Wanka

Wanka

Vanka

Wanka Zjoekov, een jongen van negen jaar die sinds drie maanden in de leer was bij schoenmaker Aljachin, ging op kerstavond niet naar bed.

Vanka Zhukov, a boy of nine, who had been for three months apprenticed to Alyahin the shoemaker, was sitting up on Christmas Eve.

Hij wachtte tot zijn baas, zijn bazin en de knechten naar de nachtmis waren gegaan. Daarna pakte hij een flesje inkt en een pen met een roestige punt uit de kast van zijn baas, legde een verkreukeld vel papier voor zich neer en begon te schrijven.

Waiting till his master and mistress and their workmen had gone to the midnight service, he took out of his master’s cupboard a bottle of ink and a pen with a rusty nib, and, spreading out a crumpled sheet of paper in front of him, began writing.

Voordat hij de eerste letter op papier zette, keek hij een paar keer angstig om zich heen naar de deur en de ramen. Hij wierp een blik op de donkere icoon, met aan weerszijden planken vol leesten, en slaakte een diepe zucht.

Before forming the first letter he several times looked round fearfully at the door and the windows, stole a glance at the dark ikon, on both sides of which stretched shelves full of lasts, and heaved a broken sigh.

Het papier lag op de bank terwijl hij ervoor knielde.

The paper lay on the bench while he knelt before it.

“Lieve opa Konstantin Makaritsj,” schreef hij, “ik schrijf je een brief. Ik wens je een vrolijk kerstfeest en alle goeds van de almachtige God. Ik heb geen vader en geen moeder meer, jij bent de enige die ik nog overheb.”

“Dear grandfather, Konstantin Makaritch,” he wrote, “I am writing you a letter. I wish you a happy Christmas, and all blessings from God Almighty. I have neither father nor mother, you are the only one left me.”

Wanka keek op naar de donkere icoon waarop het licht van zijn kaars weerkaatste, en dacht meteen aan zijn grootvader Konstantin Makaritsj, die nachtwaker was bij de familie Zjivarev.

Vanka raised his eyes to the dark ikon on which the light of his candle was reflected, and vividly recalled his grandfather, Konstantin Makaritch, who was night watchman to a family called Zhivarev.

Hij was een mager, maar buitengewoon vlug en levendig oud mannetje van vijfenzestig, met een gezicht dat altijd lachte en ogen van een dronkaard.

He was a thin but extraordinarily nimble and lively little old man of sixty-five, with an everlastingly laughing face and drunken eyes.

Overdag sliep hij in de keuken van de bedienden of maakte hij grapjes met de koks. ’s Nachts liep hij, gewikkeld in een ruime schapenvacht, over het landgoed en tikte met zijn houten klepper.

By day he slept in the servants’ kitchen, or made jokes with the cooks; at night, wrapped in an ample sheepskin, he walked round the grounds and tapped with his little mallet.

De oude Kasjtanka en Paling, die zo werd genoemd vanwege zijn donkere kleur en zijn lange lichaam als van een wezel, liepen met hangende kop achter hem aan.

Old Kashtanka and Eel, so-called on account of his dark colour and his long body like a weasel’s, followed him with hanging heads.

Deze Paling was buitengewoon beleefd en aanhankelijk, en keek even vriendelijk naar vreemden als naar zijn eigen bazen, maar hij stond niet erg goed bekend. Achter zijn beleefdheid en zachtaardigheid ging de grootste sluwheid schuil.

This Eel was exceptionally polite and affectionate, and looked with equal kindness on strangers and his own masters, but had not a very good reputation. Under his politeness and meekness was hidden the most Jesuitical cunning.

Niemand wist beter hoe je op het juiste moment naderbij kon sluipen om iemand in de kuiten te bijten, de voorraadkamer in te glippen of een kip van een boer te stelen.

No one knew better how to creep up on occasion and snap at one’s legs, to slip into the store-room, or steal a hen from a peasant.

Zijn achterpoten waren er al meer dan eens bijna uitgetrokken, twee keer was hij opgehangen en elke week werd hij halfdood geslagen, maar hij herstelde altijd weer.

His hind legs had been nearly pulled off more than once, twice he had been hanged, every week he was thrashed till he was half dead, but he always revived.

Op dit moment stond opa vast en zeker bij de poort met zijn ogen tegen de rode ramen van de kerk te knijpen, terwijl hij met zijn hoge viltlaarzen stampte en grapjes maakte met het personeel. Zijn klepper hing aan zijn riem.

At this moment grandfather was, no doubt, standing at the gate, screwing up his eyes at the red windows of the church, stamping with his high felt boots, and joking with the servants. His little mallet was hanging on his belt.