The Cop and the Anthem

On his bench in Madison Square Soapy moved uneasily.

Op zijn bankje in Madison Square bewoog Soapy zich onrustig.

When wild geese honk high of nights, and when women without sealskin coats grow kind to their husbands, and when Soapy moves uneasily on his bench in the park, you may know that winter is near at hand.

Wanneer wilde ganzen ’s nachts hoog gakken, en wanneer vrouwen zonder jas van zeehondenbont vriendelijk worden voor hun echtgenoot, en wanneer Soapy zich onrustig beweegt op zijn bankje in het park, dan weet u dat de winter voor de deur staat.

A dead leaf fell in Soapy’s lap. That was Jack Frost’s card. Jack is kind to the regular denizens of Madison Square, and gives fair warning of his annual call.

Een dood blad viel in Soapy’s schoot. Dat was het visitekaartje van vadertje Vorst. Vadertje Vorst is vriendelijk voor de vaste bewoners van Madison Square, en waarschuwt tijdig voor zijn jaarlijkse bezoek.

At the corners of four streets he hands his pasteboard to the North Wind, footman of the mansion of All Outdoors, so that the inhabitants thereof may make ready.

Op de hoeken van vier straten overhandigt hij zijn kartonnetje aan de Noordenwind, de lakei van het herenhuis van Moeder Natuur, zodat de bewoners ervan zich gereed kunnen maken.

Soapy’s mind became cognisant of the fact that the time had come for him to resolve himself into a singular Committee of Ways and Means to provide against the coming rigour. And therefore he moved uneasily on his bench.

Soapy’s geest werd zich bewust van het feit dat voor hem het moment was aangebroken om zichzelf om te vormen tot een eenmanscommissie van Middelen om maatregelen te treffen tegen de naderende ontberingen. En daarom bewoog hij zich onrustig op zijn bankje.

The hibernatorial ambitions of Soapy were not of the highest. In them there were no considerations of Mediterranean cruises, of soporific Southern skies drifting in the Vesuvian Bay. Three months on the Island was what his soul craved.

De plannen voor de winterslaap van Soapy reikten niet bijzonder hoog. Daarin kwamen geen bespiegelingen voor over cruises op de Middellandse Zee, over slaapverwekkende Zuidelijke luchten die over de Baai van Napels drijven. Drie maanden op het Eiland was wat zijn ziel begeerde.

Three months of assured board and bed and congenial company, safe from Boreas and bluecoats, seemed to Soapy the essence of things desirable.

Drie maanden van gegarandeerd kost en inwoning en aangenaam gezelschap, veilig voor Boreas en blauwrokken, leken Soapy het summum van wenselijke zaken.

For years the hospitable Blackwell’s had been his winter quarters.

Jarenlang was het gastvrije Blackwell’s zijn winterverblijf geweest.

Just as his more fortunate fellow New Yorkers had bought their tickets to Palm Beach and the Riviera each winter, so Soapy had made his humble arrangements for his annual hegira to the Island. And now the time was come.

Net zoals zijn meer fortuinlijke mede-New Yorkers elke winter hun kaartjes naar Palm Beach en de Rivièra hadden gekocht, zo had Soapy zijn bescheiden voorbereidingen getroffen voor zijn jaarlijkse uittocht naar het Eiland. En nu was de tijd gekomen.

On the previous night three Sabbath newspapers, distributed beneath his coat, about his ankles and over his lap, had failed to repulse the cold as he slept on his bench near the spurting fountain in the ancient square.

De vorige nacht waren drie zondagskranten, verdeeld onder zijn jas, rond zijn enkels en over zijn schoot, er niet in geslaagd de kou te weren terwijl hij sliep op zijn bankje bij de spuitende fontein op het oude plein.

So the Island loomed big and timely in Soapy’s mind. He scorned the provisions made in the name of charity for the city’s dependents. In Soapy’s opinion the Law was more benign than Philanthropy.

Het Eiland doemde dan ook groot en op het juiste moment op in Soapy’s gedachten. Hij minachtte de voorzieningen die uit naam van de liefdadigheid waren getroffen voor de behoeftigen van de stad. Naar Soapy’s mening was de Wet goedaardiger dan de Filantropie.

There was an endless round of institutions, municipal and eleemosynary, on which he might set out and receive lodging and food accordant with the simple life. But to one of Soapy’s proud spirit the gifts of charity are encumbered.

Er was een eindeloze reeks instellingen, gemeentelijk en charitatief, die hij zou kunnen aandoen om onderdak en voedsel te ontvangen dat paste bij het eenvoudige leven. Maar voor iemand met Soapy’s trotse geest zijn de gaven van de liefdadigheid met verplichtingen bezwaard.

If not in coin you must pay in humiliation of spirit for every benefit received at the hands of philanthropy.

Zo niet in klinkende munt, dan moet u wel met vernedering van de geest betalen voor elke weldaad die u ontvangt uit handen van de filantropie.

As Caesar had his Brutus, every bed of charity must have its toll of a bath, every loaf of bread its compensation of a private and personal inquisition.

Zoals Caesar zijn Brutus had, zo eiste elk bed van de liefdadigheid zijn tol in de vorm van een bad, en elk brood zijn compensatie in de vorm van een persoonlijke en intieme ondervraging.