The White Ship

King Henry, the Handsome Scholar, had one son, named William, whom he dearly loved. The young man was noble and brave, and everybody hoped that he would some day be the King of England.

Koning Hendrik, de Knappe Geleerde, had één zoon, genaamd Willem, van wie hij zielsveel hield. De jonge man was edel en moedig, en iedereen hoopte dat hij op een dag de koning van Engeland zou worden.

One summer Prince William went with his father across the sea to look after their lands in France. They were welcomed with joy by all their people there, and the young prince was so gallant and kind, that he won the love of all who saw him.

Op een zomer ging prins Willem met zijn vader over zee om hun landerijen in Frankrijk te bezoeken. Ze werden met vreugde verwelkomd door al hun mensen daar, en de jonge prins was zo hoffelijk en vriendelijk dat hij de genegenheid won van iedereen die hem zag.

But at last the time came for them to go back to England. The king, with his wise men and brave knights, set sail early in the day; but Prince William with his younger friends waited a little while.

Maar uiteindelijk brak het moment aan waarop ze moesten terugkeren naar Engeland. De koning vertrok al vroeg op de dag met zijn wijze mannen en dappere ridders; maar prins Willem wachtte nog even met zijn jongere vrienden.

They had had so joyous a time in France that they were in no great haste to tear themselves away.

Ze hadden zo’n vrolijke tijd gehad in Frankrijk dat ze geen grote haast hadden om afscheid te nemen.

Then they went on board of the ship which was waiting to carry them home. It was a beautiful ship with white sails and white masts, and it had been fitted up on purpose for this voyage.

Toen gingen ze aan boord van het schip dat klaar lag om hen naar huis te brengen. Het was een prachtig schip met witte zeilen en witte masten, en het was speciaal voor deze reis uitgerust.

The sea was smooth, the winds were fair, and no one thought of danger. On the ship, everything had been arranged to make the trip a pleasant one. There was music and dancing, and everybody was merry and glad.

De zee was rustig, de wind was gunstig en niemand dacht aan gevaar. Op het schip was alles geregeld om er een aangename reis van te maken. Er was muziek en dans, en iedereen was vrolijk en blij.

The sun had gone down before the white-winged vessel was fairly out of the bay. But what of that? The moon was at its full, and it would give light enough; and before the dawn of the morrow, the narrow sea would be crossed.

De zon was al ondergegaan voordat het schip met zijn witte wieken goed en wel de baai uit was. Maar wat gaf dat? Het was volle maan en die zou genoeg licht geven; en voor het ochtendgloren zou de smalle zee al overgestoken zijn.

And so the prince, and the young people who were with him, gave themselves up to merriment and feasting and joy.

En zo gaven de prins en de jonge mensen die bij hem waren zich over aan vrolijkheid, feestvreugde en vertier.

The earlier hours of the night passed by; and then there was a cry of alarm on deck. A moment afterward there was a great crash. The ship had struck upon a rock. The water rushed in. She was sinking.

De eerste uren van de nacht verstreken; en toen klonk er een kreet van ontzetting op het dek. Een ogenblik later volgde een enorme klap. Het schip was op een rots gelopen. Het water stroomde naar binnen. Ze zonk.

Ah, where now were those who had lately been so heart-free and glad?

Ach, waar waren nu zij die zojuist nog zo zorgeloos en blij waren geweest?

Every heart was full of fear. No one knew what to do. A small boat was quickly launched, and the prince with a few of his bravest friends leaped into it. They pushed off just as the ship was beginning to settle beneath the waves. Would they be saved?

Elk hart was vervuld van angst. Niemand wist wat te doen. Er werd snel een kleine boot te water gelaten, en de prins sprong er met een paar van zijn dapperste vrienden in. Ze duwden zich af net op het moment dat het schip onder de golven begon te verdwijnen. Zouden ze gered worden?

They had rowed hardly ten yards from the ship, when there was a cry from among those that were left behind.

Ze hadden nog geen tien yard van het schip geroeid, toen er een kreet klonk vanuit degenen die waren achtergebleven.

“Row back!” cried the prince. “It is my little sister. She must be saved!”

“Roei terug!” riep de prins. “Het is mijn kleine zusje. Ze moet gered worden!”

The men did not dare to disobey. The boat was again brought alongside of the sinking vessel. The prince stood up, and held out his arms for his sister. At that moment the ship gave a great lurch forward into the waves.

De mannen durfden niet ongehoorzaam te zijn. De boot werd opnieuw langszij het zinkende schip gebracht. De prins stond op en strekte zijn armen uit naar zijn zus. Op dat moment maakte het schip een zware slag voorwaarts in de golven.