Brumm Takes the Train

1

1

Mia is six years old. She has a teddy. The teddy is called Brumm. He is brown and soft, and he has only one ear. Brumm is always with Mia: when she eats, when she plays and at night.

มีอาอายุ 6 ขวบ เธอมีตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง ตุ๊กตาหมีชื่อบรุม ตัวสีน้ำตาลและนุ่ม และมีหูแค่ข้างเดียว บรุมอยู่กับมีอาเสมอ ตอนกินข้าว ตอนเล่น และตอนกลางคืน

Today Mia and Dad are going to Grandma’s by train. The journey is long. Two hours! Mia sits by the window. Brumm sits on the table. They see cows, trees and a river.

วันนี้มีอากับพ่อนั่งรถไฟไปหายาย ทางไกลมาก 2 ชั่วโมง มีอานั่งริมหน้าต่าง บรุมนั่งบนโต๊ะ พวกเขาเห็นวัว ต้นไม้ และแม่น้ำ

A woman comes through the train. She is wearing a blue jacket and a cap. She is the conductor. “Tickets, please!”

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาในรถไฟ เธอใส่เสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินและหมวก นั่นคือนายตรวจตั๋ว “ขอดูตั๋วด้วยค่ะ”

Dad shows the tickets. The conductor sees Brumm and laughs. “And the teddy? Does he have a ticket too?”

พ่อยื่นตั๋วให้ดู นายตรวจตั๋วเห็นบรุมแล้วหัวเราะ “แล้วตุ๊กตาหมีล่ะ เขามีตั๋วไหมคะ”

“No,” says Mia. “He’s still little.” “Then it’s okay,” says the conductor. “Have a good trip!”

“ไม่มี” มีอาพูด “เขายังเด็กอยู่” “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ” นายตรวจตั๋วพูด “ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ”

Mia gets tired. She closes her eyes. She falls asleep.

มีอาง่วงนอน เธอหลับตา เธอหลับไป

“Mia! Wake up! We’re here!” Dad takes the bags. Mia takes her jacket. Quick, quick! They get off. The train goes on.

“มีอา ตื่นได้แล้ว พวกเราถึงแล้ว” พ่อถือกระเป๋า มีอาหยิบเสื้อแจ็กเก็ต เร็วเข้า เร็วเข้า พวกเขาลงจากรถไฟ รถไฟแล่นต่อไป

Grandma is standing on the platform. “Hello, Mia! Hello, Brumm!” Mia looks at her hands. There is only the jacket. No Brumm.

ยายยืนอยู่ที่ชานชาลา “สวัสดีจ้ะมีอา สวัสดีจ้ะบรุม” มีอามองที่มือของเธอ ตรงนั้นมีแค่เสื้อแจ็กเก็ต ไม่มีบรุม

“Brumm!” shouts Mia. “Brumm is on the train!” But the train is gone.

“บรุม” มีอาร้อง “บรุมอยู่บนรถไฟ” แต่รถไฟไปแล้ว