ชุดแต่งงาน

เที่ยงคืน

Midnight

“สวัสดี มาร์โค”

“Hello, Marco.”

Marco: อีก 1 ชั่วโมงนะ ทอม ตกลงหรือไม่ตกลง สองล้านห้าแสน พรุ่งนี้ตอนค่ำนายไปอยู่ที่ลอนดอนได้เลย

Marco: One hour, Tom. Yes or no? Two and a half million. You can be in London tomorrow evening.

ผมมองไปที่ทะเลสาบ มองแสงไฟเล็กๆ ของเมือง มองต้นมะนาวบนเฉลียง

I look at the lake. At the little lights of the towns. At the lemon trees on the terrace.

“ไม่”

“No.”

Marco: ไม่เหรอ นายกำลังทำผิดพลาดครั้งใหญ่แล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการลายเซ็นของนายหรอก ทอม ยังมีวิธีอื่นอีก ราตรีสวัสดิ์

Marco: No? You are making a big mistake. I don’t need your signature, Tom. There are other ways. Good night.

เขาวางสายไป ผมยืนอยู่ตรงนั้น 1 นาที มือของผมเย็นเฉียบ จากนั้นผมก็ได้ยินบางอย่างข้างหลังผม ในห้องโถง

He ends the call. I stand there for a minute. My hands are cold. Then I hear something behind me, in the hall.

เอเลนานั่งอยู่บนบันได ไม่ใส่รองเท้า เธอได้ยินทุกอย่าง

Elena is sitting on the stairs. Without shoes. She heard everything.

Elena: นายตอบปฏิเสธไปแล้วเหรอ

Elena: You said no.

“ฉันตอบปฏิเสธไปแล้ว”

“I said no.”

เธอไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ตอนที่เธอเดินขึ้นไปข้างบน ผมคิดว่าเธอยิ้ม

She doesn’t say anything more. But when she goes upstairs, I think she is smiling.

เช้าวันจันทร์ ประตูห้องของเธอเปิดอยู่ กระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลวางอยู่บนเตียง และเอเลนากำลังแขวนเสื้อเชิ้ตของเธอกลับเข้าไปในตู้ ทีละตัว

On Monday morning, her door is open. The brown suitcase lies on the bed, and Elena is putting her blouses back in the wardrobe. One by one.

Elena: อย่ามองฉันแบบนั้นนะ ฉันอยู่ต่อเพื่อโรงแรมเท่านั้น

Elena: Don’t look at me like that. I’m only staying for the hotel.

“แน่นอน เพื่อโรงแรมเท่านั้น”

“Of course. Only for the hotel.”