De 9.15

De 9.15

The 9:15

“Rosa! Je bent terug!”

“Rosa! You’re back!”

De verpleegkundige van het ziekenhuis stapt in bij het station. Ze lacht en schudt de kou van haar jas. Het is maandag 30 november. Het is acht uur ‘s avonds.

The nurse from the hospital gets on at the station. She laughs and shakes the cold off her coat. It is Monday, 30 November. It is eight o’clock in the evening.

“Ik ben terug!” zeg ik. “Koud vanavond, hè?”

“I’m back!” I say. “Cold tonight, eh?”

“Heel koud. Sneeuwt het morgen?”

“Very cold. Is there snow tomorrow?”

“De radio zegt ja. De radio zegt altijd ja.”

“The radio says yes. The radio always says yes.”

Heel november werk ik overdag. Ik leer twee nieuwe chauffeurs in. Vanavond stopt dat. Vanavond heb ik mijn oude bus weer. Lijn 24, de avonddienst, van vier uur tot half één.

All November I work in the day. I teach two new drivers. Tonight that ends. Tonight I have my old bus again. Line 24, the evening shift, four o’clock to half past twelve.

Lijn 24 is een korte lijn. Hij gaat van het centraal station naar St Nicholas Square. Dat is de laatste halte. Vijfentwintig minuten heen, vijfentwintig minuten terug. Acht keer per nacht. Ik ken elke halte en elk gat in de weg.

Line 24 is a short line. It goes from the central station to St Nicholas Square. That is the last stop. Twenty-five minutes there, twenty-five minutes back. Eight times a night. I know every stop and every hole in the road.

Ik ken mijn passagiers ook. Ik praat met hen. Ik praat met iedereen. Mijn moeder zegt dat ik te veel praat. Ze heeft gelijk, maar ik zeg het haar niet.

I know my passengers too. I talk to them. I talk to everybody. My mother says I talk too much. She is right, but I don’t tell her.

Om 9.15 uur ben ik weer bij het station. Een man stapt in. Hij is lang en dun. Hij heeft een lange donkere jas en een zwarte koffer. Ik ken hem niet.

At 9:15 I am at the station again. A man gets on. He is tall and thin. He has a long dark coat and a black case. I don’t know him.

“Goedenavond,” zegt hij.

“Good evening,” he says.

“Goedenavond! Waarheen?”

“Good evening! Where to?”

Hij laat me zijn kaartje zien. Hij antwoordt niet. Hij gaat op de eerste stoel zitten, achter mij.

He shows me his ticket. He doesn’t answer. He sits in the first seat, behind me.

Ik kijk naar hem in mijn spiegel. Hij heeft grijze ogen en een droevig gezicht. Zijn haar is lang en niet erg netjes. Hij ziet er moe uit.

I look at him in my mirror. He has grey eyes and a sad face. His hair is long and not very tidy. He looks tired.