Sneeuwwitje

Het was midden in de winter, toen de grote sneeuwvlokken rondom naar beneden dwarrelden, dat de koningin van een land vele duizenden mijlen verderop aan haar raam zat te handwerken.

It was the middle of winter, when the broad flakes of snow were falling around, that the queen of a country many thousand miles off sat working at her window.

Het kozijn van het raam was gemaakt van fijn zwart ebbenhout, en terwijl ze naar de sneeuw zat te kijken, prikte ze zich in haar vinger, en er vielen drie druppels bloed op.

The frame of the window was made of fine black ebony, and as she sat looking out upon the snow, she pricked her finger, and three drops of blood fell upon it.

Toen staarde ze peinzend naar de rode druppels die de witte sneeuw besprenkelden, en zei: “Och, mocht mijn dochtertje toch zo wit zijn als die sneeuw, zo rood als dat bloed, en zo zwart als dit ebbenhouten raamkozijn!”

Then she gazed thoughtfully upon the red drops that sprinkled the white snow, and said, ‘Would that my little daughter may be as white as that snow, as red as that blood, and as black as this ebony windowframe!’

En zo groeide het kleine meisje ook werkelijk op; haar huid was zo wit als sneeuw, haar wangen zo rood als bloed, en haar haar zo zwart als ebbenhout; en ze werd Sneeuwwitje genoemd.

And so the little girl really did grow up; her skin was as white as snow, her cheeks as rosy as the blood, and her hair as black as ebony; and she was called Snowdrop.

Maar deze koningin stierf; en de koning trouwde al snel met een andere vrouw, die koningin werd, en heel mooi was, maar zo ijdel dat ze niet kon verdragen dat iemand mooier zou zijn dan zijzelf.

But this queen died; and the king soon married another wife, who became queen, and was very beautiful, but so vain that she could not bear to think that anyone could be handsomer than she was.

Ze had een toverspiegel waar ze vaak naartoe ging, en dan bekeek ze zichzelf daarin en zei:

She had a fairy looking-glass, to which she used to go, and then she would gaze upon herself in it, and say:

“Spiegeltje, spiegeltje aan de wand! Van alle dames in het land, Wie is de mooiste, zeg me, wie?”

‘Tell me, glass, tell me true! Of all the ladies in the land, Who is fairest, tell me, who?’

En de spiegel had altijd geantwoord:

And the glass had always answered:

“U, koningin, bent de mooiste van het hele land.”

‘Thou, queen, art the fairest in all the land.’

Maar Sneeuwwitje werd steeds mooier en mooier; en toen ze zeven jaar oud was, was ze zo stralend als de dag, en mooier dan de koningin zelf. Toen antwoordde de spiegel op een dag tegen de koningin, toen ze er zoals gewoonlijk in ging kijken:

But Snowdrop grew more and more beautiful; and when she was seven years old she was as bright as the day, and fairer than the queen herself. Then the glass one day answered the queen, when she went to look in it as usual:

“U, koningin, bent schoon en fraai van pracht, Maar Sneeuwwitje is veel mooier dan u had gedacht!”

‘Thou, queen, art fair, and beauteous to see, But Snowdrop is lovelier far than thee!’

Toen ze dit hoorde, werd ze lijkbleek van woede en afgunst, en riep een van haar dienaren en zei: “Breng Sneeuwwitje weg naar het grote woud, zodat ik haar nooit meer hoef te zien.”

When she heard this she turned pale with rage and envy, and called to one of her servants, and said, ‘Take Snowdrop away into the wide wood, that I may never see her any more.’

Toen bracht de dienaar haar weg; maar zijn hart smolt toen Sneeuwwitje hem smeekte om haar leven te sparen, en hij zei: “Ik zal je geen pijn doen, mooi kind.”

Then the servant led her away; but his heart melted when Snowdrop begged him to spare her life, and he said, ‘I will not hurt you, thou pretty child.’

Dus liet hij haar alleen achter; en hoewel hij dacht dat de wilde dieren haar hoogstwaarschijnlijk zouden verscheuren, voelde hij zich alsof er een grote last van zijn hart was gevallen, nu hij had besloten haar niet te doden, maar haar aan haar lot over te laten, met de kans dat iemand haar zou vinden en redden.

So he left her by herself; and though he thought it most likely that the wild beasts would tear her in pieces, he felt as if a great weight were taken off his heart when he had made up his mind not to kill her but to leave her to her fate, with the chance of someone finding and saving her.