De oude man en zijn kleinzoon

Er was eens een heel oude man, wiens ogen troebel waren geworden, zijn oren dof van gehoor, zijn knieën trilden, en als hij aan tafel zat, kon hij de lepel nauwelijks vasthouden, en morste hij de bouillon op het tafellaken of liet hij het uit zijn mond lopen.

There was once a very old man, whose eyes had become dim, his ears dull of hearing, his knees trembled, and when he sat at table he could hardly hold the spoon, and spilt the broth upon the table-cloth or let it run out of his mouth.

Zijn zoon en de vrouw van zijn zoon walgden hiervan, waardoor de oude grootvader tenslotte in de hoek achter de kachel moest zitten, en ze gaven hem zijn eten in een aardewerken kom, en zelfs niet genoeg daarvan.

His son and his son’s wife were disgusted at this, so the old grandfather at last had to sit in the corner behind the stove, and they gave him his food in an earthenware bowl, and not even enough of it.

En hij keek gewoonlijk naar de tafel met zijn ogen vol tranen. Eens konden zijn trillende handen de kom ook niet vasthouden, en hij viel op de grond en brak. De jonge vrouw gaf hem een standje, maar hij zei niets en zuchtte alleen maar.

And he used to look towards the table with his eyes full of tears. Once, too, his trembling hands could not hold the bowl, and it fell to the ground and broke. The young wife scolded him, but he said nothing and only sighed.

Toen brachten ze hem voor een paar halve stuivers een houten kom, waaruit hij moest eten.

Then they brought him a wooden bowl for a few half-pence, out of which he had to eat.

Ze zaten eens zo toen de kleine kleinzoon van vier jaar oud wat stukjes hout op de grond bij elkaar begon te rapen. “Wat doe je daar?” vroeg de vader.

They were once sitting thus when the little grandson of four years old began to gather together some bits of wood upon the ground. ‘What are you doing there?’ asked the father.

“Ik maak een trogje,” antwoordde het kind, “voor vader en moeder om uit te eten als ik groot ben.”

‘I am making a little trough,’ answered the child, ‘for father and mother to eat out of when I am big.’

De man en zijn vrouw keken elkaar een tijdje aan, en begonnen al snel te huilen. Toen brachten ze de oude grootvader naar de tafel, en lieten hem voortaan altijd met hen mee-eten, en zeiden er evenmin iets van als hij wel een beetje van het een of ander morste.

The man and his wife looked at each other for a while, and presently began to cry. Then they took the old grandfather to the table, and henceforth always let him eat with them, and likewise said nothing if he did spill a little of anything.