The Dress

Midnight

Middernacht

“Hello, Marco.”

“Hallo, Marco.”

Marco: One hour, Tom. Yes or no? Two and a half million. You can be in London tomorrow evening.

Marco: Eén uur, Tom. Ja of nee? Tweeënhalf miljoen. Je kunt morgenavond in Londen zijn.

I look at the lake. At the little lights of the towns. At the lemon trees on the terrace.

Ik kijk naar het meer. Naar de kleine lichtjes van de stadjes. Naar de citroenbomen op het terras.

“No.”

“Nee.”

Marco: No? You are making a big mistake. I don’t need your signature, Tom. There are other ways. Good night.

Marco: Nee? Je maakt een grote fout. Ik heb jouw handtekening niet nodig, Tom. Er zijn andere manieren. Goedenacht.

He ends the call. I stand there for a minute. My hands are cold. Then I hear something behind me, in the hall.

Hij beëindigt het gesprek. Ik blijf een minuut staan. Mijn handen zijn koud. Dan hoor ik iets achter me, in de hal.

Elena is sitting on the stairs. Without shoes. She heard everything.

Elena zit op de trap. Zonder schoenen. Ze heeft alles gehoord.

Elena: You said no.

Elena: Je hebt nee gezegd.

“I said no.”

“Ik heb nee gezegd.”

She doesn’t say anything more. But when she goes upstairs, I think she is smiling.

Ze zegt niets meer. Maar als ze naar boven gaat, glimlacht ze, geloof ik.

On Monday morning, her door is open. The brown suitcase lies on the bed, and Elena is putting her blouses back in the wardrobe. One by one.

Op maandagochtend staat haar deur open. De bruine koffer ligt op het bed, en Elena hangt haar blouses terug in de kast. Een voor een.

Elena: Don’t look at me like that. I’m only staying for the hotel.

Elena: Kijk me niet zo aan. Ik blijf alleen voor het hotel.

“Of course. Only for the hotel.”

“Natuurlijk. Alleen voor het hotel.”