Η γιορτή της λίμνης

Λεμονάδα

Lemonade

Το πρωί του Σαββάτου η κουζίνα μυρίζει λεμόνια. Παντού υπάρχουν λεμόνια: πάνω στο τραπέζι, στις καρέκλες, στο πάτωμα.

On Saturday morning, the kitchen smells of lemons. There are lemons everywhere: on the table, on the chairs, on the floor.

Έλενα: Η Ρόζα έφτιαχνε τη λεμονάδα για τη γιορτή σαράντα χρόνια. Διακόσια λεμόνια. Ζάχαρη, νερό, λίγη μέντα. Και ένα μυστικό.

Elena: Rosa made the lemonade for the festival for forty years. Two hundred lemons. Sugar, water, a little mint. And one secret.

«Τι είδους μυστικό;»

“What secret?”

Έλενα: Αν σου το πω, δεν είναι πια μυστικό.

Elena: If I tell you, it’s not a secret.

Στύβει ένα λεμόνι, και ο χυμός πετάγεται στα γυαλιά της. Γελάει. Γελάω κι εγώ. Είναι το πρώτο καλό πρωινό εδώ και πολύ καιρό.

She squeezes a lemon, and the juice jumps onto her glasses. She laughs. I laugh too. It is the first good morning in a long time.

«Θα έρθεις απόψε στη γιορτή;»

“Will you come to the festival tonight?”

Έλενα: Φυσικά. Είναι η τελευταία μου γιορτή. Κάποιος πρέπει να πουλήσει τη λεμονάδα. Εσύ δεν ξέρεις να μετράς χρήματα στα ιταλικά.

Elena: Of course. It’s my last festival. Somebody has to sell the lemonade. You can’t count money in Italian.

«Η τελευταία σου γιορτή;»

“Your last festival?”

Δεν απαντάει. Κόβει το επόμενο λεμόνι. Λίγο πιο δυνατά από πριν.

She doesn’t answer. She cuts the next lemon. A little harder than before.