Het verhaal van Willem Tell

De mensen van Zwitserland waren niet altijd vrij en gelukkig zoals ze dat vandaag de dag zijn. Vele jaren geleden heerste een trotse tiran over hen, wiens naam Gessler was, en hij maakte hun lot inderdaad bitter.

The people of Switzerland were not always free and happy as they are to-day. Many years ago a proud tyrant, whose name was Gessler, ruled over them, and made their lot a bitter one indeed.

Op een dag zette deze tiran een hoge paal op het openbare plein en plaatste zijn eigen hoed bovenop; en toen gaf hij bevel dat iedere man die de stad binnenkwam, ervoor moest buigen.

One day this tyrant set up a tall pole in the public square, and put his own cap on the top of it; and then he gave orders that every man who came into the town should bow down before it.

Maar er was één man, genaamd Willem Tell, die dit niet wilde doen. Hij bleef rechtop staan met over elkaar geslagen armen en lachte om de wiegende hoed. Hij wilde niet eens buigen voor Gessler zelf.

But there was one man, named William Tell, who would not do this. He stood up straight with folded arms, and laughed at the swinging cap. He would not bow down to Gessler himself.

Toen Gessler hiervan hoorde, was hij erg boos. Hij was bang dat andere mannen ongehoorzaam zouden zijn en dat het hele land al snel tegen hem in opstand zou komen. Dus besloot hij de moedige man te straffen.

When Gessler heard of this, he was very angry. He was afraid that other men would disobey, and that soon the whole country would rebel against him. So he made up his mind to punish the bold man.

Het huis van Willem Tell lag tussen de bergen en hij was een beroemde jager. Niemand in het hele land kon zo goed met pijl en boog schieten als hij. Gessler wist dit, en dus bedacht hij een wreed plan om de eigen vaardigheid van de jager hem verdriet te laten brengen.

William Tell’s home was among the mountains, and he was a famous hunter. No one in all the land could shoot with bow and arrow so well as he. Gessler knew this, and so he thought of a cruel plan to make the hunter’s own skill bring him to grief.

Hij beval dat Tells zoontje op het openbare plein moest gaan staan met een appel op zijn hoofd; en daarna beval hij Tell om de appel te raken met een van zijn pijlen.

He ordered that Tell’s little boy should be made to stand up in the public square with an apple on his head; and then he bade Tell shoot the apple with one of his arrows.

Tell smeekte de tiran om hem deze proef van zijn bekwaamheid niet te laten doen. Wat als de jongen zou bewegen? Wat als de hand van de boogschutter zou trillen? Wat als de pijl niet recht zou vliegen?

Tell begged the tyrant not to have him make this test of his skill. What if the boy should move? What if the bowman’s hand should tremble? What if the arrow should not carry true?

“Wilt u mij dwingen mijn jongen te doden?” zei hij.

“Will you make me kill my boy?” he said.

“Zwijg,” zei Gessler. “U moet de appel raken met uw ene pijl. Als u faalt, zullen mijn soldaten de jongen voor uw ogen doden.”

“Say no more,” said Gessler. “You must hit the apple with your one arrow. If you fail, my soldiers shall kill the boy before your eyes.”

Toen, zonder nog een woord, legde Tell de pijl op zijn boog. Hij mikte en liet hem vliegen. De jongen bleef stevig en stil staan. Hij was niet bang, want hij had alle vertrouwen in de vaardigheid van zijn vader.

Then, without another word, Tell fitted the arrow to his bow. He took aim, and let it fly. The boy stood firm and still. He was not afraid, for he had all faith in his father’s skill.

De pijl suisde door de lucht. Hij trof de appel precies in het midden en nam hem mee. De mensen die het zagen, juichten van vreugde.

The arrow whistled through the air. It struck the apple fairly in the center, and carried it away. The people who saw it shouted with joy.

Terwijl Tell wegliep van de plek, viel een pijl die hij onder zijn jas had verstopt op de grond.

As Tell was turning away from the place, an arrow which he had hidden under his coat dropped to the ground.

“Kerel!” riep Gessler, “wat bedoelt u met deze tweede pijl?”

“Fellow!” cried Gessler, “what mean you with this second arrow?”

“Tiran!” was Tells trotse antwoord, “deze pijl was voor uw hart geweest als ik mijn kind had verwond.”

“Tyrant!” was Tell’s proud answer, “this arrow was for your heart if I had hurt my child.”