The Old Man and His Grandson

There was once a very old man, whose eyes had become dim, his ears dull of hearing, his knees trembled, and when he sat at table he could hardly hold the spoon, and spilt the broth upon the table-cloth or let it run out of his mouth.

Ήταν κάποτε ένας πολύ ηλικιωμένος άντρας, του οποίου τα μάτια είχαν θαμπώσει, τα αυτιά του δεν άκουγαν καλά, τα γόνατά του έτρεμαν, και όταν καθόταν στο τραπέζι μόλις που μπορούσε να κρατήσει το κουτάλι, και έχυνε τον ζωμό πάνω στο τραπεζομάντιλο ή τον άφηνε να τρέχει από το στόμα του.

His son and his son’s wife were disgusted at this, so the old grandfather at last had to sit in the corner behind the stove, and they gave him his food in an earthenware bowl, and not even enough of it.

Ο γιος του και η γυναίκα του γιου του αηδίασαν με αυτό, έτσι ο ηλικιωμένος παππούς αναγκάστηκε τελικά να κάθεται στη γωνία πίσω από τη σόμπα, και του έδιναν το φαγητό του σε ένα πήλινο μπολ, και μάλιστα ούτε καν αρκετό.

And he used to look towards the table with his eyes full of tears. Once, too, his trembling hands could not hold the bowl, and it fell to the ground and broke. The young wife scolded him, but he said nothing and only sighed.

Και κοίταζε προς το τραπέζι με τα μάτια του γεμάτα δάκρυα. Μια φορά, επίσης, τα τρεμάμενα χέρια του δεν μπόρεσαν να κρατήσουν το μπολ, και έπεσε στο πάτωμα και έσπασε. Η νεαρή σύζυγος τον μάλωσε, αλλά εκείνος δεν είπε τίποτα και μόνο αναστέναξε.

Then they brought him a wooden bowl for a few half-pence, out of which he had to eat.

Τότε του έφεραν ένα ξύλινο μπολ για λίγες δεκάρες, από το οποίο έπρεπε να τρώει.

They were once sitting thus when the little grandson of four years old began to gather together some bits of wood upon the ground. ‘What are you doing there?’ asked the father.

Κάθονταν κάποτε έτσι, όταν ο μικρός εγγονός, τεσσάρων χρονών, άρχισε να μαζεύει μερικά κομμάτια ξύλο από το έδαφος. «Τι κάνεις εκεί;» ρώτησε ο πατέρας.

‘I am making a little trough,’ answered the child, ‘for father and mother to eat out of when I am big.’

«Φτιάχνω μια μικρή σκάφη», απάντησε το παιδί, «για να τρώνε ο πατέρας και η μητέρα όταν μεγαλώσω».

The man and his wife looked at each other for a while, and presently began to cry. Then they took the old grandfather to the table, and henceforth always let him eat with them, and likewise said nothing if he did spill a little of anything.

Ο άντρας και η γυναίκα του κοιτάχτηκαν για λίγο και σε λίγο άρχισαν να κλαίνε. Μετά πήραν τον ηλικιωμένο παππού στο τραπέζι, και στο εξής τον άφηναν πάντα να τρώει μαζί τους, και παρόμοια δεν έλεγαν τίποτα αν έχυνε λίγο από κάτι.