Sredni Vashtar

Conradin was ten years old, and the doctor had pronounced his professional opinion that the boy would not live another five years.

Ο Κόνραντιν ήταν δέκα ετών και ο γιατρός είχε εκφράσει την επαγγελματική του γνώμη ότι το αγόρι δεν θα ζούσε άλλα πέντε χρόνια.

The doctor was silky and effete, and counted for little, but his opinion was endorsed by Mrs. de Ropp, who counted for nearly everything.

Ο γιατρός ήταν γλυκομίλητος και άτολμος, και είχε μικρή σημασία, όμως η γνώμη του επικυρώθηκε από την κυρία ντε Ροπ, η οποία είχε σχεδόν όλη τη σημασία.

Mrs. De Ropp was Conradin’s cousin and guardian, and in his eyes she represented those three-fifths of the world that are necessary and disagreeable and real; the other two-fifths, in perpetual antagonism to the foregoing, were summed up in himself and his imagination.

Η κυρία ντε Ροπ ήταν εξαδέλφη και κηδεμόνας του Κόνραντιν, και στα μάτια του αντιπροσώπευε τα τρία πέμπτα του κόσμου που είναι αναγκαία, δυσάρεστα και πραγματικά· τα άλλα δύο πέμπτα, σε διαρκή αντίθεση με τα προηγούμενα, συνοψίζονταν στον εαυτό του και στη φαντασία του.

One of these days Conradin supposed he would succumb to the mastering pressure of wearisome necessary things—such as illnesses and coddling restrictions and drawn-out dullness.

Μια από αυτές τις μέρες ο Κόνραντιν υπέθετε ότι θα υπέκυπτε στην καταπιεστική πίεση των κουραστικών αναγκαίων πραγμάτων—όπως οι αρρώστιες, οι περιορισμοί της υπερπροστασίας και η παρατεταμένη βαρεμάρα.

Without his imagination, which was rampant under the spur of loneliness, he would have succumbed long ago.

Χωρίς τη φαντασία του, που οργίαζε κάτω από το κεντρί της μοναξιάς, θα είχε υποκύψει προ πολλού.

Mrs. de Ropp would never, in her honestest moments, have confessed to herself that she disliked Conradin, though she might have been dimly aware that thwarting him “for his good” was a duty which she did not find particularly irksome.

Η κυρία ντε Ροπ δεν θα ομολογούσε ποτέ στον εαυτό της, ακόμα και στις πιο ειλικρινείς στιγμές της, ότι αντιπαθούσε τον Κόνραντιν, αν και ίσως να είχε μια αμυδρή επίγνωση ότι το να τον εμποδίζει «για το καλό του» ήταν ένα καθήκον που δεν της φαινόταν ιδιαίτερα δυσάρεστο.

Conradin hated her with a desperate sincerity which he was perfectly able to mask.

Ο Κόνραντιν τη μισούσε με μια απεγνωσμένη ειλικρίνεια, την οποία ήταν απόλυτα ικανός να συγκαλύπτει.

Such few pleasures as he could contrive for himself gained an added relish from the likelihood that they would be displeasing to his guardian, and from the realm of his imagination she was locked out—an unclean thing, which should find no entrance.

Οι λίγες απολαύσεις που μπορούσε να επινοήσει για τον εαυτό του αποκτούσαν πρόσθετη νοστιμιά από την πιθανότητα να δυσαρεστούσαν την κηδεμόνα του, και από το βασίλειο της φαντασίας του εκείνη ήταν αποκλεισμένη—ένα ακάθαρτο πράγμα, που δεν έπρεπε να βρει καμία είσοδο.

In the dull, cheerless garden, overlooked by so many windows that were ready to open with a message not to do this or that, or a reminder that medicines were due, he found little attraction.

Στον μουντό, άχαρο κήπο, τον οποίο επέβλεπαν τόσα παράθυρα έτοιμα να ανοίξουν με ένα μήνυμα να μην κάνει το ένα ή το άλλο, ή με μια υπενθύμιση ότι έφτασε η ώρα για τα φάρμακα, έβρισκε ελάχιστη έλξη.

The few fruit-trees that it contained were set jealously apart from his plucking, as though they were rare specimens of their kind blooming in an arid waste; it would probably have been difficult to find a market-gardener who would have offered ten shillings for their entire yearly produce.

Τα λίγα οπωροφόρα δέντρα που περιείχε φυλάσσονταν με ζήλια μακριά από τα χέρια του, σαν να ήταν σπάνια δείγματα του είδους τους που άνθιζαν σε μια άνυδρη ερημιά· θα ήταν πιθανότατα δύσκολο να βρεθεί ένας κηπουρός της αγοράς που θα πρόσφερε δέκα σελίνια για ολόκληρη την ετήσια παραγωγή τους.

In a forgotten corner, however, almost hidden behind a dismal shrubbery, was a disused tool-shed of respectable proportions, and within its walls Conradin found a haven, something that took on the varying aspects of a playroom and a cathedral.

Σε μια ξεχασμένη γωνιά, ωστόσο, σχεδόν κρυμμένη πίσω από μερικούς θλιβερούς θάμνους, υπήρχε μια αχρησιμοποίητη αποθήκη εργαλείων σεβαστών διαστάσεων, και μέσα στους τοίχους της ο Κόνραντιν βρήκε ένα καταφύγιο, κάτι που έπαιρνε τις διάφορες όψεις ενός δωματίου παιχνιδιού και ενός καθεδρικού ναού.

He had peopled it with a legion of familiar phantoms, evoked partly from fragments of history and partly from his own brain, but it also boasted two inmates of flesh and blood.

Την είχε γεμίσει με μια λεγεώνα οικείων φαντασμάτων, βγαλμένων εν μέρει από αποσπάσματα ιστορίας και εν μέρει από το δικό του μυαλό, αλλά η αποθήκη καυχιόταν επίσης για δύο ενοίκους από σάρκα και οστά.

In one corner lived a ragged-plumaged Houdan hen, on which the boy lavished an affection that had scarcely another outlet. Further back in the gloom stood a large hutch, divided into two compartments, one of which was fronted with close iron bars.

Σε μια γωνιά ζούσε μια κότα Ουντάν με κουρελιασμένο φτέρωμα, στην οποία το αγόρι χάριζε άφθονη στοργή που δεν είχε σχεδόν καμία άλλη διέξοδο. Πιο πίσω, μέσα στο σκοτάδι, στεκόταν ένα μεγάλο κλουβί, χωρισμένο σε δύο διαμερίσματα, το ένα εκ των οποίων είχε μπροστά πυκνά σιδερένια κάγκελα.

This was the abode of a large polecat-ferret, which a friendly butcher-boy had once smuggled, cage and all, into its present quarters, in exchange for a long-secreted hoard of small silver.

Αυτή ήταν η κατοικία ενός μεγάλου κουναβιού, το οποίο ένα φιλικό παιδί του χασάπη είχε κάποτε περάσει στα κρυφά, μαζί με το κλουβί, στον τωρινό του χώρο, σε αντάλλαγμα για έναν κρυμμένο από καιρό θησαυρό από ψιλά ασημένια νομίσματα.