla, çok hafiften titremeye başlamıştı.

The boy. He was forty-five. Walter kept forgetting that and then remembering it again, and every time it went through him like a draught under a door. In his head the boy was thirty, standing in the street in the smoke with his back to the shop, telling the whole of Bridge Street a lie in a clear loud voice. In the chair he was forty-five, and there was grey in his beard, and his hands, Walter noticed, had begun very slightly to shake.

İşin en kötü yanı buydu, en kötüsünü seçmek zorunda kalsa. Kol değildi. Ekmek somunu gibi ön kolları olan neşeli bir genç adam olan fizyoterapistin, Walter sessizce terleyip küfrederken günde iki kez yataktan kaldırtığı bacak da değildi. Kelimeler bile değildi. Oğlunun sürahiden su koyarken parmaklarındaki o hafif titremeyi görmek, bunun tam olarak nereden geldiğini bilmek ve şunu diyememekti: “Onun için de üzgünüm.”

That was the worst of it, if he had to choose a worst. Not the arm. Not the leg, which the physiotherapist, a cheerful young man with forearms like loaves, made him lift off the bed twice a day while Walter sweated and swore without sound. Not even the words. It was seeing that faint tremor in his son’s fingers as he poured water from the jug, and knowing exactly where it came from, and being unable to say: I am sorry for that too.

Bunu bir kez söylemişti. Basamakta. Kapıya doğru giderken masanın kenarına tutunduğu gibi tutunmuştu buna. Başka ne olursa olsun, panolarıyla doktorlar kelimelere giden yol hakkında neye karar verirlerse versinler, bunu bir kez, yüksek sesle, oğlanın yüzüne karşı, mutfak ışığının altında, poşetindeki ekmek ayaklarının dibindeyken söylemişti. “Bendin.” On beş yıl geç kalmıştı ve sonra zemin onu karşılamak için yukarı fırlamıştı. Ama bunu söylemişti.

He had said it once. On the step. He held on to that the way he had held on to the edge of the table on his way to the door. Whatever else happened, whatever the doctors with their clipboards decided about the road to the words, he had said it once, out loud, to the boy’s face, under the kitchen light, with the bread in its bag at his feet. It was me. Fifteen years late, and then the floor had come up to meet him. But he had said it.