De jurk

Middernacht

Midnight

“Hallo, Marco.”

“Hello, Marco.”

Marco: Eén uur, Tom. Ja of nee? Tweeënhalf miljoen. Je kunt morgenavond in Londen zijn.

Marco: One hour, Tom. Yes or no? Two and a half million. You can be in London tomorrow evening.

Ik kijk naar het meer. Naar de kleine lichtjes van de stadjes. Naar de citroenbomen op het terras.

I look at the lake. At the little lights of the towns. At the lemon trees on the terrace.

“Nee.”

“No.”

Marco: Nee? Je maakt een grote fout. Ik heb jouw handtekening niet nodig, Tom. Er zijn andere manieren. Goedenacht.

Marco: No? You are making a big mistake. I don’t need your signature, Tom. There are other ways. Good night.

Hij beëindigt het gesprek. Ik blijf een minuut staan. Mijn handen zijn koud. Dan hoor ik iets achter me, in de hal.

He ends the call. I stand there for a minute. My hands are cold. Then I hear something behind me, in the hall.

Elena zit op de trap. Zonder schoenen. Ze heeft alles gehoord.

Elena is sitting on the stairs. Without shoes. She heard everything.

Elena: Je hebt nee gezegd.

Elena: You said no.

“Ik heb nee gezegd.”

“I said no.”

Ze zegt niets meer. Maar als ze naar boven gaat, glimlacht ze, geloof ik.

She doesn’t say anything more. But when she goes upstairs, I think she is smiling.

Op maandagochtend staat haar deur open. De bruine koffer ligt op het bed, en Elena hangt haar blouses terug in de kast. Een voor een.

On Monday morning, her door is open. The brown suitcase lies on the bed, and Elena is putting her blouses back in the wardrobe. One by one.

Elena: Kijk me niet zo aan. Ik blijf alleen voor het hotel.

Elena: Don’t look at me like that. I’m only staying for the hotel.

“Natuurlijk. Alleen voor het hotel.”

“Of course. Only for the hotel.”